V K 214/18

sygn. akt. V K 214/18 4 Ds. 216. 2018 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 października 2018 r. Sąd Rejonowy Szczecin- Centrum w Szczecinie w V Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Rafał Pawliczak Protokolant: Patrycja Zielińska bez udziału prokuratora po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2018 r.,21 sierpnia 2018 r. i 2 października 2018 r. sprawy: S. Ł. urodz. (...) w S. syna L. i A. oskarżonego o to, że: w dniu 15 listopada 2017 roku w S. , działając publicznie z oczywiście błahego powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego, dokonał uszkodzenia ciała P. A. poprzez uderzenia go pięścią w twarz w wyniku czego pokrzywdzony upadł na podłoże doznając obrażeń ciała w postaci obrzęku okolicy łokciowej prawej co doprowadziło do obecności skrzepów krwi w przewodzie nosowym lewym i spowodowało naruszenie czynności ciała jakimi są nos i kończyna górna prawa na okres trwający nie dłużej niż 7 dni tj. o przestępstwo przewidziane w art. 157 §2 kk w zw. z art. 57a § 1 kk I. na podstawie art. 66 § 1 i 2 kk , art. 67 § 1 kk postępowanie karne w sprawie przeciwko oskarżonemu S. Ł. o to, że w dniu 15 listopada 2017 roku w S. , uderzył P. A. pięścią w twarz w wyniku czego pokrzywdzony upadł na podłoże doznając obrzęku okolicy łokciowej prawej i obrażeń nosa, co doprowadziło do obecności skrzepów krwi w przewodzie nosowym lewym i spowodowało naruszenie czynności nosa i prawej ręki na okres trwający nie dłużej niż 7 dni tj. o czyn z art. 157 §2 kk , warunkowo umarza na okres 3 (trzech) lat próby, II. na podstawie art. 67 § 3 kk orzeka od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 500 pięciuset) zł, I. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę wyłożonych w postępowaniu wydatków oraz opłatę w kwocie 100 (stu) zł. Sygn. akt V K 214/18 UZASADNIENIE P. A. prowadził działalność w zakresie przewozu osób taksówką. Był kierowcą pojazdu marki S. (...) o nr rej. (...) . W dniu 15 listopada 2017r. około godziny 9:00 kończył kurs taksówką. Celem wysadzenia pasażerów zjechał w zatoczkę dla taksówek znajdującą się przy al. (...) obok Centrum Handlowego (...) w S. . W momencie, kiedy rozliczał się z klientami obok samochodu P. A. przejechał, zjeżdżający w zatoczkę pojazd marki C. (...) o nr rej. (...) , którym kierował S. Ł. . S. Ł. zaparkował swoje auto w przedniej części zatoczki, po czym przystąpił do wyjęcia wózka. Gdy pasażerowie opuścili taksówkę, P. A. podjechał do S. Ł. , wyzywał go od „palantów” oraz używał w stosunku do niego słów powszechnie uznanych za obelżywe twierdząc, że kierując C. (...) zarysował mu lusterko. Następnie zaparkował swoje auto przed samochodem S. Ł. , wybiegł z taksówki i ponownie krzyczał do S. Ł. , że ten uszkodził mu luterko. S. Ł. zaprzeczył, aby doszło do kolizji, gdyż jego lusterko automatycznie zamyka się nawet przy lekkim dotknięciu. Powiedział także P. A. , że skoro dysponuje nagraniem powinien wezwać Policję. P. A. podszedł do S. Ł. , złapał go za koszulę i wykonywał przed jego twarzą agresywne ruchy głową cały czas wyzywając S. Ł. . Awanturujących się mężczyzn usłyszeli, pełniący służbę w patrolu pieszym funkcjonariusze Policji Ł. J. i D. J. , którzy udali się w kierunku mężczyzn. P. A. widząc zbliżających się funkcjonariuszy Policji nadal wyzywał S. Ł. od „palantów” i „frajerów” i prowokująco zbliżał się do niego. W tym momencie S. Ł. uderzył P. A. pięścią w twarz. W wyniku uderzenia P. A. stracił równowagę