V GC 1392/24

Sygnatura akt: V GC 1392/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Wrocław, dnia 6 grudnia 2024 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu V Wydział Gospodarczy w składzie: Przewodniczący: asesor sądowy Rafał Głuchowski Protokolant: starszy protokolant sądowy Katarzyna Łukaszyk po rozpoznaniu 26 listopada 2024 r. we Wrocławiu na rozprawie z pominięciem przepisów o postępowaniu odrębnym w sprawach gospodarczych sprawy O. L. (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (...) o zapłatę I. zasądza od strony pozwanej (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (...) na rzecz powoda O. L. 25.072,65 złotych (dwadzieścia pięć tysięcy siedemdziesiąt dwa złote sześćdziesiąt pięć groszy) z odsetkami: 1) ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od 7.515,11 zł od 28 grudnia 2023 r. do dnia zapłaty, 2) ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od 14.929,70 zł od 28 grudnia 2023 r. do dnia zapłaty, 3) ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od 1.845,00 zł od 30 grudnia 2023 r. do dnia zapłaty, 4) ustawowymi za opóźnienie liczonymi od 304,44 zł od 29 grudnia 2023 r. do dnia zapłaty, 5) ustawowymi za opóźnienie liczonymi od 304,44 zł od 29 grudnia 2023 r. do dnia zapłaty, 6) ustawowymi za opóźnienie liczonymi od 173,96 zł od 3 stycznia 2024 r. do dnia zapłaty; II. zasądza od strony pozwanej na rzecz powoda 4.854 (cztery tysiące osiemset pięćdziesiąt cztery) złote tytułem zwrotu kosztów procesu z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. UZASADNIENIE Pozwem z 26 marca 2024 r. (data stempla), O. L. (dalej: powód), działając przy pomocy profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o zasądzenie od (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (...) (dalej: pozwany): 1. 25.072,65 złotych (dwadzieścia pięć tysięcy siedemdziesiąt dwa złote sześćdziesiąt pięć groszy) z odsetkami: 1) ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od 7.515,11 zł od 28 grudnia 2023 r. do dnia zapłaty, 2) ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od 14.929,70 zł od 28 grudnia 2023 r. do dnia zapłaty, 3) ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od 1.845,00 zł od 30 grudnia 2023 r. do dnia zapłaty, 4) ustawowymi za opóźnienie liczonymi od 304,44 zł od 29 grudnia 2023 r. do dnia zapłaty, 5) ustawowymi za opóźnienie liczonymi od 304,44 zł od 29 grudnia 2023 r. do dnia zapłaty, 6) ustawowymi za opóźnienie liczonymi od 173,96 zł od 3 stycznia 2024 r. do dnia zapłaty; 2. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych z odsetkami od uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. Powód twierdził, że pozwany zamówił u niego towary, które zostały dostarczone przy pomocy transportu powoda. Powód wystawił pozwanemu faktury za sprzedaż i usługę transportu, jednak nie zostały one opłacone przez pozwanego. Mając na uwadze obustronnie profesjonalny stosunek łączący strony powód wniósł również o zasądzenie kwoty rekompensaty z art. 10 ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych. Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z 27 czerwca 2024 r. Referendarz sądowy uwzględnił żądanie pozwu. Sprzeciwem z 31 lipca 2024 r. (data stempla) pozwany, działając przy pomocy profesjonalnego pełnomocnika zaskarżył ww. nakaz zapłaty w całości, wnosząc o oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. Pozwany zaprzeczył, aby łączyła go z powodem współpraca w formie opisanej przez powoda i aby łączyły go z powodem umowy, na podstawie których byłby zobowiązany do zapłaty. Pozwany zaprzeczył, aby otrzymał faktury. Zaprzeczył również, aby w ogóle zamawiał od powoda towary. Zaprzeczył nadto, aby złożone przez powoda dokumenty WZ posiadały walor dowodowy. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Przed spornymi zamówieniami i fakturami, których dotyczy niniejsze postepowanie powód współpracował z pozwanym. W toku tej współpracy pozwany dokonywał zamówień towarów nieobjętych niniejszym postępowaniem. Te wcześniejsze zamówienia zostały zrealizowane i opłacone. - bezsporne (vide: protokół skrócony rozprawy z 26.11.2024 r., k. 86v, 00:10:33) Nadto: 1) faktura proforma (...) z 1 czerwca 2023 r., k. 67 2) faktura nr (...) z 19 czerwca 2023 r., k. 69 3) faktura proforma (...) z 19 czerwca 2023 r., k. 71 4) faktura proforma (...) z 21 czerwca 2023, 73 5) korespondencja e-mail, k. 66, 68, 70, 72 Powód zawarł z R. G. (1) , przedstawiającym mu się jako wspólnik pozwanej spółki ustną umowę, na mocy której powód zobowiązał się dostarczać pozwanemu towary na składane przez pozwanego w toku współpracy poszczególne zamówienia. Powód nie weryfikował umocowania R. G. (1) do zawierania umów w imieniu pozwanej spółki. Powód weryfikował jedynie pozwaną spółkę pod kątem jej rzetelności. Powód sprzedawał pozwanemu elementy do składania mebli. Współpraca została nawiązana w ten sposób, że R. G. (1) złożył pierwsze zamówienie na elementy do składania łóżek. Powód ustalił z R. G. (1) sposób działania polegający na tym, że najpierw wystawiana była przez powoda faktura proforma, natomiast po opłaceniu tych proform powód wystawiał ostatecznie faktury VAT. Powód wycenił towar i po otrzymaniu potwierdzenia decyzji o zamówieniu ze strony R. G. (1) wystawiona została pierwsza z faktur, która została opłacona. Powód ocenił, że po opłaceniu faktury proforma, pozwana spółka jest wiarygodnym partnerem. Początkowo faktury za zamówienia były opłacane. W potwierdzeniu opłacenia faktur widniała informacja, że płatność następuje ze strony podmiotu (...) . Wszystkie faktury VAT wystawione przez powoda na pozwaną spółkę wysyłane były na podany przez R. G. (1) adres e-mail (...) Faktury nie były powodowi odsyłane, został od nich zapłacony podatek od towarów i usług. Powód osobiście zawoził zamówiony towar do miejscowości siedziby spółki, tj. do (...) , do punktu wyznaczonego mu przez R. G. (1) . Na miejscu odbioru towaru był R. G. (2) i pracownicy, którzy zbijali meble. Towar nie był kwestionowany przez stronę pozwaną i nie było na ten towar zgłaszanych reklamacji. Dowód: 1) przesłuchanie powoda, protokół skrócony rozprawy z 26.11.2024 r., k. 86v, 00:22:22 i n., 01:13:36 2) częściowo przesłuchanie rep. pozwanego, k. 88, 00:56:04 i n. 3) korespondencja e-mail zawierająca faktury proformy i VAT, k. 66-84 4) dokumenty WZ, k. 13-15 Powód, dokumentował kolejne zamówienia, wystawiając na rzecz pozwanego następujące faktury proforma: 1) 
        nr (...) / (...) z 9 sierpnia 2023 r. – zamówienie towarów na 12.137,97 złotych (14.929,70 zł brutto), 2) 
        nr (...) / (...) z 8 września 2023 r. – zamówienie towarów na 6.109,85 złotych (7.515,11 zł brutto). Faktury proformy powód wysłał na adres e-mail (...) .com. Faktury proforma nr (...) z 9 sierpnia 2023 r. i nr (...) z 8 września 2023 r. nie zostały przez stronę pozwaną opłacone, wobec czego powód drogą mailową wezwał do uiszczenia wynikających z nich należności wiadomościami z 26 września 2023 r., 20 października 2023 r. i 30 listopada 2023 r. Ostatnią ze wskazanych wiadomości powód poinformował o woli podjęcia działań windykacyjnych, wobec braku spełnienia świadczenia. Mailem z 22 grudnia 2023 r. powód przesłał pozwanemu faktury VAT: 1) 
        nr (...) z terminem płatności 27 grudnia 2023 r. na kwotę 14.929,70 brutto 2) (...) z 22 grudnia 2023 r. z terminem płatności 27 grudnia 2023 r. na kwotę 7.515,11 brutto - wzywając do natychmiastowego uregulowania płatności, z zagrożeniem, że w braku zapłaty pojęte będą działania windykacyjne. Mailem z 28 grudnia 2023 r. powód przesłał pozwanemu fakturę nr (...) z 28 grudnia 2023 r. na 1.845 złotych brutto z terminem płatności 29 grudnia 2023 r. za usługę transportu towarów w datach 28 czerwca, 16 sierpnia i 8 września 2023 r. Mailem z 29 grudnia 2023 r. R. G. (1) odpowiedział powodowi, że zamawiał „towar na 3 proformy i został on opłacony”, a transport towaru również opłacono gotówką w zakładzie powoda. Zaproponował, że powód może zabrać swój towar, który nie był zamawiany. Powód odpowiedział, że towar był zamówiony, odebrany i podpisany, a płatności nie były uregulowane. Dowód: 1) korespondencja e-mail, k. 77-84 2) faktura proforma nr (...) z 9 sierpnia 2023 r., k. 64 3) faktura proforma nr (...) z 8 września 2023 r., k. 65 4) dokumenty WZ, k. 13-15 5) przesłuchanie powoda, protokół skrócony rozprawy z 26.11.2024 r., k. 86v, 00:24:51 i n. Działając przy pomocy profesjonalnego pełnomocnika pismem z 29 grudnia 2023 r. powód nadał 2 stycznia 2024 r. na adres pozwanej spółki wezwanie do zapłaty należności z faktur (...) , (...) oraz (...) z odsetkami, a nadto dwóch rekompensat za koszty odzyskiwania należności, tj. 2x 304,53 złote, w sumie 24.919,47 złotych. Dowód: wezwanie do zapłaty z 29 grudnia 2023 r. z potwierdzeniem nadania, k. 16-17 Ocena dowodów: W sprawie istotne znaczenie miała ocena zgromadzonych dowodów, ponieważ strony pozostawały ze sobą w sporze co do zasadności zobowiązania, doręczania pozwanej dokumentów, związania umową, roli R. G. (1) i znaczenia jego działań dla pozwanej spółki. Przede wszystkim w toku przesłuchania stron ujawniły się dalece idące rozbieżności w relacjach stron, które musiały być przedmiotem pogłębionej analizy i oceny Sądu. Na początku zaznaczyć należy, że na podstawie art. 243 2 k.p.c. dokumenty znajdujące się w aktach sprawy lub do nich dołączone stanowią dowody bez wydawania odrębnego postanowienia. Pomijając dowód z takiego dokumentu, sąd wydaje postanowienie. Sąd nie znalazł podstaw, by powziąć wątpliwość, co do wiarygodności dokumentów zgromadzonych w aktach. Sąd miał na uwadze kwestionowanie przez pozwanego dokumentów WZ, jednak dokumenty te w zestawieniu z pozostałym materiałem Sąd ocenił jako wiarygodne. Pozwany kwestionował przede wszystkim aby posługiwał się adresem e-mail (...) (...) , a w konsekwencji, aby był adresatem korespondencji zawierającej faktury VAT wystawiane przez powoda oraz by otrzymywał pozostałą korespondencję formułowaną przez powoda, a dotyczącą zamówień. Sąd uznał zarzut pozwanego za niezasadny. Faktury wystawiane na rzecz pozwanego były początkowo opłacane, a były wysyłane na ten właśnie adres e-mail. Zarzut ten również był niezasadny z tej przyczyny, że ustalono, iż kwestionowany adres był używany przez R. G. (1) , którego czynności Sąd ocenił jako odnoszące skutek wobec pozwanej spółki. Sąd ocenił, że do przedłożonych przez powoda wydruków wiadomości e-mail należy stosować przepisy o dokumentach prywatnych, zgodnie z art. 245 w zw. z art. 309 k.p.c. , a także przepis art. 243 2 k.p.c. Sąd ocenił, że wydruki te są dowodem złożenia przez powoda zawartych w nich oświadczeń i przesłania ich użytkownikowi tego adresu. Są również dowodem złożenia oświadczeń przez użytkowania skrzynki (...) . Sąd weryfikował i badał te dowody w konfrontacji z pozostałymi dokumentami i dowodami osobowymi, zgodnie z regułami określonymi w art. 233 § 1 k.p.c. Jednocześnie zaznaczenia wymaga, że pełnomocnik pozwanego na rozprawie wnosił o zobowiązanie administratora domeny o wskazanie właściciela adresu e-mail odbiorcy korespondencji. Po przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania stron pełnomocnik oświadczył jednak, że nie pozostały żadne wnioski dowodowe do rozpatrzenia i nie wnosi o uzupełnienie postępowania dowodowego (protokół skrócony rozprawy z 26 listopada 2024 r., 00:12:35 i 01:15:50). Sąd uznał w konsekwencji wniosek za cofnięty. Na marginesie należy zaznaczyć również, że Sąd oceniłby ten wniosek za niezasadny także z tego powodu, że w realiach sprawy zmierzałby wyłącznie do przedłużenia postępowania, ponieważ pozwany mógł złożyć wniosek o przesłuchanie w charakterze świadka R. G. (1) . Oceniono natomiast, że nie jest rolą Sądu zastępowanie stron w ich inicjatywie dowodowej, gdy mogą własnymi siłami zgromadzić materiał na poparcie prezentowanych stanowisk i twierdzeń. Zasadnicze znaczenie dla sprawy miała ocena dowodu z przesłuchania stron, ponieważ w sprawie zeznania złożyli powód i reprezentant pozwanego, a między relacjami tych podmiotów pojawiły się rozbieżności, które należało ocenić i rozstrzygnąć, aby możliwe było dokonanie stanowczych ustaleń faktycznych. Sąd uznał zeznania powoda za wiarygodne. Znajdowały one potwierdzenie w pozostałych dowodach i tworzyły z nimi logiczną całość. Powód umówił się z R. G. (1) na dostawę towarów na rzecz pozwanej spółki. Początkowo zamówienia były opłacane, więc współpraca nie budziła wątpliwości. Powód nie weryfikował też dlatego uprawnień R. G. (1) do działania za pozwaną spółkę dlatego, że zamówienia były opłacane. Sąd uznał, że tego rodzaju wersja wydarzeń jest zgodna z doświadczeniem życiowym i racjonalna. Jednocześnie Sąd nie dopatrzył się w zeznaniach powoda sprzeczności, które podważałyby wiarygodność takiej relacji. Ostatecznie uznano zatem, że zeznania powoda winny być podstawą dokonywanych ustaleń w sprawie. Sąd uznał za niewiarygodne w znaczącej części zeznania reprezentanta pozwanej spółki. Ocena ta była warunkowana przede wszystkim wewnętrznymi sprzecznościami tych zeznań, brakiem spójności i logiki oraz nieścisłościami. Sąd wziął też pod uwagę, że pozwany nie zgłaszał wniosku dowodowego o przesłuchanie świadka – R. G. (1) , który mógłby potwierdzić zaprezentowaną przez pozwanego wersję wydarzeń. Reprezentant pozwanego ( X. R. ) zeznał, że jest przedsiębiorcą od 35 lat, działając pod nazwą Ż. . Dane z KRS i (...) nie potwierdzają jednak takiego twierdzenia. W Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej widnieje wpis o zawieszonej 15 marca 2022 r. działalności X. R. NIP: (...) działającego pod firmą (...) . W rejestrze przedsiębiorców KRS wpisana jest natomiast (...) Sp. z o.o. z siedzibą w Z. , powstała z jednoosobowej działalności gospodarczej D. Ż. , NIP (...) . Twierdzenie reprezentanta pozwanego nie pokrywało się zatem z danymi z rejestru przedsiębiorców KRS oraz (...) . Dalej X. R. wskazywał, że R. G. (1) był dla niego osobą niesprawdzoną, która zwróciła się do niego o pomoc w rozpoczęciu biznesu. Jednocześnie reprezentant zeznał, że zasilił R. G. (1) finansowo, a R. G. (1) sam zarządzał tymi pieniędzmi. Sąd ocenił taką wersję jako nielogiczną. Sąd nie dał wiary, że z jednej strony pozwany nie darzył R. G. (1) zaufaniem, a jednocześnie powierzył mu pieniądze na rozkręcenie biznesu tym bardziej, że X. R. nie wyjaśnił w zrozumiały dla Sądu sposób w jakiej formule to się dobyło. W szczególności pozwany nie przedstawił żadnego dokumentu potwierdzającego charakter współpracy pozwanego lub jego reprezentanta z R. G. (1) . Jednocześnie (protokół skrócony rozprawy z 26 listopada 2024, 01:00:04) X. R. zeznawał, że „w ramach współpracy z panem R. były zamawiane towary”. Następnie sprostował twierdząc, że chodziło jednak o zasilenie finansowe R. G. (1) . Wątpliwości Sądu, co do wiarygodności zeznań reprezentanta pozwanego powodowane były również zachowaniem reprezentanta pozwanego podczas przesłuchania. Sąd ocenił, że pozwany nie przedstawia swojej wersji wydarzeń w sposób spójny, płynny i spokojny. Reprezentant od początku składania zeznań skupił się na przedstawieniu swojej wersji wydarzeń związanych z działalnością R. G. (1) i jego związków z pozwaną spółką. Reprezentant znał R. G. (1) , choć w toku przesłuchania podkreślał brak związku (...) z pozwaną spółką. Prezentował rolę R. G. (1) w niezrozumiały sposób, nie wyjaśniając przy tym, jak mogło dojść do tego, że R. G. (1) używał w obrocie danych pozwanej spółki. Reprezentant pozwanego znał też zakres działania R. G. (1) (produkcja łóżek) oraz okoliczność, że wyprodukowane łóżka nie zostały sprzedane. Okolicznosci te były znane reprezentantowi pozwanego, choć X. R. miał R. G. (2) jedynie powierzyć pieniądze na prowadzenie działalności. Sąd zważył, co następuje: Powództwo zasługiwało na uwzględnienie. Sąd uznał, że strony łączyła umowa sprzedaży, która była wykonywana poprzez realizację kolejnych zamówień na towary, składanych powodowi przez stronę pozwaną. Nadto powód świadczył na rzecz pozwanego usługę transportu towaru do miejsca prowadzenia działalności przez stronę pozwaną. Zgodnie z art. 535 § 1 k.c. przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę. Sąd ocenił, że stosunek stron odpowiadał ustawowej charakterystyce umowy sprzedaży. Najistotniejszym zagadnieniem prawnym w niniejszej sprawie było rozstrzygniecie, czy czynności R. G. (1) zawierane były ze skutkiem wobec pozwanej spółki. Sąd ocenił, że w istocie tak było. Zgodnie bowiem z art. 103 § 1 k.c. jeżeli zawierający umowę jako pełnomocnik nie ma umocowania albo przekroczy jego zakres, ważność umowy zależy od jej potwierdzenia przez osobę, w której imieniu umowa została zawarta. Nie było przedmiotem sporu, że R. G. (1) nie był reprezentantem pozwanej spółki i nie przedstawił powodowi pełnomocnictwa do zawierania umów za spółkę. Wręcz przeciwnie, powód wiedział, że R. G. (1) nie jest członkiem zarządu spółki, lecz przedstawiał się jako wspólnik. Sytuacja ta odpowiada regulacji art. 103 § k.c. , ponieważ „brak umocowania zachodzi w sytuacji, gdy pełnomocnictwo w ogóle nie zostało udzielone rzekomemu pełnomocnikowi albo nie zostało mu udzielone skutecznie” (E. Gniewek, P. Machnikowski (red.), Kodeks cywilny. Komentarz. Wyd. 11 , Warszawa 2023). Co istotne „umowa zawarta przez rzekomego pełnomocnika jest dotknięta sankcją bezskuteczności zawieszonej (…). Jej skuteczność zależy od potwierdzenia przez osobę, w imieniu której została zawarta (przez "rzekomego mocodawcę"). Do oświadczenia woli rzekomego mocodawcy o potwierdzeniu umowy stosuje się art. 63 § 2 KC. Co do zasady, może ono być złożone w dowolnej formie ( art. 60 KC ), jeżeli jednak do ważności umowy wymagana jest forma szczególna, potwierdzenie jej zawarcia powinno być dokonane w tej samej formie, również pod rygorem nieważności (…). Umowa potwierdzona przez rzekomego mocodawcę jest w pełni ważna – wywołuje właściwe dla niej skutki prawne. Powstanie tych skutków w sferze prawnej osoby rzekomo reprezentowanego przypada na moment zawarcia umowy przez rzekomego pełnomocnika ( ex tunc )” (E. Gniewek, P. Machnikowski (red.), Kodeks cywilny. Komentarz. Wyd. 11 , Warszawa 2023). Sąd uznał, że pozwany swą bierną postawą przed wszczęciem procesu potwierdził skuteczność czynności dokonywanych przez R. G. (1) wobec pozwanej spółki. Przede wszystkim Sąd dokonał takiej oceny sprawy z uwagi na to, że od początku współpracy faktury wysyłane były na adres e-mail (...) Pozwany wyraźnie nie zaprzeczał, aby wcześniejsze (niedochodzone pozwem faktury) były należne. Co więcej, sam twierdził, że były one opłacone (protokół skrócony rozprawy z 26 listopada 2024 r., 00:10:33). Jak wynikało z postępowania dowodowego faktury były wysyłane od początku na ww. adres e-mail. Również od początku za pozwaną miał działać R. G. (1) . Oznaczało to, że pozwany zaakceptował taką formułę współpracy z powodem, w której na rzecz pozwanego realizowane są zamówienia w oparciu o umowę z powodem. Pozwany nie odsyłał faktur powodowi. Skoro ich zaś nie odsyłał, należało uznać zgodnie z doświadczeniem życiowym, że dostrzegał podstawy zobowiązań, które te faktury stwierdzały. Sąd uznał, że racjonalnie działający przedsiębiorca, gdy otrzymuje fakturę, której nie uznaje ze względu na kwestionowanie istnienia zobowiązania, nie księguje jej, lecz odsyła wystawcy. Sąd uznał, że postawa pozwanego jednoznacznie świadczyła o akceptacji umowy zawartej przez R. G. (1) z powodem, a w konsekwencji należało uznać że umowa była zawarta ważnie ze stroną pozwaną, ze skutkami w postaci konieczności zapłaty za realizowane zamówienia. Wreszcie zauważyć należało, że nie do przyjęcia z perspektywy bezpieczeństwa obrotu byłaby sytuacja, w której powód działając w zaufaniu do swojego kontrahenta realizuje kolejne zamówienia, a kontrahent po realizacji części zamówień, w pewnym momencie kwestionuje umocowanie osoby, która działała w jego imieniu i na jego rzecz. Powód miał prawo, po opłaceniu początkowych zamówień uważać, że czynności dokonywane przez R. G. (1) są skuteczne i wiążą pozwanego. Powód nie został poinformowany przez R. G. (1) lub pozwanego o ustaniu umocowania do działania za pozwaną spółkę. Sąd uznał kwestionowanie zobowiązania w e-mailu z 29 grudnia 2023 r. za niewiarygodne. Powód przesyłał wcześniej szereg wiadomości zawierających faktury i ponaglenia do zapłaty, które pozostały bez odpowiedzi. Dopiero gdy groźba windykacji należności stawała się coraz bardziej realna powód otrzymał odpowiedź. Sąd uznał w całości za zasadne roszczenie powoda o zapłatę ceny sprzedaży zafakturowanych towarów oraz należności z tytułu transportu. Należności były wymagalne w terminach przewidziany w fakturach VAT. Sąd uznał, że faktury VAT wysyłane na adres e-mail (...) stanowiły wezwanie do zapłaty w terminach określonych w fakturach – zgodnie z art. 455 k.c. Sąd uznał odpowiedniość wskazanych w fakturach terminów zapłaty mając na uwadze, kiedy wykonywane były poszczególne zamówienia oraz transporty. Skoro obie strony są przedsiębiorcami zastosowanie miały przepisy ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1790, dalej: ustawa o przeciwdziałaniu opóźnieniom ). Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu opóźnieniom w transakcjach handlowych - z wyłączeniem transakcji, w których dłużnikiem jest podmiot publiczny - wierzycielowi, bez wezwania, przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych, chyba że strony uzgodniły wyższe odsetki, za okres od dnia wymagalności świadczenia pieniężnego do dnia zapłaty, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki: 1) wierzyciel spełnił swoje świadczenie; 2) wierzyciel nie otrzymał zapłaty w terminie określonym w umowie. Sąd ocenił, że oba te warunki zostały kumulatywnie spełnione, a w konsekwencji powstało prawo powoda do odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych – zgodnie z wnioskiem pozwu. Daty początkowe odsetek zostały przez powoda wskazane prawidłowo, z uwzględnieniem daty wymagalności poszczególnych należności z faktur. Za zasadne Sąd uznał nadto żądanie w zakresie sumy kwot rekompensat za koszty odzyskiwania należności. Z zasadnością naliczenia tych należności pozwany nie podjął polemiki. Wskazać jednak należy, że żądanie powoda znalazło w tym zakresie uzasadnienie w treści art. 10 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 1a ustawy o przeciwdziałaniu opóźnieniom. Zgodnie bowiem z tymi przepisami wierzycielowi, od dnia nabycia uprawnienia do odsetek, o których mowa w art. 7 ust. 1 lub art. 8 ust. 1, przysługuje od dłużnika, bez wezwania, rekompensata za koszty odzyskiwania należności, stanowiąca równowartość kwoty 40 euro - gdy wartość świadczenia pieniężnego nie przekracza 5000 złotych (pkt 1); 70 euro - gdy wartość świadczenia pieniężnego jest wyższa niż 5000 złotych, ale niższa niż 50 000 złotych (pkt 2)(…). Równowartość kwoty rekompensaty, o której mowa w ust. 1, jest ustalana przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia roboczego miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym świadczenie pieniężne stało się wymagalne. Jak zasadnie wskazuje się w doktrynie, „ przesłanką nabycia przez wierzyciela uprawnienia do domagania się rekompensaty za koszty odzyskiwania należności jest popadnięcie przez dłużnika w opóźnienie w zapłacie (podkreślenie Sądu). Artykuł 10 ust. 1 u.p.n.o.t.h. precyzuje, że wierzyciel omawiane roszczenie nabywa w dniu nabycia uprawnienia do odsetek, o których mowa w art. 7 ust. 1 lub art. 8 ust. 1 komentowanej ustawy. Przepisy te stanowią z kolei, że wierzycielowi, bez wezwania, przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych za okres od dnia wymagalności świadczenia pieniężnego do dnia zapłaty, jeżeli wierzyciel spełnił swoje roszczenie i nie otrzymał zapłaty w terminie określonym w umowie (…). Roszczenie o zapłatę należności z tytułu stałej rekompensaty powstaje i staje się wymagalne bez konieczności wezwania do jego zapłaty . Wymagalność roszczenia powstaje już z chwilą popadnięcia przez dłużnika w opóźnienie w zapłacie bez konieczności informowania dłużnika o opóźnieniu ani, tym bardziej, wzywania do zapłaty” (P. Dolniak [w:] Przeciwdziałanie nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych. Komentarz, wyd. II , LEX/el. 2023, art. 10). Podkreślenia wymaga również jednoznaczne stanowisko Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który w swym najnowszym orzecznictwie potwierdził, że: 1. Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy nr 2011/7/UE w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych w związku z art. 3 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy w jednej i tej samej umowie przewidziano płatności mające charakter okresowy, przy czym zapłata każdej z tych płatności powinna nastąpić w określonym terminie, minimalna stała kwota 40 EUR, określona w art. 6 ust. 1 tej dyrektywy, stanowiąca przysługującą wierzycielowi rekompensatę z tytułu kosztów odzyskiwania należności jest należna za każde opóźnienie w płatności (podkreślenie Sądu) . 2. Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 2011/7 w związku z ust. 3 tego artykułu i art. 7 ust. 1 akapit drugi lit. c) tej dyrektywy - stoi na przeszkodzie temu, by sąd krajowy odmówił zasądzenia stałej kwoty, określonej w pierwszym z tych przepisów, lub ją ograniczył, na podstawie ogólnych zasad krajowego prawa prywatnego, w tym także w przypadku, gdy opóźnienia w płatnościach, które wystąpiły w ramach jednej i tej samej umowy, dotyczą w szczególności niskich, a nawet niższych od tej stałej kwoty kwot . (wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 4 maja 2023 r., C-78/22). Mając zatem na uwadze, że jedyną przesłanką powstania uprawnienia do rekompensaty jest powstanie opóźnienia płatności oraz znaczenie wykładni dokonanej przez Trybunał dla stosowania przepisów ustawy o przeciwdziałaniu opóźnieniom uznać należało, że roszczenia powoda o zapłatę rekompensat powstawały wraz z popadnięciem pozwanego w opóźnienie z zapłatą poszczególnych należności stwierdzanych fakturami. Sąd ocenił, że każdą sprzedaż należy traktować jako osobną transakcję handlową i od każdej możliwe było naliczenie przez powoda rekompensaty. Każda faktura bowiem w ocenie Sądu dokumentowała odrębne faktyczne zdarzenie gospodarcze w postaci sprzedaży i dostarczenia pozwanemu wyrobów powoda. Sąd uznał, że powód miał prawo naliczyć rekompensaty zarówno od sprzedaży towarów jak i od usługi transportu. Sąd uznał, że transport towarów jest „odpłatnym świadczeniem usługi” w rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu opóźnieniem niezależnym od samej sprzedaży. Zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy o przeciwdziałaniu opóźnieniom transakcja handlowa oznacza umowę, której przedmiotem jest odpłatna dostawa towaru lub odpłatne świadczenie usługi, jeżeli strony, o których mowa w art. 2, zawierają ją w związku z wykonywaną działalnością. Na uwadze należało mieć przy tym, że zgodnie z wiążącym stanowiskiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej art. 6 ust. 1 dyrektywy 2011/7 w związku z art. 4 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy w jednej i tej samej umowie przewidziano kolejne dostawy towarów lub kolejne świadczenia usług, przy czym zapłata za każdą z tych dostaw lub za każde z tych świadczeń powinna nastąpić w określonym terminie, minimalna stała kwota 40 EUR stanowiąca przysługującą wierzycielowi rekompensatę za koszty odzyskiwania należności jest należna z tytułu każdego opóźnienia w płatności (wyrok TS z 1.12.2022 r., C-419/21). Pozwany nie kwestionował wysokości naliczonych rekompensat. Sąd weryfikował jednak, czy kwoty te zostały naliczone zgodnie z art. 10 ustawy o przeciwdziałaniu opóźnieniom. Sąd zasądził od sumy rekompensat odsetki ustawowe za opóźnienie zgodnie z żądaniem pozwu. Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu opóźnieniom rekompensaty przysługują wierzycielowi bez konieczności wezwania dłużnika co oznacza, że należności te były wymagalne i można od nich naliczać odsetki ustawowe za opóźnienie. O kosztach Sąd orzekał na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. , tj. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Art. 98 § 1 k.p.c. stanowi, że strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Zasądzono od pozwanego na rzecz powoda całość poniesionych przez powoda kosztów zgodnie z wnioskiem, tj. 4.854 złotych, na które złożyły się: 1) 
        1.254 złotych uiszczonej przez powoda opłaty od pozwu zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 959 z późn. zm.), 2) 
        3.600 złotych kosztów zastępstwa adwokackiego zgodnie z § 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.)., Nie zasądzono zwrotu kosztów na uiszczenie opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, ponieważ powód nie dołączył do pozwu dowodu poniesienia takiej opłaty. O odsetkach od kosztów Sąd orzekał na podstawie art. 98 § 1 1 k.p.c. , zgodnie z którym od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty (…). O obowiązku zapłaty odsetek sąd orzeka z urzędu. Ze względu na powyższe orzeczono jak w sentencji.