V GC 868/24

Sygn. akt V GC 868/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 czerwca 2025 r. Sąd Rejonowy w Toruniu V Wydział Gospodarczy w składzie: Przewodniczący: sędzia Dawid Kobus Protokolant: starszy sekretarz sądowy Karolina Chechłowska-Kamińska po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2025 r. w R. na rozprawie sprawy z powództwa: D. C. przeciwko pozwanemu: (...) spółce akcyjnej z siedzibą w Ł. o zapłatę 1. 
        zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 23 752,81 zł (dwadzieścia trzy tysiące siedemset pięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt jeden groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie: a. 
        od kwoty 19815,81 zł (dziewiętnaście tysięcy osiemset piętnaście złotych osiemdziesiąt jeden groszy) od dnia 18 grudnia 2022 r. do dnia zapłaty, b. 
        od kwoty 738,00 zł (siedemset trzydzieści osiem złotych) od dnia 28 lutego 2023 r. do dnia zapłaty, c. 
        od kwoty 124,00 zł (sto dwadzieścia cztery złote) od dnia 18 grudnia 2022 r. do dnia zapłaty, d. 
        od kwoty 3075,00 zł (trzy tysiące siedemdziesiąt pięć złotych) od dnia 18 grudnia 2022 r. do dnia zapłaty, 2. 
        oddala powództwo w pozostałej części, 3. 
        zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 5 739,00 zł (pięć tysięcy siedemset trzydzieści dziewięć złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu, 4. 
        nakazuje zwrócić pozwanemu ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Toruniu kwotę 194,60 zł (sto dziewięćdziesiąt cztery złote sześćdziesiąt groszy) tytułem niewykorzystanej zaliczki na wydatki. Sygn akt V GC 868/24 UZASADNIENIE wyroku Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 6 czerwca 2025 r. Pozwem z dnia 28 kwietnia 2023 roku (data stempla pocztowego) powód – D. C. – prowadzący własną działalność gospodarczą pod firmą (...) (...) z siedzibą w E. wystąpił na drogę sądową przeciwko pozwanemu (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w Ł. o zapłatę kwoty 24 429,31 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwot i dat wskazanych w pozwie do dni zapłaty oraz kosztami procesu, w tym kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu swojego stanowiska powód twierdził, że poniósł szkodę w zakresie ubezpieczenia OC w należącym do niego pojeździe marki A. (...) (1) . Ubezpieczyciel wypłacił mu tytułem odszkodowania kwotę 19 627,42 zł z tytułu kosztów naprawy pojazdu oraz kwotę 246 zł tytułem zwrotu kosztów holowania pojazdu. Powód nie zgodził się z wysokością wypłaconego odszkodowania i zwrócił się do rzeczoznawcy celem sporządzenia kalkulacji naprawy pojazdu. Z kalkulacji tej wynikało, że koszty naprawy pojazdu wynieść powinny 39 443,23 zł. Powód wskazał, że poniósł koszt sporządzenia kalkulacji naprawy w wysokości 738,00 zł. Ostatecznie powód w niniejszej sprawie dochodził kwoty 19 815,81 zł tytułem brakującej kwoty z tytułu kosztów naprawy; kwoty 738,00 zł z tytułu poniesionych kosztów sporządzenia kalkulacji naprawy; kwoty 124,00 zł tytułem brakującej kwoty z tytułu odszkodowania za poniesione koszty holowania; oraz kwoty 3 751,50 zł tytułem kosztów dodatkowej powłoki ochronnej lakieru pojazdu. Czyniąc zadość roszczeniu powoda nakazem zapłaty z dnia 27 października 2023 roku w postępowaniu upominawczym VIII GNc 1863/23 referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym w Bydgoszczy orzekł zgodnie z żądaniem pozwu. Pozwany zaskarżył skutecznie nakaz zapłaty wnosząc sprzeciw i żądając oddalenia powództwa w całości i zasądzenia od powoda na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Pozwany zarzucił nieudowodnienie wysokości szkody oraz jej zawyżenie; a także niewykazanie rzeczywistych kosztów naprawy pojazdu w sytuacji jego naprawienia. W uzasadnieniu swojego stanowiska pozwany potwierdził, że likwidował szkodę w pojeździe powoda i z tego tytułu wypłacił odszkodowanie w łącznej wysokości 25 131,67 zł, na które złożyły się: kwota 19 627,42 zł tytułem kosztów naprawy pojazdu, kwota 5 258,25 zł kosztów najmu pojazdu zastępczego oraz kwota 246,00 zł kosztów holowania. Pozwany wskazał również, że złożył powodowi propozycję naprawienia jego pojazdu w jednym z warsztatów sieci naprawczej współpracującej z pozwanym, za cenę przyznaną przez pozwanego tytułem odszkodowania. Powód z propozycji zaś nie skorzystał. Zdaniem pozwanego pojazd powoda został naprawiony, o czym jego zdaniem świadczy fakt, że powód dochodzi zwrotu kosztów aplikacji powłoki ceramicznej. Odnośnie stawki za holowanie pozwany przyznał, że wypłacił odszkodowanie w tym zakresie zgodnie z wysokością stawek rynkowych. Wreszcie w kwestii żądania zwrotu kosztów prywatnej ekspertyzy, zdaniem pozwanego koszt ten nie jest uzasadniony, a to z uwagi na fakt naprawienia pojazdu. Odnośnie żądania odsetek pozwany stwierdził, że nie jest w opóźnieniu, w związku z tym żądanie to jest nieuzasadnione. W odpowiedzi na sprzeciw powód podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, dodając odnośnie żądania kosztów dodatkowej powłoki ochronnej lakieru pojazdu, że przed zdarzeniem cała karoseria pojazdu pokryta była tą powłoką. Powód dodał również, że zmuszony był wykonać we własnym zakresie ekspertyzę dotyczącą kosztów naprawy pojazdu wobec wypłaty zaniżonego w jego ocenie odszkodowania. Zdaniem powoda, z kolei koszty holowania mieściły się w zakresie rynkowych stawek za tego typu usługi. Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2024 roku w sprawie VIII GCo 150/24 Sąd Okręgowy w Bydgoszczy na podstawie art. 48 1 k.p.c. w zw. z art. 48 § 1 pkt 2 k.p.c. wyznaczył do rozpoznania sprawy Sąd Rejonowy w Toruniu. Sąd ustalił, co następuje: W dniu 14 listopada 2022 roku doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego uszkodzeniu uległ samochód marki A. (...) (2) o numerze rejestracyjnym, CB 823 KF należący do powoda – D. C. . Sprawca zdarzenia posiadał ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych u pozwanego – (...) Zakładu (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w Ł. . G. została zgłoszona w dniu 17 listopada 2022 roku i zarejestrowana przez pozwanego pod numerem (...) . /okoliczności bezsporne, oraz dowód: akta szkody k. 84/ Uszkodzony pojazd po zdarzeniu wymagał holowania. Z tego tytułu powód poniósł koszt w wysokości 300,81 zł netto, tj. 370,00 zł brutto. /dowód: faktura VAT (...) wystawiona przez (...) Sp. o.o. k. 53/ Tytułem odszkodowania za koszty naprawy pojazdu pozwany w piśmie z dnia 9 stycznia 2023 roku przyznał powodowi kwotę 19 627,42 zł, natomiast za koszty holowania kwotę 246,00 zł. /dowód: decyzja o przyznaniu odszkodowania k. 29, akta szkody k. 84/ Wobec tego, że powód uznał przyznaną kwotę odszkodowania za niewystarczającą, zwrócił się on do rzeczoznawcy Polskiego Związku (...) celem sporządzenia kosztorysu naprawy. Kosztorys naprawy sporządził mgr inż. X. K. . Koszt naprawy pojazdu, wedle kosztorysu (...) wyniósł 32 067,67 zł netto – 39 443,23 zł brutto. Koszt sporządzenia kosztorysu przez rzeczoznawcę (...) wyniósł 600,00 zł netto – 838,00 zł brutto. /dowód: ocena techniczna nr (...) k. 54-59, faktura VAT za sporządzenie kosztorysu k. 60/ Ponadto uszkodzony pojazd posiadał wykonaną w styczniu 2022 roku aplikację powłoki ceramicznej na powierzchni całości karoserii. Po zdarzeniu powód nie dokonywał naprawy powłoki ceramicznej. Niemniej powód posiadał wystawioną przez podmiot, który wykonywał uprzednio aplikację powłoki fakturę pro forma na kwotę 3 050,00 zł netto – 3 751,50 zł brutto. Faktura ta uwzględniała koszt przygotowania pojazdu do aplikacji powłoki ceramicznej, polegający na dekontaminacji chemicznej lakieru i gruntowaniu powierzchni specjalną pastą za kwotę 550,00 zł netto – 676,50 zł brutto oraz koszt aplikacji powłoki ceramicznej w kwocie 2 500 zł netto – 3 075 zł brutto. /dowód: faktura pro forma k. 62, zeznania powoda k. 237v/ Pismem z dnia 7 lutego 2023 roku powód, reprezentowany przez swojego pełnomocnika odwołał się od decyzji pozwanego. Pismem z dnia 13 marca 2023 roku pozwany podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w zakresie kwoty odszkodowania za koszty naprawy pojazdu oraz za koszty holowania. /dowód: odwołanie od decyzji pozwanego k. 47-51, pismo pozwanego z dnia 13 marca 2023 roku k. 52/ Samochód został naprawiony po około dwóch miesiącach po zdarzeniu. Koszt naprawy wyniósł około 30 000 zł, a pojazd został przywrócony do stanu sprzed szkody. Formalnościami związanymi z naprawą pojazdu zajmował się syn powoda. /dowód: zeznania powoda k. 237 v/ Uzasadniony koszt naprawy pojazdu A. (...) (1) o nr rej. (...) , pozwalający na przywrócenie go do stanu sprzed szkody z dnia 14 listopada 2022 roku (za wyjątkiem odtworzenia powłoki ceramicznej na karoserii), przy użyciu dostępnych wówczas części zamiennych alternatywnych oraz przy zastosowaniu stawki za roboczogodzinę prac blacharskich i lakierniczych w kwocie 130 zł brutto – wyniósł 32 462,83 zł netto – 39 929,28 zł brutto. G. za roboczogodzinę prac blacharskich i lakierniczych były stawkami rynkowymi i kształtowały się w dacie zdarzenia w wysokości do 170 zł brutto w zakładzie nieautoryzowanym. W związku z tym, że na elementach karoseryjnych znajdowała się powłoka ceramiczna, zasadnym było jej odtworzenie. Kwota zaś ujęta w fakturze pro forma za nałożenie tej powłoki na elementach uszkodzonych zawiera wartość rynkową, za wyjątkiem kosztu przygotowania powierzchni. /dowód: opinia biegłego D. X. k. 159-176, opinia uzupełniająca biegłego D. X. k. 205-206/ Sąd zważył, co następuje: Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o dowody z dokumentów, akt szkody znajdujących się na płycie CD, zeznań powoda oraz opinii biegłego sądowego z zakresu techniczno – kryminalistycznej rekonstrukcji wypadków drogowych i wyceny wartości pojazdów D. X. . Sąd za wiarygodne uznał dokumenty przedłożone przez strony, bowiem nie budziły one wątpliwości Sądu, a strony nie kwestionowały ich prawdziwości. Za wiarygodne Sąd uznał również zeznania powoda, bowiem i one nie budziły wątpliwości Sądu, a strona pozwana również ich nie kwestionowała. Sąd na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 2 i 5 k.p.c. w zw. z art. 458 10 k.p.c. w zw. z art. 458 5 § 4 k.p.c. pominął dowód z przesłuchania świadka B. C. , albowiem dowód ten został zgłoszony dopiero w piśmie z dnia 12 maja 2024 roku, zatem z naruszeniem z art. 458 5 § 1-3 k.p.c. , a poza tym miał wykazać fakt nieistotny dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd ustalając stan faktyczny nie oparł się o prywatne opinie rzeczoznawców zleconych przez powoda oraz przez pozwanego (opinia pozwanego w aktach szkody). Tego typu opinia ma walor jedynie dokumentu prywatnego sporządzonego na zlecenie strony i stanowi jedynie uzasadnienie stanowiska procesowego zajętego przez stronę. Na podstawie art. 278 § 1 k.p.c. w wypadkach wymagających wiadomości specjalnych sąd winien przeprowadzić dowód z opinii biegłego sądowego, co też zostało w sprawie uczynione. Niemniej oczywiście temat opinii sporządzonej na zlecenie powoda został poruszony w stanie faktycznym, jedynie w kontekście, że powód zwrócił się o wykonanie takiego kosztorysu i jaki poniósł tym tytułem koszt. Sąd ocenił sporządzoną przez biegłego sądowego D. X. opinię jako rzetelną. Biegły w sposób szczegółowy odniósł się do zakresu koniecznych napraw oraz ich kosztów. Dodać należy, że koszt naprawy biegły ustalił w oparciu o wykonaną przez siebie kalkulację, którą z kolei sporządził na podstawie specjalistycznego oprogramowania. Biegły wyczerpująco omówił problematykę związaną z wysokością należnych kosztów naprawy pojazdu marki A. (...) (1) o nr rej. (...) . Biegły wobec skutecznie zgłoszonych przez stronę pozwaną zastrzeżeń sporządził wyczerpującą opinię uzupełniającą. W niniejszej sprawie bezspornym był fakt zdarzenia drogowego i uszkodzenia, w jego wyniku samochodu marki A. (...) (1) o nr. rej. (...) . Bezsporna była również odpowiedzialność odszkodowawcza pozwanego. Spór w niniejszej sprawie dotyczył zatem kwoty odszkodowania – a ściślej – kwoty uzasadnionych kosztów naprawy wymienionego pojazdu, kwoty odszkodowania z tytułu holowania pojazdu, kosztu sporządzenia opinii na zlecenie powoda czy wreszcie potencjalnych kosztów naprawienia (ponownego nałożenia) powłoki ceramicznej na karoserii pojazdu. W ocenie Sądu roszczenie powoda zasługuje na niemal pełne uwzględnienie. Przechodząc do właściwych rozważań prawnych, należy wskazać, że przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony ( art. 822 § 1 k.c. ). Odpowiedzialność odszkodowawczą z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych regulują przepisy ustawy z 22 maja 2003r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (tekst jedn. z dnia Dz.U. z 2025 r. poz. 367), w dalszej części uzasadnienia nazywanej również ustawą. Zgodnie z art. 34 ust. 1 i 36 ust. 1 ustawy z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są zobowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia, a odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej jednak do ustalonej w umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej. Ustalenie odszkodowania z ubezpieczenia OC następuje według ogólnych zasad, określonych w art. 361-363 k.c. , z tym jedynie zastrzeżeniem, że zakład ubezpieczeń zobowiązany jest tylko do świadczenia pieniężnego, ograniczonego do wysokości, ustalonej w umowie, sumy gwarancyjnej ( art. 822 § 1 k.c. i art. 36 ust. 1 ustawy). Stosownie zaś do treści art. 19 ust. 1 ustawy poszkodowany w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczeń bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń. G. majątkowa to różnica między stanem majątkowym poszkodowanego, który powstał po wystąpieniu zdarzenia powodującego uszczerbek a stanem, jaki by zaistniał gdyby zdarzenie to nie nastąpiło. Naprawienie szkody, a więc i odszkodowanie powinno obejmować wszystkie straty, które poszkodowany poniósł wskutek zaistnienia szkody ( art. 361 § 2 k.c. ). W orzecznictwie utrwalone zostało stanowisko, iż dla pojęcia szkody ubezpieczeniowej należy sięgnąć do odpowiednich regulacji zawartych w kodeksie cywilnym . W myśl art. 361 § 1 k.c. zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego wynikła szkoda. Związek przyczynowy jest kategorią obiektywną i należy go pojmować jako obiektywne powiązanie „przyczyny” ze zjawiskiem określonym jako „skutek”. Ustawodawca wprowadzając w art. 361 § 1 k.c. dla potrzeb odpowiedzialności cywilnej, ograniczenie tej odpowiedzialności tylko za normalne – typowe, występujące zazwyczaj następstwa działania lub zaniechania, z których szkoda wynikła, nie wprowadza związku przyczynowego w rozumieniu prawnym odmiennego od istniejącego w rzeczywistości. Zgodnie zaś z art. 363 § 1 k.c. naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Jednakże gdyby przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe albo gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu. Nie budzi wątpliwości, że skoro odszkodowanie pieniężne ma pełnić taką samą funkcję jak przywrócenie do stanu poprzedniego, to jego wysokość powinna pokryć wszystkie celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki niezbędne dla przywrócenia stanu poprzedniego uszkodzonego pojazdu. Podkreślić też trzeba, że przywrócenie stanu poprzedniego ma miejsce, jeżeli stan pojazdu po naprawie pod każdym istotnym względem (stanu technicznego, zdolności użytkowania, części składowych, trwałości, wyglądu estetycznego itd.) odpowiada stanowi pojazdu przed uszkodzeniem. Przywrócenie stanu poprzedniego uszkodzonego pojazdu wiąże się z reguły z koniecznością wymiany elementów, które uległy zniszczeniu. Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego zakład ubezpieczeń zobowiązany jest na żądanie poszkodowanego do wypłaty, w ramach odpowiedzialności z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego, odszkodowania obejmującego celowe i ekonomicznie uzasadnione koszty nowych części i materiałów służących do naprawy uszkodzonego pojazdu (uchwała SN z dnia 12 kwietnia 2012 r., III CZP 80/11, Legalis). Sąd Najwyższy uznał w wyniku wykładni art. 361 § 2 k.c. i art. 363 § 2 k.c. , że ubezpieczyciel, powinien ustalić odszkodowanie w kwocie, która zapewnia przywrócenie pojazdu do stanu sprzed zdarzenia wyrządzającego szkodę jako całości. Przywrócenie do takiego stanu oznacza, że pojazd ma być sprawny technicznie i zapewnić poszkodowanemu komfort jazdy, w takim stopniu, jak przed zdarzeniem. Jeżeli w tym celu należy wymienić uszkodzoną część, to niewątpliwie jest to normalne następstwo działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła, w rozumieniu art. 361 § 1 k.c. Przy założeniu, że nie da się jej naprawić w taki sposób, aby przywrócić ją do stanu sprzed zdarzenia wyrządzającego szkodę, część ta musi zostać zastąpiona inną nową częścią. Na gruncie powyżej przytoczonych przepisów, a co jest bezspornym w sprawie, pozwany zobowiązany był względem poszkodowanego do zapłaty odszkodowania w granicach odpowiedzialności cywilnej kierującego pojazdem sprawcy zdarzenia. Powód dochodził hipotetycznych kosztów naprawy przedmiotowego auta a nie naprawy kosztów rzeczywiście poniesionych, bowiem z zeznań samego powoda wynikało, że uszkodzony pojazd został ostatecznie naprawiony, jednak za kwotę znacznie wyższą, niż przyznane przez pozwanego wynagrodzenie. W judykaturze przyjmuje się (…), że poszkodowany może, według swojego wyboru, żądać od ubezpieczyciela zapłaty kosztów hipotetycznej restytucji albo zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej ustalonej zgodnie z metodą różnicy. Przepis art. 822 § 1 k.c. modyfikuje normę wynikającą z art. 363 § 1 k.c. w ten sposób, że roszczenie o przywrócenie stanu poprzedniego przekształca w roszczenie o zapłatę kosztów restytucji. Powstanie roszczenia w stosunku do ubezpieczyciela o zapłacenie odszkodowania, a tym samym zakres odszkodowania, nie zależą od tego, czy poszkodowany dokonał restytucji i czy w ogóle ma taki zamiar (…). Zastosowanie art. 822 § 1 w zw. z art. 363 § 1 k.c. oznacza, że poszkodowany nie może żądać zapłaty kosztów (hipotetycznej) restytucji w sytuacji, w której przywrócenie stanu poprzedniego byłoby niemożliwe albo też pociągało za sobą nadmierne trudności lub koszty (…). W takim przypadku może żądać wyrównania tego uszczerbku w jego majątku, który odpowiada wartości rzeczy zniszczonej wskutek działania sprawcy szkody. Ocena, czy koszty restytucji są nadmierne zależy od okoliczności sprawy. Na gruncie spraw dotyczących naprawy pojazdów mechanicznych ugruntowała się praktyka zakładająca, że koszt naprawy nie jest nadmierny dopóty, dopóki nie przewyższa wartości pojazdu sprzed wypadku. (…) Należne odszkodowanie "odpowiada (...) niezbędnym i ekonomicznie uzasadnionym kosztom naprawy, a naprawa dokonana przed uzyskaniem świadczenia od ubezpieczyciela, jej koszt i faktyczny zakres nie ma zasadniczego wpływu na sposób ustalania wysokości odszkodowania. (patrz: Postanowienie SN z 20.02.2019 r., III CZP 91/18, LEX nr 2622311.) Powód nie przedłożył żadnych rachunków z naprawy samochodu, wskazał jedynie, że to jego syn zajmował się procesem naprawy samochodu. Mając na uwadze powyższe, fakt że powód nie przedłożył rachunków z naprawy nie może powodować odmowy wypłaty odszkodowania w słusznej wysokości. Poszkodowany bowiem może w ogóle nie naprawiać pojazdu, a odszkodowanie i tak powinno zostać mu wypłacone w wysokości równowartości poniesionej szkody. Aby ustalić więc wysokość szkody należy dokonać wyliczeń tej wartości w sposób hipotetyczny, przy pomocy wiadomości specjalnych. W związku z tym, że powód nie posiadał stosownych faktur czy rachunku, które pomogły by określić wysokość szkody, na jego „barkach” spoczywał więc obowiązek wykazania wysokości szkody w inny sposób. Sąd, w związku z tym, dopuścił – głównie na wniosek powoda (pozwany zażądał pominięcia tego dowodu, z tym zastrzeżeniem, że w sprzeciwie od nakazu zapłaty zawarł ewentualną tezę dowodową w przypadku dopuszczenia tego dowodu) – dowód z opinii biegłego na okoliczność ustalenia całkowitego kosztu naprawy pojazdu marki A. (...) (1) o nr rej. (...) w związku ze zdarzeniem z dnia 14 listopada 2022 roku przy użyciu oryginalnych części zamiennych lub dobrej jakości zamienników zgodnie z technologią producenta w nieautoryzowanej stacji obsługi lub warsztacie naprawczym według średnich rynkowych stawek roboczogodzin na rynku lokalnym oraz ustalenia, czy cena za powłokę ceramiczną wskazana na fakturze pro (...) jest ceną rynkową i czy zasadne jest położenie powłoki na uszkodzonych elementach w wyniku zdarzenia w przypadku kiedy taka powłoka wcześniej była położona? Biegły sporządził opinię, która pozwoliła w sposób wyczerpujący wypełnić tezę dowodową. Biegły odpowiedział również wyczerpująco na zastrzeżenia do jego opinii składane przez stronę pozwaną. W swojej pierwotnej opinii biegły wskazał, że uzasadniony koszt naprawy pojazdu A. (...) (1) o nr rej. (...) , pozwalający na przywrócenie go do stanu sprzed szkody z dnia 14 listopada 2022 roku (za wyjątkiem odtworzenia powłoki ceramicznej na karoserii), przy użyciu dostępnych wówczas części zamiennych alternatywnych oraz przy zastosowaniu stawki za roboczogodzinę prac blacharskich i lakierniczych w kwocie 130 zł brutto – wyniósł 32 462,83 zł netto – 39 929,28 zł brutto. Biegły sporządził swoje wyliczenia na podstawie specjalistycznego oprogramowania Z. . Odnośnie tego, że na karoserii pojazdu została zaaplikowana ochronna powłoka, biegły stwierdził, że zasadnym było jej odtworzenie w miejscach uszkodzonych. Biegły przeanalizował fakturę pro forma stwierdzając, że zawiera ona wartość rynkową, za wyjątkiem kosztu przygotowania powierzchni. Biegły w tym zakresie zaznaczył, że koszt przygotowania powierzchni nie jest co do zasady ujmowany – jak to wynika z faktury VAT – jako odrębna pozycja. Sąd w pełni podzielił wnioski biegłego zawarte w opinii i uczynił je swoimi. Zważyć raz jeszcze należy, że biegły sporządził swoją opinię w oparciu o wskazane wyżej specjalistyczne oprogramowanie, które jest oprogramowaniem dedykowanym do wyceny kosztów naprawy pojazdów w ujęciu ogólnym, tj. nie tylko w przypadku naprawy po szkodzie, ale także napraw w przypadku zwyczajnych usterek i uszkodzeń poszczególnych w toku eksploatowania danego pojazdu. Biegły szczegółowo opracował problematykę wynikającą z tezy dowodowej zawartej w postanowieniu Sądu o dopuszczeniu dowodu z jego opinii. Pomimo powyższego, zastrzeżenia do opinii zgłosił pozwany wskazując, że biegły nie wyjaśnił, czy ustalony przez niego koszt naprawy pojazdu odpowiada przeciętnym kosztom naprawy na rynku lokalnym. W opinii uzupełniającej biegły zaznaczył, że stawki za roboczogodzinę prac blacharskich i lakierniczych, jakie przyjął w swojej opinii były stawkami rynkowymi i kształtowały się w dacie zdarzenia w wysokości do 170 zł brutto w zakładzie nieautoryzowanym. Sam biegły zaznaczył, że