i upał na prawy łokieć, mężczyzna lekko krwawił z nosa. P. A. o własnych siłach podniósł się z podłoża. W tym momencie do awanturujących się mężczyzn dobiegli wyżej wymienieni funkcjonariusze Policji, rozdzielili kłócących się mężczyzn i rozpytali o powód awantury. Funkcjonariusz D. J. , po uprzednim zapytaniu P. A. czy potrzebuje on pomocy medycznej i wyrażeniu przez niego chęci, wezwał pogotowie ratunkowe. Ratownicy medyczni po zbadaniu P. A. stwierdzili, że nic mu nie dolega i nie wymaga on hospitalizacji. Na miejsce zdarzenia przybili również funkcjonariusze Policji z wydziału ruchu drogowego, a następnie funkcjonariusze Policji S. B. oraz B. S. . W wyniku przeprowadzonych czynności nie stwierdzono, aby pomiędzy pojazdami doszło do kolizji. U P. A. stwierdzono siniec z obrzękiem okolicy łokciowej prawej oraz obecność skrzepów krwi w przewodzie nosowym lewym, które to obrażenia, jako wywołujące naruszenie czynności narządu ciała, jakimi są nos i kończyna górna prawa na okres trwający nie dłużej niż 7 dni. Dowód: - częściowo wyjaśnienia oskarżonego – k. 25-27, 127-129, - częściowo zeznania P. A. –k. 2-3, 129v-130, - protokół z konfrontacji – k. 65-66 - zeznania V. K. – k. 10-11, 145-147, - zeznania K. Ł. – k. 20-21, 130v-131, - zeznania D. J. – k. 62-63, 131v-133, - zeznani S. B. – k. 77-79, - zeznania B. S. – k. 73-75, 143, - zeznania Ł. J. – k. 81-83, 133-134, - karta medycznych czynności ratunkowych – k. 5, - protokół oględzin lekarskich – k.14-17, - płyta oraz protokół odczytu zapisu płyty monitoringu – k. 19, 31-35, - karta informacyjna leczenia szpitalnego – k. 99, - pliki jpg zapisane na płycie - k. 141. S. Ł. urodził się (...) Ma średnie wykształcenie. Z zawodu jest kucharzem. Pracuje jako żołnierz zawodowy w stopniu starszego szeregowego. Ma na utrzymaniu 3 osoby – żonę oraz 2 małoletnich dzieci. Uzyskuje dochód w wysokości 2.800 zł miesięcznie. Nie był leczony psychiatrycznie ani odwykowo. W przeszłości nie był karany. Wyrokiem Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie z dnia 28.03.2017r., sygn. akt V K 411/15 postepowanie wobec S. Ł. o czyn z art. 157 § 1 kk warunkowo umorzono na okres próby 1 roku. Wyrok uprawomocnił się w dniu 08.06.2017r. Dowód: - karta karna – k. 121- 122, - dane osobopoznawcze – k. 28, - odpis wyroku Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie z dnia 28.03.2017r., sygn. akt V K 411/15 – k. 109-110, - dane wskazane przez S. Ł. , co do swojej osoby – k. 127. S. Ł. nie przyznał się do zarzucanego mu czynu i złożył w sprawie wyjaśnienia przedstawiając swoją wersję wydarzeń, w której pokrzywdzony miał sam uderzyć się nosem w bark oskarżonego, a następnie upaść i powiedzieć, że oskarżony uderzył go w twarz. W ocenie Sądu wyjaśnienia oskarżonego, w których zaprzecza sprawstwu i winie zarzucanemu mu czynu, starając się umniejszyć swoją rolę w zdarzeniu i przerzucić całą odpowiedzialność za jego zaistnienie na pokrzywdzonego, a także podawane przez oskarżonego okoliczności powstania u pokrzywdzonego obrażeń, w tym, że sam je u siebie spowodował, nie zostały poparte żadnymi dowodami i stanowią jedynie nieudolną próbę uwolnienia się od odpowiedzialności karnej, która w konfrontacji ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym nie mogła się ostać. Przeciwko wersji zdarzeń oskarżonego przemawiają przede wszystkim wiarygodne i konsekwentne zeznaniami D. J. oraz Ł. J. , którzy zgodnie zeznali, iż widzieli jak oskarżony wykonuje w kierunku pokrzywdzonego gest ręką, a także protokół oględzin lekarskich, z którego wynika, że obrażenia, jakich doznał P. A. były skutkiem urazów zadanych narzędziem twardym i tępym lub ręką. Wskazać również należy, że w świetle zasad logiki za mało prawdopodobną uznać należało wersję by pokrzywdzony doznał stwierdzonych u niego obrażeń w okolicznościach podanych przez oskarżonego. Analiza zeznań pokrzywdzonego w kontekście pozostałego materiału dowodowego doprowadziła do wniosku, że wyolbrzymiał on zachowania oskarżonego, bagatelizując własne. Pokrzywdzony zeznał, że nie prowokował agresji oskarżonego i z jego strony padały w stosunku do oskarżonego takie same słowa jak ze strony oskarżonego. Ta część zeznań jest sprzeczna z innymi dowodami. Jak wynika z nagrania z kamery samochodowej to pokrzywdzony, jako pierwszy użył w stosunku do oskarżonego słów powszechnie uznanych za obelżywe. Ponadto zeznania pokrzywdzonego, w których kwestionuje on swoje agresywne względem oskarżonego zachowanie przeczą zeznania V. K. , K. Ł. , J. J. oraz D. J. . Pokrzywdzony wymijająco odpowiadał na pytania dotyczące tego czy dotkał oskarżonego przez koszulę twierdząc z jednej strony, że nie miał żadnego kontaktu z oskarżonym poza okolicznością, kiedy przyjął uderzenie oskarżonego, aby następnie zeznać, iż czym innym jest dotknięcie, a czym innym złapanie i szarpanie. Powyższe prowadzi do wniosku, że pokrzywdzony pomijał w swoich zeznaniach kwestie, które świadczyłyby o jego prowokującym zachowaniu. W przekonaniu Sądu zeznania V. K. uznać należy za wiarygodne. Świadek jest osobą postronną, niezwiązaną ani z oskarżonym, ani pokrzywdzonym. Ponadto na miejscu zdarzenia znalazł się zupełnie przypadkowo. Mając na uwadze zasady doświadczenia życiowego oczywistym jest, iż świadek ten nie miał żadnego konkretnego powodu (bądź interesu) w celowym podawaniu okoliczności niezgodnych z prawdą. Nie było również podstaw do kwestionowania prawdziwości zeznań K. Ł. . Okoliczność, że świadek jest osobą bliską oskarżonemu nie przesądza o niewiarygodności jej zeznań. Należy zauważyć, że złożyła ona zeznania, w których nie wyolbrzymiała agresywnego zachowania pokrzywdzonego, a na zadane jej pytanie dotyczące uderzenia pokrzywdzonego przez S. Ł. stwierdziła, iż nie widziała, aby jej mąż uderzył P. A. . Potwierdziła jednak, że pokrzywdzony krwawił z nosa. Taka postawa świadka świadczy o dążeniu do złożenia relacji prawdziwych. Ponadto zeznania K. Ł. były zgodne z zeznaniami V. K. oraz D. J. oraz Ł. J. . Za wiarygodne Sąd uznał zeznania funkcjonariuszy Policji D. J. oraz Ł. J. . Przede wszystkim zeznania powyższych świadków są spójne, konsekwentne, a jednocześnie wzajemnie się uzupełniają dając pełny obraz przebiegu zdarzenia. Świadkowie w zeznaniach obiektywnie przedstawiali przebieg wydarzeń opisując zarówno negatywne zachowanie oskarżonego jak i pokrzywdzonego. Ponadto osoby te wykonywały jedynie swoje obowiązki służbowe, a tym samym nie sposób uznać, aby byli zainteresowani w złożeniu niekorzystnych dla oskarżonego zeznań, niezgodnych z rzeczywistym przebiegiem zdarzeń. Na przymiot wiarygodności zasługiwały także zeznania świadków S. B. i B. S. , przy czym osoby te nie były bezpośrednimi świadkami zdarzenia, a swoja wiedzę w tym zakresie uzyskały od innych osób. Za wiarygodne Sąd uznał dowody z dokumentów, jako sporządzone przez uprawnione osoby, w przypisanej formie, a których wiarygodności, żadna ze stron nie kwestionowała. Brak było podstaw do kwestionowania opinii biegłego, co do obrażeń ciała doznanych przez pokrzywdzonego w wyniku zdarzenia, jako spójnej, zawierającej logiczne wnioski i w pełni odpowiadającej na postawione pytania. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał, że S. Ł. dopuścił się tego, że w dniu 15 listopada 2017 roku w S. , uderzył P. A. pięścią w twarz w wyniku, czego pokrzywdzony upadł na podłoże doznając obrzęku okolicy łokciowej prawej i obrażeń nosa, co doprowadziło do obecności skrzepów krwi w przewodzie nosowym lewym i spowodowało naruszenie czynności nosa i prawej ręki na okres trwający nie dłużej niż 7 dni tj. o czyn z art. 157 §2 kk . Sąd zmodyfikował opis czynu zabronionego oraz jego kwalifikację prawną, eliminując z niego te fragmenty czynu, które odnosiły się do występku chuligańskiego z art. 57a § 1 kk . W myśl art. 115 § 21 kk z występkiem o charakterze chuligańskim mamy do czynienia w sytuacji, gdy sprawca w sposób publiczny, bez powodu lub z oczywiście błahego powodu, popełnia występek polegający m. in. na umyślnym zamachu na zdrowie lub nietykalność cielesną innej osoby, wykazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego . W przedmiotowej sprawie oskarżony z całą pewnością działał publicznie i popełnił przestępstwo przeciwko zdrowiu, jednak w ocenie Sądu nie można przyjąć, aby działał on bez powodu czy też z oczywiście błahego powodu. Oczywistym jest, że w cywilizowanym społeczeństwie używanie przemocy do rozwiązywania konfliktów nie może być usprawiedliwione przez jakąkolwiek okoliczność. Interpretacja znamienia „oczywiście błahego powodu” odnosi się do motywacji (pobudek) podjętego przez sprawcę działania i oceniana jest na podstawie przyjmowanych w społeczeństwie kryteriów, ocen i wartości. W przeciwnym razie przy przestępstwach przeciwko życiu i zdrowiu, mając na względzie wagę naruszonego dobra, każdy powód wydawać by się mógł błahy i nieuzasadniony. Nie ulega wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie to pokrzywdzony zapoczątkował awanturę między nim a oskarżonym. Z nagrania kamery samochodowej jednoznacznie wynika, że to pokrzywdzony, jako pierwszy użył w stosunku do oskarżonego słów powszechnie uznanych za obelżywe. Ponadto przesłuchiwani w sprawie świadkowie jednoznacznie stwierdzili, że to pokrzywdzony zachowywał się agresywnie, był pobudzony i niespokojny. Dlatego też Sąd uznał, że w tej sytuacji zachowanie oskarżonego, nie nosiło cech działań podjętych z oczywiście błahych pobudek, co w konsekwencji stanowiło o zdekompletowaniu zespołu znamion wpisujących się w charakterystykę występku chuligańskiego. Ustalenie okoliczności, iż S. Ł. swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przestępstwa określonego w art. 157 § 2 kk nie oznacza automatycznie konieczności skazania oskarżonego i wymierzenia mu kary. W przedmiotowej sprawie zaistniały zarówno przesłanki materialne jak i formalne do zastosowania wobec oskarżonego instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego, a zdaniem Sądu skorzystanie z dobrodziejstwa wymienionej instytucji będzie wystarczającą reakcją na czyn oskarżonego. W myśl art. 66 § 1 kk Sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy tryb życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Przy czym warunkowe umorzenie postępowania stosuje się do sprawcy przestępstwa zagrożonego karą do 5 lat pozbawienia wolności ( art. 66 § 2 kk ). Jak już zostało wyżej wskazane okoliczności popełnienia czynu nie budzą żadnych wątpliwości, co do tego, że zachowaniem swym oskarżony wypełnił wszystkie znamiona występku określonego w art. 157 § 2 kk . Brak wątpliwości, co do okoliczności popełnienia czynu wynika nie tylko z uzupełniających się zeznań świadków V. K. , D. J. oraz Ł. J. tworzących logiczną całość zdarzenia mającego miejsce w dniu 15 listopada 2017 r., ale także dowodów z dokumentów uznanych przez Sąd za wiarygodne oraz opinii biegłego, co do obrażeń doznanych przez pokrzywdzonego. Fakt, że oskarżony kwestionował swoją winę nie miał wpływu na zastosowanie instytucji z art. 66 kk , gdyż przyznanie się oskarżonego do winy nie jest warunkiem koniecznym orzekania o warunkowym umorzeniu postępowania. Przy ustaleniu stopnia winy Sąd kierował się miernikami limitującymi karę wskazanymi w art. 53 § 1 kk , biorąc pod uwagę zarówno elementy strony podmiotowej tj. postać zamiaru i motywację sprawcy, jak i przesłanki przesądzające o możliwości przypisania mu winy tj. ogólną zdolność jej przypisania uwarunkowaną dojrzałością i poczytalnością oskarżonego, jak i brakiem anormalnej sytuacji motywacyjnej. I tak w ocenie Sądu wina oskarżonego nie jest znaczna. Nie ulega wątpliwości, że genezą przedmiotowego zdarzenia było agresywne zachowanie pokrzywdzonego, który prowokował oskarżonego i pierwszy naruszył jego nietykalność cielesną. Mając na uwadze art. 115 § 2 kk , Sąd uznał, że również stopień społecznej szkodliwości czynu nie jest znaczny. Mimo, że swoim zachowaniem oskarżony spowodowała u pokrzywdzonego tzw. „lekki” uszczerbek na zdrowiu godząc tym samym w dobro chronione, jakim jest zdrowie człowieka, to stwierdzić należy, że rozmiary wyrządzonej szkody nie były znaczne, a przywołane wyżej okoliczności i sposób popełnienia czynu wskazują, że oskarżony dopuścił się czynu zabronionego pod wpływem prowokacji pokrzywdzonego i wynikających z niej emocji. Zdaniem Sądu w stosunku do oskarżonego można postawić pozytywną prognozę kryminologiczną. Oskarżony prowadzi ustabilizowany tryb życia, ma bardzo dobrą opinię w pracy, co wskazuje, że przedmiotowe zdarzenie miało charakter incydentalny. Ponadto oskarżony, jako osoba dojrzała zdolny jest do autorefleksji i krytycznej oceny swojego zachowania. Te wszystkie okoliczności zdaniem Sądu uzasadniają przypuszczenie, że oskarżony pomimo warunkowego umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego i nie popełni kolejnego przestępstwa. Oskarżony nie był uprzednio karany, a zarzucone i przypisane mu przestępstwo zagrożone jest karą grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do 2 lat. Spełnione zostały, zatem przesłanki formalne do warunkowego umorzenia postępowania karnego. Zdaniem Sądu, zastosowanie dobrodziejstwa instytucji z art. 66 kk w wystarczającym stopniu spełni wobec oskarżonego swe cele wychowawcze bez potrzeby wydawania wyroku skazującego. Oskarżony musi mieć jednak na uwadze, że ewentualne naruszenie przez niego porządku prawnego w okresie próby może skutkować podjęciem niniejszego postępowania i wydaniem wyroku skazującego. Ponadto na podstawie art. 67 § 3 kk Sąd orzekł od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w wysokości 500 złotych. Sąd uznał, iż orzeczony środek karny będzie stanowił dla S. Ł. wystarczającą dolegliwość i spełni wobec oskarżonego funkcję prewencyjną. Sąd nie uwzględnił wniosku pokrzywdzonego z dnia 5 kwietnia 2018 r. o zasądzenie na jego rzecz kwoty 1024,18 zł tytułem odszkodowania za poniesione przez pokrzywdzonego koszty i utracone dochody oraz o zasądzenie na rzecz pokrzywdzonego kwoty 1000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Sąd oceniając zasadność wniosku kierował się dyrektywami prawa cywilnego wyrażonymi w art. 445 kc oraz art. 440 kc. Przesłanką nałożenia obowiązku naprawienia szkody jest jej istnienie w chwili orzekania lub w przypadku zadośćuczynienia, istnienie u pokrzywdzonego poczucia krzywdy oraz bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy zachowaniem sprawcy a jej powstaniem. Określając sposób naprawienia szkody, czy też wysokość zadośćuczynienia Sąd uwzględnia całokształt okoliczności sprawy, a więc nie tylko rodzaj i stopień doznanych obrażeń ciała, lecz także intensywność cierpień, czas ich trwania, nieodwracalność następstw doznanego uszczerbku, a także, w jakim stopniu sam pokrzywdzony przyczynił się do zaistnienia zdarzenia powodującego szkodę czy też krzywdę. Przechodząc, zatem w pierwszej kolejności do żądania pokrzywdzonego dotyczącego zasądzenia na jego rzecz obowiązku naprawienia szkody, stwierdzić należało, że pokrzywdzony nie wykazał w dostateczny sposób, że szkoda taka powstała. Przedstawione przez pokrzywdzonego wyliczenie utraconego dochodu wraz z fiskalnym raportem okresowym dotyczący zarobków pokrzywdzonego za okres od sierpnia do października 2017r. ma jedynie charakter szacunkowy i nie jest miarodajnym dowodem na to, że uszczerbek w majątku pokrzywdzonego z racji utraconego dochodu rzeczywiście powstał. Jak wynika z przedłożonej przez pokrzywdzonego karty badań lekarskich P. A. miał zachowaną prawidłową czynną i bierną ruchomość stawu łokciowego, brak obrzęku w okolicy stawu łokciowego. W świetle powyższego Sąd uznał, że obrażenia, jakich doznał pokrzywdzony nie uniemożliwiły mu wykonywania pracy, jako kierowcy taksówki przez okres dłuższy niż jeden dzień, co zostało również potwierdzone w świetle zaświadczenia lekarskiego dotyczącego niezdolności do pracy. Mając na uwadze całokształt okoliczności sprawy, nie sposób było nie uwzględnić dyrektywy art. 440 kc odnoszącej się do miarkowania odszkodowania i zadośćuczynienia. Zdaniem Sądu pokrzywdzony swoim prowokującym i agresywnym zachowanie względem oskarżonego sprowokował działanie oskarżonego, bowiem gdyby nie jego wulgarna postawa i naruszenie nietykalności cielesnej oskarżonego do zdarzenia w ogóle by nie doszło. Jak zauważono powyżej pokrzywdzony wykazał jedynie, że przez jeden dzień nie mógł wykonywać pracy i nie wykazał wysokości utraconego zarobku. W tej sytuacji należne mu odszkodowanie, które mogłoby być jedynie szacowane na podstawie wcześniejszych dochodów, wyniosłoby nie więcej niż 200 – 400 zł. Mając na uwadze wspominanie okoliczności Sąd stwierdził, że uzasadniają one zmniejszenie odszkodowania o 90 %. Zasądzenie kwoty 20 zł oznaczałoby, że będzie ona niższa niż koszt związany z doręczeniem pokrzywdzonemu tytułu egzekucyjnego i koszty związane z wezwaniem oskarżonego do jej zapłaty. Z tych względów Sąd nie zasądził odszkodowania. Wobec powyższego, Sąd doszedł również do przekonania, że obciążenie oskarżonego obowiązkiem zadośćuczynienia na rzecz pokrzywdzonego byłoby rażąco sprzeczne z zasadami współżycia społecznego i niesłusznie doprowadziłoby do bezpodstawnego wzbogacenia pokrzywdzonego. Orzeczenie o kosztach wydano na podstawie przepisów powołanych w wyroku nie znajdując podstaw do zwolnienia oskarżonej od ich ponoszenia. Wysokość opłaty ustalono w oparciu o art. 7 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn.- Dz.U. z 1983r., Nr 49, poz. 223 z późn.zm.).