V K 229/17

Sąd Rejonowy w Szczecinie-Centrum, Wydział Karny, wyrokiem z dnia 15 marca 2018 r. uniewinnił oskarżonego A. B. od zarzutu popełnienia czynu z art. 191 § 1 kk. Oskarżonemu zarzucono, że w dniu 13 września 2016 roku w Szczecinie, przemocą polegającą na złapaniu za rękę i chwyceniu przedramienia, a następnie pociągnięciu i przytrzymaniu, zmuszał pokrzywdzonego D. J. do określonego zachowania polegającego na ucieczce przed patrolem policji i zaniechaniu rozmowy z funkcjonariuszami. Sąd, analizując materiał dowodowy, w tym wyjaśnienia oskarżonego i zeznania policjantów, uznał za wiarygodne ustalenia faktyczne dotyczące działań oskarżonego, jednakże stwierdził, że nie wyczerpują one znamion przestępstwa z art. 191 § 1 kk. Sąd podkreślił, że zmuszenie do określonego działania musi być niezgodne z wolą pokrzywdzonego. W tej sprawie pokrzywdzony dobrowolnie spotkał się z oskarżonym w ustronnym miejscu w celu odbycia czynności seksualnych i chciał zachować to w tajemnicy. Uniknięcie kontaktu z policją było zatem zgodne z jego wolą. Działania oskarżonego, polegające na trzymaniu pokrzywdzonego za rękę i obejmowaniu go, miały na celu ukrycie ich przed policjantami i nie stanowiły przemocy w rozumieniu przepisów. Sąd uznał również, że pokrzywdzony, ze względu na swoją psychikę (lekkie niedorozwój umysłowy, lękliwość, skłonność do manipulacji), mógł chcieć przedstawić siebie jako ofiarę, aby uniknąć konsekwencji ujawnienia jego preferencji seksualnych. W związku z tym, że oskarżony nie wyczerpał znamion zarzucanego mu czynu, sąd go uniewinnił. Koszty procesu ponosi Skarb Państwa, a obrońcy z urzędu zasądzono wynagrodzenie.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający