V GC 937/25

Sygn. akt V GC 937/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 stycznia 2026 r. Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim V Wydział Gospodarczy w następującym składzie: Przewodniczący:Sędzia Joanna Kłaczyńska Protokolant: str. sekr. sąd. Agnieszka Muskała-Dudzińska po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2026 r. w Piotrkowie Trybunalskim na rozprawie sprawy w postępowaniu gospodarczym uproszczonym z powództwa V. C. przeciwko Gminie Z. o zapłatę 1. 
        utrzymuje nakaz zapłaty Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 7 października 2025 roku, wydany w postępowaniu nakazowym gospodarczym uproszczonym o sygn. akt V GNc 1128/25 w całości w mocy, 2. 
        zasądza od pozwanej Gminy Z. na rzecz powódki V. C. kwotę 600,00 zł (sześćset złotych), tytułem uzupełniających kosztów zastępstwa procesowego wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. Na oryginale właściwy podpis. Sygn. akt V GC 937/25 UZASADNIENIE Pozwem z dnia 11 sierpnia 2025 roku (data stempla pocztowego) powódka V. C. , reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o zasądzenie od pozwanej Gminy Z. kwoty 9.594,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych od dnia 8 lipca 2025 roku do dnia zapłaty oraz kwoty 296,93 zł tytułem rekompensaty za koszty odzyskiwania należności, a także kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia orzeczenia, według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa i substytucji. W uzasadnieniu pozwu powódka wskazała, że w dniu 13 maja 2024 roku zawarła z Gminą Z. umowę stałej obsługi prawnej. Przedmiotem umowy było świadczenie kompleksowej pomocy prawnej, obejmującej w szczególności udzielanie porad i konsultacji prawnych, sporządzanie opinii prawnych, opiniowanie projektów umów i aktów wewnętrznych, udział w posiedzeniach organów gminy, reprezentację przed sądami powszechnymi oraz udział w sesjach rady gminy. Strony ustaliły stałe miesięczne wynagrodzenie oraz odrębne wynagrodzenie za reprezentację w sprawach sądowych, odpowiadające zasądzonym kosztom zastępstwa procesowego netto, nie niższe jednak niż dwukrotność stawki minimalnej określonej w przepisach wykonawczych, powiększoną o podatek VAT. Powódka podniosła, że zgodnie z postanowieniami umowy jej rozwiązanie skutkowało cofnięciem pełnomocnictwa oraz natychmiastową wymagalnością kosztów zastępstwa procesowego za daną instancję w sprawach wszczętych i niezakończonych w dniu rozwiązania umowy. Analogiczny skutek – w postaci obowiązku zapłaty wynagrodzenia z tytułu zastępstwa procesowego – miał następować w razie cofnięcia pełnomocnictwa w toku realizacji umowy. W dniu 8 lipca 2024 roku pozwana udzieliła powódce pełnomocnictwa do reprezentowania jej w sprawie toczącej się przed Sądem Rejonowym w Bełchatowie pod sygn. (...) . Powódka wskazała, że w tej sprawie sporządziła odpowiedź na pozew oraz uczestniczyła w dwóch terminach rozpraw. Następnie pozwana wypowiedziała umowę stałej obsługi prawnej, co – według powódki – spowodowało zarówno cofnięcie pełnomocnictwa, jak i powstanie wymagalności wynagrodzenia z tytułu zastępstwa procesowego za daną instancję. W dniu 30 czerwca 2025 roku powódka wystawiła fakturę obejmującą należne wynagrodzenie, z siedmiodniowym terminem płatności. Po bezskutecznym upływie tego terminu skierowała do pozwanej ostateczne przedsądowe wezwanie do zapłaty, obejmujące również żądanie zapłaty równowartości 70 euro tytułem rekompensaty za koszty odzyskiwania należności na podstawie przepisów o przeciwdziałaniu opóźnieniom w transakcjach handlowych. Pomimo wezwania należność nie została uregulowana, a pozwana nie podjęła działań zmierzających do polubownego zakończenia sporu. Powódka podkreśliła, że w trakcie wykonywania umowy pozwana nie zgłaszała zastrzeżeń co do sposobu jej realizacji, nie kwestionowała podejmowanych czynności procesowych, ani postanowień umowy. W niniejszym postępowaniu powódka dochodzi kwoty 9.594,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych od dnia 8 lipca 2025 r. do dnia zapłaty, a także kwoty 296,93 zł stanowiącej równowartość 70 euro tytułem rekompensaty za koszty odzyskiwania należności, obliczonej według średniego kursu euro Narodowego Banku Polskiego z dnia 30 czerwca 2025 r., oraz kosztów procesu. /pozew – k. 2-6/ W dniu 7 października 2025 roku Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim V Wydział Gospodarczy w sprawie V GNc 1128/25 wydał nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym, w którym orzekł zgodnie z żądaniem pozwu. /nakaz zapłaty w post. nakazowym – k. 34/ Pismem procesowym z dnia 24 października 2025 roku pozwana Gmina Z. , reprezentowana przez adwokata, wniosła zarzuty od nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym, zaskarżając go w całości. Pozwana wniosła o uchylenie nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym w całości, oddalenie powództwa w całości, a także o zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W uzasadnieniu zarzutów pozwana zakwestionowała zasadność roszczenia zarówno co do zasady, jak i co do wysokości oraz wymagalności. Podniosła również zarzut przedawnienia dochodzonego roszczenia. W pierwszej kolejności pozwana wskazała, że z załączonego do pozwu pełnomocnictwa nie wynika upoważnienie powódki do prowadzenia sprawy o sygn. (...) przed Sądem Rejonowym w Bełchatowie. Nadto podniosła, że sprawa ta nie zakończyła się – choćby nieprawomocnym orzeczeniem – przed wypowiedzeniem umowy i cofnięciem pełnomocnictwa. Pozwana zakwestionowała, aby zostały spełnione warunki umowne uzasadniające powstanie obowiązku zapłaty wynagrodzenia za prowadzenie sprawy, w szczególności aby doszło do zakończenia sprawy lub do zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego. W jej ocenie z postanowień umowy wynika, że wynagrodzenie z tytułu zastępstwa procesowego przysługuje wyłącznie w wysokości kosztów zasądzonych przez sąd, a więc dopiero po wydaniu orzeczenia przyznającego takie koszty. Zdaniem pozwanej brak jest podstaw do przyjęcia, że wynagrodzenie to staje się należne w sytuacji, gdy przed wypowiedzeniem umowy nie zapadło orzeczenie zasądzające koszty. Pozwana podniosła, że wynagrodzenie z tytułu kosztów zastępstwa procesowego ma charakter dodatkowy względem wynagrodzenia podstawowego określonego w umowie i przysługuje jedynie w ściśle określonych warunkach, które w niniejszej sprawie nie zostały spełnione. Wskazała również, że nie zaakceptowała rachunku wystawionego przez powódkę. Ponadto pozwana zarzuciła powódce niewykazanie wysokości dochodzonego roszczenia w sposób wymagany przepisami, podnosząc, że ewentualne dalsze twierdzenia i dowody w tym zakresie są spóźnione. W odniesieniu do żądania zapłaty rekompensaty za koszty odzyskiwania należności pozwana wskazała, że umowy zawierane przez organ publiczny z podmiotami zewnętrznymi nie stanowią – w jej ocenie – transakcji handlowych w rozumieniu przepisów ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych. Dodatkowo pozwana podniosła, że w sprawie nie zachodziły przesłanki do wydania nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym, w szczególności z uwagi na brak zaakceptowanego rachunku. /zarzuty od nakazu zapłaty w post. nakazowym – k. 41-42/ W dalszym toku procesu strony podtrzymywały swe stanowiska. Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: V. C. prowadzi działalność gospodarczą pod firmą (...) , której przedmiotem jest m.in. działalność prawnicza. /okoliczności bezsporne, nadto dowód: wyciąg CEiDG – k. 10-10v./ W dniu 13 maja 2024 roku Gmina Z. (Zleceniodawca), reprezentowana przez Wójta Gminy Z. – R. R. , zawarła z radcą prawnym V. C. (Zleceniobiorcą), wpisaną na listę radców prawnych pod numerem (...) , umowę stałej obsługi prawnej. Zgodnie z zawartą umową zleceniodawca zleca zleceniobiorcy prowadzenie na jego rzecz usługi prawnej polegającej na bieżącej pomocy prawnej obejmującej w szczególności: udzielanie porad i konsultacji prawnych oraz sporządzanie opinii prawnych w sprawach zgłaszanych przez pracowników Urzędu Gminy w Z. , w tym udzielanie wyjaśnień; udział w posiedzeniach organów; opiniowanie projektów umów, porozumień, projektów regulaminów i aktów prawnych; reprezentację zleceniodawcy przed sądami powszechnymi oraz Sądem Najwyższym oraz sądami administracyjnymi oraz Naczelnym Sądem Administracyjnym; udział w sesjach Rady Gminy Z. (§ 1 umowy). Tytułem wynagrodzenia za realizację niniejszej umowy zleceniodawca zobowiązuje się zapłacić na rzecz zleceniobiorcy kwotę – dane zanonimizowane – netto powiększoną o wartość 23% podatku VAT za każdy rozpoczęty miesiąc współpracy (§ 7 pkt 1 umowy). Poza wynagrodzeniem określonym w pkt 1 zleceniodawca zobowiązuje się wypłacać zleceniobiorcy wynagrodzenie z tytułu kosztów zastępstwa procesowego w wysokości zasądzonych przez sąd kosztów zastępstwa procesowego netto, nie mniej jednak niż dwukrotność stawki wynagrodzenia minimalnego określonego w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych powiększonej o stawkę podatku VAT (§ 7 pkt 2 umowy). Wynagrodzenie płatne będzie z góry w terminach miesięcznych (miesiące kalendarzowe) w terminie 7 dni od dnia wystawienia przez zleceniobiorcę faktury VAT na rachunek bankowy zleceniobiorcy wskazany na fakturze (§ 7 pkt 3 umowy). Zleceniodawca zapłaci dodatkowo kwotę 300 zł netto plus podatek VAT (23%) za każde stawiennictwo zleceniobiorcy lub jego substytuta na wyznaczonym terminie rozprawy, płatną w terminie 7 dni od dnia rozprawy (§ 7 pkt 5 umowy). Rozwiązanie umowy powoduje cofnięcie pełnomocnictwa do reprezentowania zleceniodawcy i natychmiastową wymagalność kosztów zastępstwa procesowego za daną instancję w sprawach wszczętych nie zakończonych w dniu rozwiązania umowy (§ 7 pkt 6 umowy). Cofnięcie pełnomocnictwa w toku realizacji umowy skutkuje obowiązkiem niezwłocznej zapłaty wynagrodzenia z tytułu zastępstwa procesowego w tej sprawie (§ 7 pkt 7 umowy). Wszelkie zmiany niniejszej umowy wymagają formy pisemnej pod rygorem nieważności (§ 10 pkt 1 umowy). W przypadku wypowiedzenia przez zleceniodawcę udzielonego zleceniobiorcy pełnomocnictwa przed prawomocnym zakończeniem postępowania sądowego w tej sprawie, zawarta umowa ulega rozwiązaniu z dniem wypowiedzenia pełnomocnictwa. Rozwiązanie umowy nie skutkuje zwolnieniem z zapłaty na rzecz zleceniobiorcy należnego wynagrodzenia, o którym mowa w § 2 w całości (§ 10 pkt 2 umowy). /dowód: umowa stałej obsługi prawnej – k. 11-14/ W trakcie wcześniejszej współpracy pomiędzy stronami V. C. reprezentowała Gminę Z. w różnych postępowaniach sądowych. W związku z prowadzonymi sprawami wystawiała na rzecz Gminy Z. faktury VAT obejmujące wynagrodzenia za zastępstwo procesowe w wysokości dwukrotności stawki minimalnej określonej rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, a także za stawiennictwo na rozprawach w kwocie 300,00 zł netto, powiększonych o 23% podatku VAT. Wystawione w ten sposób faktury były każdorazowo uznawane oraz opłacane przez Gminę Z. , bez zgłaszania zastrzeżeń co do prawidłowości wykonanych usług przez V. C. . Nadto w piśmie z dnia 18 czerwca 2025 roku Gmina Z. wskazała, że zgodnie z postanowieniami umowy V. C. przysługuje wynagrodzenie w wysokości dwukrotnej stawki minimalnej za zastępstwo procesowe. /dowód: faktury – k. 64, 66, 68; potwierdzenia transakcji – k. 65, 67, 69; pismo z dnia 18.06.2025r./ Pełnomocnictwem z dnia 8 lipca 2024 roku Gmina Z. upoważniła radcę prawnego V. C. do reprezentowania Gminy Z. w sprawie zawisłej przed Sądem Rejonowym w Bełchatowie prowadzonej pod sygnaturą akt (...) . Pełnomocnictwo upoważniało do reprezentacji przed sądami powszechnymi, administracyjnymi i organami administracji wszystkich instancji, podmiotami gospodarczymi, jak również w postępowaniu przedsądowym, przygotowawczym, pojednawczym wraz z prawem substytucji. /dowód: pełnomocnictwo – k. 19/ Gmina Z. złożyła V. C. oświadczenie o wypowiedzeniu umowy stałej obsługi prawnej. /okoliczność bezsporna/ W dniu 30 czerwca 2025 roku V. C. wystawiła na rzecz Gminy Z. fakturę VAT nr (...) na łączną kwotę 7.800 zł netto (9.594,00 zł brutto) z terminem płatności określonym na 7 dni. Faktura obejmowała następujące usługi: 1. 
        Reprezentacja w sprawie o zapłatę przed Sądem Rejonowym w Bełchatowie, sygn. akt: (...) (§7 pkt 6 w zw. z §7 pkt 2 umowy z dnia 13 maja 2024 r.) określona na kwotę 7.200,00 zł netto (8.856,00 zł brutto), 2. 
        Usługa prawna – stawiennictwo na rozprawie przed Sądem Rejonowym w Bełchatowie, sygn. akt: (...) (§7 pkt 6 w zw. z §7 pkt 5 umowy z dnia 13 maja 2024 r.) w ilości 2 po cenie 300,00 zł netto, określone na łączną kwotę 600,00 zł netto (738,00 zł brutto). /dowód: faktura – k. 15/ Wezwaniem do zapłaty z dnia 9 lipca 2025 roku V. C. wezwała Gminę Z. do zapłaty kwoty 9.594,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych, a także kwoty stanowiącej równowartość kwoty 70 euro tytułem zwrotu kosztów odzyskiwania należności w terminie 3 dni od dnia otrzymania wezwania. /dowód: wezwanie do zapłaty – k. 16-18/ Gmina Z. do dnia wytoczenia powództwa nie uiściła powyższych należności na rzecz V. C. . /okoliczność bezsporna/ Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o dokumenty zgromadzone w aktach sprawy, przedłożone przez powódkę. Pozwana nie przedstawiła żadnego przeciwnego materiału dowodowego. Autentyczność powyższych dokumentów nie była przez strony kwestionowana, a Sąd nie znalazł podstaw do podważenia ich wiarygodności ani mocy dowodowej. Pozostałe dokumenty, które nie zostały wyżej wymienione, nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiła łącząca strony umowa stałej obsługi prawnej z dnia 13 maja 2024 roku dotycząca świadczenia usług doradztwa prawnego, szczegółowo określonych w § 1 umowy, przez radcę prawnego V. C. na rzecz Gminy Z. . Zgodnie z treścią art. 734 § 1 k.c. przez umowę zlecenia przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do dokonania określonej czynności prawnej dla dającego zlecenie. Zgodnie z treścią art. 750 k.c. do umów o świadczenie usług, które nie są uregulowane innymi przepisami, stosuje się odpowiednio przepisu o zleceniu. W konsekwencji odpowiednie zastosowanie znajdują przepisy o zleceniu ( art. 734 i nast. k.c. ). Zgodnie z art. 735 § 1 k.c. , przyjmującemu zlecenie należy się wynagrodzenie, jeżeli ani z umowy, ani z okoliczności nie wynika, że zobowiązał się wykonać je bez wynagrodzenia. W niniejszej sprawie wynagrodzenie zostało wprost określone w treści umowy, zarówno w części dotyczącej stałej obsługi prawnej (§ 7 pkt 1 umowy), jak i w części odnoszącej się do zastępstwa procesowego określonego w wysokości nie mniejszej niż dwukrotność stawki wynagrodzenia minimalnego ustalonej w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych powiększonej o stawkę 23% podatku VAT oraz zryczałtowanej kwoty 300 zł netto wraz z 23% podatkiem VAT za każde stawiennictwo zleceniobiorcy lub jego substytuta na wyznaczonym terminie rozprawy (§ 7 pkt 2 i 5). W niniejszej sprawie bezspornym pozostawało, że strony łączył stosunek umowny, na mocy którego powódka wykonywała na rzecz pozwanej kompleksowe usługi prawne, a także, że pozwana wypowiedziała umowę stałej obsługi prawnej, co skutkowało cofnięciem pełnomocnictwa. Spór sprowadzał się do oceny, czy w świetle postanowień umownych powódce przysługuje wynagrodzenie z tytułu zastępstwa procesowego za daną instancję pomimo braku wydania w tej sprawie orzeczenia zasądzającego koszty zastępstwa procesowego przed wypowiedzeniem umowy. Pozwana, formułując zarzuty przeciwko żądaniu pozwu, podnosiła w szczególności, że wynagrodzenie z tytułu zastępstwa procesowego mogłoby być należne wyłącznie w razie uprzedniego zasądzenia kosztów przez sąd, kwestionowała wysokość dochodzonej kwoty, a także podnosiła zarzut braku umocowania powódki w sprawie o sygn. akt (...) zawisłej przed Sądem Rejonowym w Bełchatowie oraz przedawnienia roszczenia. Argumentacja ta nie zasługuje jednak na uwzględnienie w świetle treści umowy, zasad jej wykładni oraz obowiązujących przepisów prawa. W pierwszej kolejności wskazać należy, że wykładnia postanowień umowy winna następować zgodnie z art. 65 § 1 i 2 k.c. , a więc z uwzględnieniem zgodnego zamiaru stron i celu umowy, nie zaś wyłącznie jej dosłownego brzmienia. Umowa stałej obsługi prawnej miała charakter profesjonalny, została zawarta pomiędzy podmiotami działającymi w obrocie gospodarczym i w sposób wyczerpujący regulowała zarówno zasady ustalania wynagrodzenia, jak i skutki jej rozwiązania. Nie sposób przyjąć takiej interpretacji, która prowadziłaby do pozbawienia części jej postanowień realnego znaczenia normatywnego. Analiza postanowień umowy prowadzi do jednoznacznego wniosku, że stanowisko pozwanej nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z § 7 pkt 2 umowy, poza wynagrodzeniem stałym, zleceniodawca zobowiązał się wypłacać zleceniobiorcy wynagrodzenie z tytułu kosztów zastępstwa procesowego w wysokości zasądzonych przez sąd kosztów zastępstwa procesowego netto, nie mniej jednak niż dwukrotnej stawki minimalnej określonej w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości, powiększonej o podatek VAT. Jednocześnie § 7 pkt 6 umowy stanowi wprost, że rozwiązanie umowy powoduje cofnięcie pełnomocnictwa i natychmiastową wymagalność kosztów zastępstwa procesowego za daną instancję w sprawach wszczętych i nie zakończonych w dniu rozwiązania umowy. Analogicznie § 7 pkt 7 przewiduje, że cofnięcie pełnomocnictwa w toku realizacji umowy skutkuje obowiązkiem niezwłocznej zapłaty wynagrodzenia z tytułu zastępstwa procesowego w tej sprawie. Z powyższych postanowień wynika, że strony w sposób wyraźny uregulowały sytuację, w której umowa zostaje rozwiązana przed zakończeniem postępowania sądowego. W takim przypadku wynagrodzenie za daną instancję staje się natychmiast wymagalne, niezależnie od tego, czy zapadło orzeczenie zasądzające koszty zastępstwa procesowego. Odmienna wykładnia prowadziłaby do pozbawienia znaczenia § 7 pkt 6 i 7 umowy oraz do nieuzasadnionego uprzywilejowania zleceniodawcy, który poprzez jednostronne wypowiedzenie umowy mógłby uchylić się od zapłaty wynagrodzenia za już wykonane czynności procesowe. Należy przy tym podkreślić, że wynagrodzenie za zastępstwo procesowe w relacji między stronami umowy ma charakter umowny i autonomiczny względem rozstrzygnięcia sądu o kosztach procesu w danej sprawie. Orzeczenie o kosztach zastępstwa procesowego w postępowaniu sądowym kształtuje stosunek pomiędzy stronami tamtego postępowania, natomiast nie determinuje treści zobowiązania łączącego profesjonalnego pełnomocnika z jego mocodawcą. Brak uprzedniego zasądzenia kosztów od przeciwnika procesowego nie niweczy obowiązku zapłaty wynagrodzenia wynikającego z umowy. Niezależnie od powyższego, dla oceny zasadności roszczenia istotne znaczenie mają również postanowienia § 10 umowy. Zgodnie z § 10 pkt 2 umowy jej rozwiązanie przez zleceniodawcę, nie zwalniało zleceniodawcy z obowiązku uregulowania należności powstałych do dnia jej rozwiązania. Postanowienie to w sposób jednoznaczny potwierdza, że wszelkie roszczenia wynikające z wykonanych czynności, w tym z tytułu zastępstwa procesowego w sprawach wszczętych przed datą wypowiedzenia, zachowują swoją skuteczność i wymagalność. Celem tego unormowania było zabezpieczenie interesu zleceniobiorcy na wypadek jednostronnego zakończenia współpracy przez zleceniodawcę. Tym samym § 10 pkt 2 koresponduje z § 7 pkt 6 i 7 umowy, wzmacniając wniosek, że wypowiedzenie umowy nie niweczy obowiązku zapłaty wynagrodzenia za czynności już wykonane ani za instancję pozostającą w toku w chwili rozwiązania umowy. Stanowisko pozwanej, jakoby wynagrodzenie przysługiwało wyłącznie w przypadku uprzedniego zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego przez sąd, nie znajduje oparcia w treści umowy. Postanowienie § 7 pkt 2 określa sposób ustalenia wysokości wynagrodzenia, natomiast § 7 pkt 6 i 7 regulują moment jego wymagalności w razie rozwiązania umowy lub cofnięcia pełnomocnictwa. Umowa przewiduje dolną granicę wynagrodzenia w postaci dwukrotności stawki minimalnej, co w niniejszej sprawie zostało przez powódkę prawidłowo zastosowane. W realiach niniejszej sprawy dochodzona przez powódkę kwota 7.200,00 zł netto tytułem zastępstwa procesowego stanowiła dwukrotność stawki minimalnej określonej w § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.), właściwej dla spraw o wartości przedmiotu sporu mieszczącej się w przedziale wskazanym w tym przepisie. Skoro stawka minimalna w tej kategorii spraw wynosi 3.600,00 zł, to zgodnie z jednoznacznym brzmieniem § 7 pkt 2 umowy, przewidującym wynagrodzenie „nie mniejsze niż dwukrotność stawki minimalnej”, podstawą rozliczenia była kwota 7.200,00 zł netto. Powódka nie zastosowała zatem stawki dowolnej ani wygórowanej, lecz wprost wynikającej z mechanizmu umownego, odwołującego się do obowiązujących przepisów wykonawczych regulujących minimalne wynagrodzenie profesjonalnych pełnomocników. Należy podkreślić, że przyjęcie przez strony jako punktu odniesienia stawek minimalnych określonych w powołanym rozporządzeniu miało charakter obiektywny i transparentny, a ustalenie wynagrodzenia na poziomie dwukrotności tej stawki mieści się w granicach swobody umów ( art. 353 1 k.c. ) i jest powszechnie spotykaną praktyką w obrocie profesjonalnym. Tym samym wysokość żądania w zakresie kwoty 7.200,00 zł netto znajduje bezpośrednie oparcie w postanowieniach umowy, a pozwana podpisując umowę na wskazanych wyżej warunkach godziła się na taką konstrukcję wynagrodzenia i jej zapłatę na rzecz powódki. Co więcej, pozwana gmina nie wykazała, aby wynagrodzenie miało być należne w innej wysokości, niż wskazane przez powódkę. Istotne znaczenie ma również dotychczasowa praktyka współpracy stron. W toku wcześniejszej współpracy powódka reprezentowała pozwaną w innych postępowaniach sądowych, wystawiając faktury obejmujące wynagrodzenie w wysokości dwukrotności stawki minimalnej powiększonej o podatek VAT oraz opłaty za stawiennictwo na rozprawach. Faktury te były przez pozwaną każdorazowo akceptowane i opłacane bez zastrzeżeń. Nadto w piśmie z dnia 18 czerwca 2025 roku pozwana sama wskazała, że zgodnie z umową powódce przysługuje wynagrodzenie w wysokości dwukrotnej stawki minimalnej za zastępstwo procesowe. Okoliczności te potwierdzają zgodny zamiar stron co do sposobu rozumienia postanowień umownych ( art. 65 § 2 k.c. ) oraz podważają aktualnie prezentowaną przez pozwaną odmienną wykładnię. Niezależnie od wynagrodzenia za zastępstwo procesowe, powódka była uprawniona do naliczenia – zgodnie z § 7 pkt 5 umowy – zryczałtowanej kwoty 300,00 zł netto za każde stawiennictwo na wyznaczonym terminie rozprawy. Z materiału dowodowego wynikało, że powódka (bądź jej substytut) stawiła się na dwóch terminach rozprawy, co uzasadniało naliczenie łącznie kwoty 600,00 zł netto (pozwana nie wykazała innej okoliczności, dającej podstawy do obniżenia wynagrodzenia w tym zakresie). Postanowienie to miało charakter autonomiczny względem wynagrodzenia za prowadzenie sprawy w instancji i stanowiło odrębny składnik wynagrodzenia, należny niezależnie od wynagrodzenia wynikającego z § 7 pkt 1 umowy i kosztów zastępstwa procesowego określonego w § 7 pkt 2 umowy. Zgodnie z § 7 pkt 2 i 5 umowy do wskazanych kwot należało doliczyć podatek od towarów i usług według obowiązującej stawki 23%, albowiem powódka jako radca prawny prowadząca działalność gospodarczą jest podatnikiem VAT, a strony wyraźnie przewidziały w umowie, że wynagrodzenie określone jest w kwotach netto powiększanych o należny podatek. W konsekwencji kwota 7.200,00 zł netto odpowiadała kwocie 8.856,00 zł brutto, natomiast kwota 600,00 zł netto – kwocie 738,00 zł brutto. Prawidłowość wyliczenia należności nie została skutecznie podważona przez pozwaną. Wyliczenie to było zgodne zarówno z literalnym brzmieniem umowy, jak i z właściwymi przepisami rozporządzenia regulującego minimalne stawki wynagrodzenia radców prawnych, a tym samym roszczenie powódki co do wysokości zasługiwało na uwzględnienie w całości. Odnosząc się natomiast do § 10 pkt 1 umowy, przewidującego wymóg formy pisemnej pod rygorem nieważności dla wszelkich zmian umowy, wskazać należy, że pozwana – kwestionując zakres i sposób ustalenia wynagrodzenia – nie wykazała, aby doszło do jakiejkolwiek skutecznej, pisemnej i zaakceptowanej przez obie strony modyfikacji postanowień umownych. Skoro umowa wprost zastrzegała formę pisemną dla jej zmian ( art. 76 k.c. ), to ewentualne odmienne ustalenia wymagałyby wykazania ich dokonania w tej właśnie formie. Pozwana nie przedstawiła żadnego dokumentu potwierdzającego zmianę § 7 ani innych postanowień regulujących sposób ustalania wynagrodzenia. Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z zasadami procesu cywilnego ciężar gromadzenia materiału dowodowego spoczywa na stronach ( art. 232 k.p.c. , art. 3 k.p.c. , art. 6 k.c. ). Jego istota sprowadza się do ryzyka poniesienia przez stronę ujemnych konsekwencji braku wywiązania się z powinności przedstawienia dowodów. Skutkiem braku wykazania przez stronę prawdziwości twierdzeń o faktach istotnych dla sprawy jest to, że twierdzenia takie nie mogą stanowić podstawy sądowego rozstrzygnięcia. Strona, która nie udowodni przytoczonych twierdzeń, traci korzyści, jakie mogłaby odnieść z aktywnego działania dowodowego. W realiach niniejszej sprawy to na pozwanej spoczywał ciężar wykazania, że doszło do skutecznej zmiany postanowień umowy w zakresie zasad wynagradzania powódki, w tym w przypadku rozwiązania umowy w trakcie toczących się postępowań sądowych. Brak przedstawienia jakichkolwiek dowodów w tym zakresie skutkuje przyjęciem, że wiążąca dla stron pozostaje treść umowy w jej pierwotnym brzmieniu. W konsekwencji zarzuty pozwanej zmierzające do podważenia zasadności i wysokości wynagrodzenia, bez wykazania formalnej zmiany umowy zgodnie z § 10 pkt 1, nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Odnosząc się do zarzutu braku umocowania powódki do reprezentowania pozwanej w sprawie (...) przed Sądem Rejonowym w Bełchatowie, zarzut ten należało uznać za całkowicie bezzasadny. W aktach sprawy niniejszej znajduje się pełnomocnictwo udzielone powódce przez pozwaną, obejmujące umocowanie do jej reprezentowania przed sądami powszechnymi, w tym w sprawie stanowiącej podstawę powództwa o sygn. akt (...) toczącej się przed Sądem Rejonowym w Bełchatowie. Dokument ten został prawidłowo podpisany przez osobę uprawnioną do działania w imieniu pozwanej i nie był skutecznie kwestionowany co do autentyczności, ani zakresu. Co więcej, pełnomocnictwo to nie zostało odwołane aż do momentu wypowiedzenia umowy o stałą obsługę prawną, a zatem w okresie prowadzenia sprawy (...) powódka działała w granicach udzielonego jej umocowania. Brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, iż czynności procesowe podejmowane przez powódkę były dotknięte wadą braku umocowania, a podniesiony w tym zakresie zarzut pozwanej ma charakter wyłącznie polemiczny i nie znajduje oparcia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Odnosząc się do podniesionego przez pozwaną zarzutu przedawnienia, wskazać należy, że roszczenie powódki nie uległo przedawnieniu. Roszczenie o zapłatę wynagrodzenia z tytułu umowy o świadczenie usług związane jest z prowadzoną działalnością gospodarczą powódki, która stale lub w zakresie działalności przedsiębiorstwa trudni się czynnościami danego rodzaju, a zatem zgodnie z treścią art. 751 pkt 1 k.c. z upływem lat dwóch przedawniają się roszczenia o wynagrodzenie za spełnione czynności. Bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się od dnia wymagalności roszczenia, który – w świetle § 7 pkt 6 i 7 umowy – nastąpił najwcześniej z chwilą rozwiązania umowy i cofnięcia pełnomocnictwa, kiedy to wynagrodzenie za daną instancję stało się natychmiast wymagalne. Skoro pozew został wniesiony przed upływem dwuletniego terminu liczonego od tej daty, zarzut przedawnienia należało uznać za bezzasadny. Z uwagi na powyższe, Sąd uznał żądanie pozwu za zasadne i utrzymał w mocy nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym wydanym przez Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim w dniu 7 października 2025 w sprawie o sygn. akt V GNc 1128/25, w którym nakazał zapłatę od pozwanej na rzecz powódki kwoty 9.594,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych od dnia 8 lipca 2025 roku do dnia zapłaty, a także kwoty 296,93 zł tytułem rekompensaty za koszty odzyskiwania należności (493 §4 kpc ). Umowa o świadczenie usług zawarta pomiędzy przedsiębiorcą a jednostką sektora finansów publicznych jest transakcją handlową, do której stosuje się ustawę z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1790) – art. 2 pkt 1 i 3 w zw. z art. 4 pkt 1 powołanej ustawy. O odsetkach ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych orzeczono na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych stanowiącego, że w transakcjach handlowych, w których dłużnikiem jest podmiot publiczny, wierzycielowi, bez wezwania, przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych, za okres od dnia wymagalności świadczenia pieniężnego do dnia zapłaty, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki: 1) wierzyciel spełnił swoje świadczenie; 2) wierzyciel nie otrzymał zapłaty w terminie określonym w umowie. Oba powyższe warunki w tej sprawie zostały spełnione. Powódka wykonała umowę, wystawiła fakturę VAT z terminem płatności określonym do dnia 7 lipca 2025 roku, natomiast pozwana nie uiściła należności w tym terminie. Tym samym powódce przysługiwało roszczenie żądania odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych od dnia 8 lipca 2025 roku do dnia zapłaty. Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych wierzycielowi, od dnia nabycia uprawnienia do odsetek, o których mowa m.in. w art. 8 ust. 1, przysługuje od dłużnika, bez wezwania, rekompensata za koszty odzyskiwania należności, stanowiąca równowartość kwoty: 40 euro – gdy wartość świadczenia pieniężnego nie przekracza 5000 złotych, a 70 euro – gdy wartość świadczenia pieniężnego jest wyższa niż 5000 złotych, ale niższa niż 50 000 złotych. Równowartość kwoty rekompensaty, o której mowa w ust. 1, jest ustalana przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia roboczego miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym świadczenie pieniężne stało się wymagalne (art. 10 ust. 1a). Powódka nabyła uprawnienie do żądania odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych na podstawie art. 8 ust. 1 powyższej ustawy, ponieważ spełniła swoje świadczenie oraz nie otrzymała zapłaty w umówionym terminie. Stąd przysługuje jej rekompensata za koszty odzyskiwania należności od wartości świadczenia pieniężnego wynikającego z faktury VAT o numerze (...) – w kwocie 70 euro, która podlegała przeliczeniu na złotówki według kursu z dnia 30 czerwca 2025 roku wynoszącego 4,2419 zł dla faktury z terminem płatności upływającym w lipcu 2025 roku. W konsekwencji, Sąd uwzględnił kwotę 296,93 zł tytułem rekompensaty za koszty odzyskiwania należności. Zgodnie z art. 493 § 4 k.p.c. jeżeli zachodzą podstawy do odrzucenia pozwu lub umorzenia postępowania, sąd z urzędu postanowieniem uchyla nakaz zapłaty i wydaje odpowiednie rozstrzygnięcie. W innym przypadku sąd wydaje wyrok, którym w całości lub części utrzymuje nakaz zapłaty w mocy albo go uchyla i orzeka o żądaniu pozwu. Z uwagi na powyższe, Sąd utrzymał w całości w mocy nakaz zapłaty Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 7 października 2025 roku, wydany w postępowaniu nakazowym gospodarczym uproszczonym o sygn. akt V GNc 1128/25. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. Zgodnie z art. 98 § 1 k.p.c. strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony ( art. 98 § 3 k.p.c. ). Zgodnie z art. 109 § 2 k.p.c. orzekając o wysokości przyznanych stronie kosztów procesu, sąd bierze pod uwagę celowość poniesionych kosztów oraz niezbędność ich poniesienia z uwagi na charakter sprawy. Przy ustalaniu wysokości kosztów poniesionych przez stronę reprezentowaną przez pełnomocnika będącego adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem patentowym, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika oraz czynności podjęte przez niego w sprawie, w tym czynności podjęte w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, a także charakter sprawy i wkład pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Pozwana przegrała sprawę w całości. Na koszty poniesione przez powódkę w postępowaniu nakazowym w łącznej wysokości 1.342,00 zł składa się: opłata stała od pozwu w wysokości 125,00 zł, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 1.200,00 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Wysokość kosztów zastępstwa procesowego została ustalona w oparciu o § 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.). Jednocześnie, z uwagi na wniesienie przez pozwaną zarzutów od nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu nakazowym, powódce przysługiwały zwiększone koszty zastępstwa procesowego stosownie do § 2 pkt 4 powołanego rozporządzenia. W konsekwencji Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powódki tytułem uzupełniających kosztów zastępstwa procesowego kwotę 600,00 zł, ponad kwotę 1.200,00 zł uprzednio orzeczoną nakazem zapłaty. O odsetkach od kosztów procesu Sąd orzekł w myśl art. 98 § 1 1 zd. 1 k.p.c. , zgodnie z którym od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty. Sędzia Joanna Kłaczyńska Sygn. akt V GC 937/25 ZARZĄDZENIE 1. (...) ; 2. (...) ; 3. (...) ; 4. (...) . I. , dnia 23.02.2025 roku Sędzia Joanna Kłaczyńska