V KK 106/25

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał na posiedzeniu kasację wniesioną przez pełnomocnika oskarżyciela prywatnego K.M.1. od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 24 czerwca 2024 r., sygn. akt V Ka 979/24, który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Gdyni z dnia 24 stycznia 2024 r., sygn. akt IX K 681/22. Wyrokiem Sądu Rejonowego K.M. została uniewinniona od czterech zarzucanych jej prywatnym aktem oskarżenia występków z art. 212 § 1 k.k. Kasacja zarzucała rażące naruszenie prawa, w tym obrazę przepisów prawa materialnego (art. 212 § 1 k.k. i art. 213 k.k.) poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że wypowiedzi oskarżonej nie wypełniły znamion zniesławienia, a także obrazę przepisów prawa procesowego (art. 433 § 2 k.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt 2 k.p.k.) polegającą na nienależytej analizie zarzutów apelacji. Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną. W uzasadnieniu wskazano, że zarzuty naruszenia prawa materialnego są chybione, a sądy niższych instancji prawidłowo oceniły, iż wypowiedzi oskarżonej, złożone w ramach procedury „Niebieskiej Karty”, postępowania rozwodowego i innych postępowań sądowych, nie były ukierunkowane na poniżenie oskarżyciela prywatnego i mieściły się w granicach prawa do obrony. Zarzut naruszenia prawa procesowego również uznano za oczywisty, gdyż Sąd Okręgowy obszernie wyjaśnił powody uniewinnienia. Sąd Najwyższy obciążył oskarżyciela prywatnego kosztami postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający