V KK 137/21

Podsumowanie

Sąd Najwyższy nie uwzględnił wniosku obrońcy o wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia, uznając brak szczególnych okoliczności i wystarczającego prawdopodobieństwa uwzględnienia kasacji.

Sąd Najwyższy rozpoznał wniosek obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia w sprawie karnej. Instytucja wstrzymania wykonania orzeczenia zaskarżonego kasacją ma charakter wyjątkowy i wymaga stwierdzenia szczególnych okoliczności, które mogłyby prowadzić do nieodwracalnych skutków, a także wysokiego prawdopodobieństwa uwzględnienia kasacji. Sąd uznał, że w niniejszej sprawie takie przesłanki nie zachodzą, a trudna sytuacja osobista skazanego może być podstawą do odroczenia lub przerwy w karze, ale nie do wstrzymania jej wykonania.

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał wniosek obrońcy skazanego E. S. o wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia, zaskarżonego kasacją. Sąd podkreślił, że wstrzymanie wykonania orzeczenia jest instytucją wyjątkową, a zasadą jest bezzwłoczne wszczęcie postępowania wykonawczego po uprawomocnieniu się wyroku. Aby odstąpić od tej zasady, muszą istnieć szczególne okoliczności, które powodują, że wykonanie orzeczenia pociągnie za sobą dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki. Ponadto, w kasacji musi zostać przedstawiona argumentacja wskazująca na wysoki stopień prawdopodobieństwa jej uwzględnienia. W analizowanej sprawie Sąd uznał, że prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji nie jest ponadprzeciętnie duże. Brak było również widocznych szczególnych przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania orzeczenia, mimo szerokiego uargumentowania wniosku przez obrońcę. Sąd zaznaczył, że trudna sytuacja osobista skazanego, związana z potrzebą wsparcia matki, może stanowić przesłankę do odroczenia wykonania kary lub przerwy w karze, ale nie jest brana pod uwagę przy ocenie zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia. Sąd odniósł się również do zarzutów kasacji, stwierdzając, że zasygnalizowana bezwzględna przesłanka odwoławcza nie występuje, a przyjęta przez Sąd konstrukcja jest dopuszczalna i nie narusza zasady ne bis in idem. Pozostałe zarzuty nie były tego rodzaju, by mogły uzasadnić wstrzymanie wykonania orzeczenia. Kryterium celowości, związane z bliskim upływem terminu zakończenia wykonywania kary, również nie stanowi przesłanki odstąpienia od reguły bezzwłocznego przeprowadzenia postępowania wykonawczego. Wobec powyższego, Sąd Najwyższy postanowił nie uwzględnić wniosku obrońcy.

Zagadnienia prawne (2)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (2)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

SN
Sygn. akt V KK 137/21
POSTANOWIENIE
Dnia 15 kwietnia 2021 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Eugeniusz Wildowicz
w sprawie
E. S.
skazanego z art. 207 § 1 k.k. i.in.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 15 kwietnia 2021 r.,
wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia
na podstawie art. 532 § 1 k.p.k
. a contrario
p o s t a n o w i ł
wniosku nie uwzględnić.
UZASADNIENIE
Na wstępie przypomnieć należy, że instytucja procesowa wstrzymania wykonania zaskarżonego kasacją orzeczenia ma charakter wyjątkowy. Zasadą jest bezzwłoczne, po uprawomocnieniu się wyroku, wszczęcie postępowania wykonawczego. Aby od zasady tej wyjątkowo odstąpić, stwierdzić należy istnienie szczególnych okoliczności, które powodują, że wykonanie orzeczenia pociągnie za sobą dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki. Jednocześnie w kasacji powinna zostać przedstawiona argumentacja wskazująca na wysoki stopień prawdopodobieństwa, że zawarte w niej zarzuty uznane zostaną za zasadne.
Nie wypowiadając się wiążąco co do prawdopodobieństwa uwzględnienia kasacji obrońcy skazanego stwierdzić jednak należy, że nie jest ono ponadprzeciętnie duże. Brak nadto widocznych szczególnych przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania orzeczenia, mimo szerokiego uargumentowania wniosku. Trudna sytuacja osobista skazanego, związana z potrzebą wsparcia przez niego matki, może stanowić przesłankę odroczenia wykonania kary lub przerwy w karze, ale nie jest brana pod uwagę przy ocenie zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia.
Zasygnalizowana w kasacji bezwzględna przesłanka odwoławcza faktycznie w sprawie nie występuje – albowiem przyjęta przez Sąd konstrukcja jest dopuszczalna i nie narusza zasady
ne bis in idem
. Pozostałe zarzuty nie są zaś tego rodzaju, by mogły uzasadnić wstrzymanie wykonania orzeczenia. Kryterium celowości, związane z bliskim upływem terminu zakończenia wykonywania kary, nie stanowi zaś przesłanki odstąpienia od reguły bezzwłocznego przeprowadzenia postępowania wykonawczego.
Wobec powyższego postanowiono jak w części dyspozytywnej.