koszty naprawy ustalał w oparciu o jeszcze niższą stawkę, bowiem w kwocie 130 zł brutto. Biegły poza wyjaśnieniami złożonymi wobec zastrzeżeń pozwanego, podtrzymał wnioski zawarte w opinii pierwotnej. Oceniając wartość dowodową sporządzonej opinii, dowód z opinii biegłego stosownie do utrwalonych w nauce i orzecznictwie poglądów, ze względu na swoją specyfikę może być oceniany przez sąd jedynie w płaszczyźnie poprawności logicznej, zgodności z zasadami doświadczenia życiowego i wiedzy powszechnej (por. wyrok SN z dnia 7 kwietnia 2004r, sygn. akt II CK 572/04) . Sąd może oceniać opinię biegłego pod względem fachowości, rzetelności czy logiczności. Może pomijać pomyłki czy błędy rachunkowe. Nie może jednak nie podzielać poglądów biegłego, czy w ich miejsce wyprowadzać własne stwierdzenia. Biegły sporządzający opinię jest stałym i długoletnim biegłym sądowym. Nie ma podstaw do podważania jego kwalifikacji, wyjaśnień i metodyki opartych na wiedzy i doświadczeniu. W ocenie Sądu biegły sporządził prawidłową opinię uwzględniając zgromadzony w aktach materiał. Z opinii biegłego można wyciągnąć zasadniczy wniosek tj. pozwany dokonał nieuzasadnionego obniżenia odszkodowania należnego powodowi, jako poszkodowanemu. W związku z powyższym propozycja dokonania naprawy pojazdu w warsztacie współpracującym z pozwanym w oparciu o przyznane odszkodowania nie doprowadziłoby do przywrócenia stanu samochodu sprzed szkody. W odniesieniu do opinii biegłego zważyć należy, że pozwany nie tylko zaniżył koszty naprawy pojazdu, ale również nie wypłacił odszkodowania w oparciu o fakturę pro forma dotyczącą naprawy ochronnej powłoki ceramicznej pojazdu, którą powód wcześniej przed zdarzeniem zaaplikował na karoserię pojazdu. Sąd w pełni podziela stanowisko biegłego w tym zakresie, uznając, że powodowi należy się zwrot za naprawę tej powłoki. Sąd podziela też stanowisko biegłego, że odnośnie czynności przygotowania pojazdu do aplikacji powłoki – koszty z tym związane nie są uzasadnione, bowiem nie jest zasadą by były ujmowane osobno, a zatem należy wyciągnąć wniosek, że powinny mieścić się w zakresie kosztu samej czynności aplikacji. Z omawianej faktury ( (...) ) wynika, że koszt przygotowania pojazdu wynosił 676,50 zł, zatem w ocenie Sądu żądanie powoda w zakresie tej kwoty nie było uzasadnione. Przechodząc z kolei do kosztu sporządzenia kosztorysu naprawy na zlecenie powoda – w ocenie Sądu koszt ten jest jak najbardziej uzasadniony podzielając stanowisko zawarte w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 2 września 2019 r., III CZP 99/18 w której przyjęto, że poszkodowanemu oraz cesjonariuszowi roszczeń odszkodowawczych z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje od ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej zwrot kosztów tzw. prywatnej opinii (ekspertyzy) rzeczoznawcy, jeżeli jej sporządzenie było niezbędne do efektywnego dochodzenia odszkodowania. Zważyć należy, że powód nie jest podmiotem profesjonalnie zajmującym się czy to naprawą pojazdów, czy to nawet – co jest powszechne w podobnych sprawach – nie jest podmiotem profesjonalnie zajmującym się skupowaniem wierzytelności poszkodowanych przeciwko ubezpieczycielom w zakresie zaniżonego odszkodowania. Powód jest lekarzem, prowadzącym własną działalność gospodarczą, która w żaden sposób nie jest związana z branżą ubezpieczeniową – i trudno przyjąć, by posiadał fachową wiedzę w zakresie wyceny kosztów naprawy pojazdu. W związku z tym, że słusznie powziął uzasadnione wątpliwości co do wysokości wypłaconego odszkodowania, zdecydował się zwrócić do podmiotu zajmującego się wyceną kosztów naprawy i wówczas dopiero na podstawie uzyskanej wiedzy zdecydował od dalszych krokach prawnych (w tym wezwaniach do zapłaty) zmierzających do uzyskania satysfakcjonującego odszkodowania. Niewątpliwie zatem kwota ujęta w fakturze za sporządzenie tego kosztorysu podlega uznaniu, że stanowi wydatek związany ze szkodą, którego zwrotu powód słusznie się domagał. Odnośnie kosztów holowania – koszty te w zakresie, w jakim poniósł je powód, zatem w kwocie łącznej 370,00 zł brutto, co wynika z faktury przedłożonej przez powoda, są uzasadnione. Odnosząc się do ogólnych reguł dowodowych z art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c. stwierdzić należy, że powód wykazał, że poniósł te koszty, pozwany zaś nie zaoferował żadnego dowodu na potwierdzenie własnego twierdzenia, że wypłacił odszkodowanie w tym zakresie w wysokości stawek rynkowych. Zdaniem pozwanego powód nie wykazał rynkowości stawki wynikającej z faktury. Ale przecież to na pozwany spoczywał ciężar udowodnienia twierdzenia, że stawka ta nie była rynkowa, to pozwany odmówił wypłaty odszkodowania w zakresie wynikającym z przedłożonej faktury VAT. Roszczenie powoda zasługiwało, więc na uwzględnienie w niemal w całości, i dlatego Sąd, na mocy art. 19 ust. 1, art. 34 ust. 1, art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych w zw. z art. 822 § 1 k.c. i art. 361 i art. 362 k.c. zasądził od pozwanego (...) Zakładu Ubezpieczeń S.A. w Ł. na rzecz powoda D. C. kwotę 23 752,81 zł, na którą złożyły się kolejno kwoty: - 19 815,81 zł z tytułu niewypłaconego przez pozwanego odszkodowania za koszty naprawy pojazdu (bez uwzględniania naprawy powłoki ceramicznej), - 738,00 zł z tytułu kosztorysu sporządzonego na zlecenie powoda, - 124,00 zł z tytułu niewypłaconego odszkodowania za holowanie pojazdu, - 3 075,00 zł z tytułu odszkodowania za koszty naprawy powłoki ceramicznej. Kwotę 23 752,81 zł Sąd zasądził od pozwanego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie: w zakresie kwot odszkodowania z tytułu kosztów naprawy pojazdu, naprawy powłoki ceramicznej i holowania – od dnia 18 grudnia 2022 roku, w zakresie których orzeczono na podstawie art. 14 ust. 1 wymienionej ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, zgodnie z którym zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie, a powód dokonał zgłoszenia szkody w dniu 17 listopada 2022 roku, zatem termin 30-dniowy upływał z dniem 17 grudnia 2022 roku, zatem powód miał prawo domagać się odsetek od dnia następnego; natomiast w zakresie kosztu sporządzenia kosztorysu naprawy na zlecenie powoda – od dnia 28 lutego 2023 roku, w zakresie których orzeczono na podstawie art. 482 § 1 k.c. , tj. na podstawie przepisów ogólnych, albowiem powód wezwał pozwanego do zapłaty tej należności pismem z dnia 7 lutego 2023 roku, oznaczając termin zapłaty na 14 dni od dnia doręczenia tego pisma, a to z kolei zostało doręczone pozwanemu w dniu 13 lutego 2023 roku. Na podstawie art. art. 19 ust. 1, art. 34 ust. 1, art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych w zw. z art. 822 § 1 k.c. i art. 361 i art. 362 k.c. a contrario Sąd w pozostałym zakresie, tj. w zakresie kwoty 676,50 zł wynikającej z nieuznanej przez Sąd należności z faktury pro (...) wystawione z tytułu kosztów naprawy powłoki ceramicznej karoserii – oddalił powództwo. O kosztach procesu orzeczono w myśl art. 100 zd.2 k.p.c. w zw. z art. 98 § 1, 1 [1] i 3 k.p.c. i art. 99 k.p.c. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu i całością kosztów obciążono pozwanego, na rzecz powoda. Na kwotę 5 739,00 zł kosztów należnych powodowi złożyły się kolejno: 1222,00 zł opłaty sądowej od pozwu, 17,00 zł opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa, 3 600,00 zł kosztów zastępstwa procesowego, 900,00 zł kosztów biegłego z zaliczki wpłaconej przez powoda. Sąd na podstawie art. 84 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku (Dz. U. z 2024 roku, poz. 959) zwrócił pozwanemu kwotę 194,60 zł tytułem niewykorzystanej zaliczki na wydatki.