V KK 11/13

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej, na posiedzeniu w dniu 15 marca 2013 r., rozpoznał kasację wniesioną przez obrońcę skazanego M. Ł. od wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 24 sierpnia 2012 r., który zmieniał wyrok Sądu Rejonowego w O. z dnia 27 lutego 2012 r. Skazany został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 177 § 2 kk w zw. z art. 178 § 1 kk. Sąd Najwyższy postanowił oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną i obciążyć skazanego kosztami postępowania kasacyjnego. Uzasadnienie wskazuje, że postępowanie kasacyjne nie jest trzecią instancją, a zarzuty muszą dotyczyć rażących naruszeń prawa przez sąd odwoławczy. Sąd uznał, że zachowanie skazanego, polegające na ukryciu się w krzakach, uzgodnieniu z inną osobą zgłoszenia się jako kierujący, a następnie oddaleniu się z miejsca zdarzenia, wyczerpuje znamiona 'zbiegnięcia z miejsca wypadku' zgodnie z art. 178 § 1 kk. Sąd odwoławczy prawidłowo ocenił tę kwestię. Zarzut dotyczący naruszenia art. 148 kpk w związku z uznaniem za materiał dowodowy protokołu oględzin miejsca wypadku bez podpisu prokuratora został uznany za chybiony, ponieważ uchybienie to miało miejsce na etapie postępowania przygotowawczego i nie stanowiło podstawy do rozszerzenia kontroli z urzędu ani zarzutu apelacyjnego. Sąd podkreślił również, że nowelizacja art. 151 § 2 k.p.k. obniżyła rygory związane z podpisywaniem protokołów. Sąd Najwyższy stwierdził, że autor kasacji nie wykazał, aby formalna usterka protokołu wpłynęła na jego treść lub ustalenia faktyczne. Zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. został uznany za próbę ponownego zaskarżenia wyroku sądu pierwszej instancji, co jest niedopuszczalne w postępowaniu kasacyjnym.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający