V KK 124/25

Sąd Najwyższy w składzie sędziego Jerzego Grubby rozpoznał na posiedzeniu w Izbie Karnej kwestię dopuszczalności kasacji wniesionej na korzyść M. W. od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 28 października 2024 r. (sygn. akt V Ka 984/24), który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Łęczycy z dnia 29 czerwca 2024 r. (sygn. akt II K 50/24). Wyrok Sądu Rejonowego skazał M. W. za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości (art. 178a § 1 k.k.), za co wymierzono mu karę grzywny, oraz za usiłowanie nakłonienia funkcjonariuszy policji do niedopełnienia obowiązków służbowych (art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.), za co wymierzono karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat próby. Kasację wniósł obrońca skazanego, podnosząc zarzut rażącego naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 450 § 3 k.p.k. w zw. z art. 117 § 1 i 2 k.p.k. i art. 6 k.p.k., poprzez przeprowadzenie rozprawy odwoławczej bez prawidłowego zawiadomienia skazanego i jego obrońcy o zmianie sali sądowej, co miało naruszyć prawo do obrony. Prokuratura Okręgowa w Łodzi wniosła o uwzględnienie kasacji. Sąd Najwyższy, powołując się na art. 523 § 2 k.p.k., stwierdził, że kasacja na korzyść może być wniesiona jedynie w razie skazania za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Ponieważ nie podniesiono zarzutu z art. 439 k.p.k., Sąd Najwyższy uznał kasację za niedopuszczalną z mocy ustawy i na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. pozostawił ją bez rozpoznania.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający