V GC 1159/25

Sygnatura akt: V GC 1159/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Wrocław, dnia 28 listopada 2025 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu V Wydział Gospodarczy w składzie: Przewodniczący: asesor sądowy Rafał Głuchowski Protokolant: protokolant sądowy Joanna Matusiak po rozpoznaniu 28 listopada 2025 r. we Wrocławiu na rozprawie w postępowaniu odrębnym w sprawach gospodarczych sprawy (...) z siedzibą (...) (...) z siedzibą (...) o zapłatę I. oddala powództwo; II. zasądza od strony powodowej (...) z siedzibą we Wrocławiu na rzecz strony pozwanej (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w O. 3.617 ( trzy tysiące sześćset siedemnaście ) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. UZASADNIENIE Pozwem z 15 maja 2025 r. (data prezentaty) strona powodowa (...) z siedzibą we O. , działając przy pomocy kwalifikowanego pełnomocnika, wniosła o zasądzenie od strony pozwanej (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (...) 33.392,10 złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na uzasadnienie żądania pozwu strona powodowa wskazała, że zawarła ze stroną pozwaną umowę leasingu operacyjnego. Strona pozwana, mimo iż była zobowiązana do regularnego opłacania czynszów leasingowych, nie uiściła dwóch opłat leasingowych za wrzesień 2021 r., wobec czego strona powodowa wezwała ją do zapłaty, natomiast strona pozwana nadal nie uiściła wskazanych należności. Strona powodowa domagała się w konsekwencji należności z tytułu opłat leasingowych stwierdzonych wystawionymi przez nią fakturami. 30 maja 2025 r. Referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym (V GNc 1437/25), uwzględniając w całości żądanie pozwu. Sprzeciwem od nakazu zapłaty z 7 lipca 2025 r. (data stempla) strona pozwana, działając przy pomocy kwalifikowanego pełnomocnika, terminowo zaskarżyła ww. nakaz zapłaty w całości, wnosząc przy tym o oddalenie powództwa i zasądzenie na jej rzecz od strony powodowej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Strona pozwana podniosła zarzut przedawnienia w oparciu o przepis art. 118 k.c. przewidujący termin 3-letni przedawnienia dla roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W odpowiedzi na sprzeciw strona powodowa wniosła o oddalenie sprzeciwu strony pozwanej z uwagi na jego bezzasadność w świetle przepisów prawa oraz o uwzględnienie powództwa w całości. Na uzasadnienie wskazała, że jej zdaniem podniesiony przez stronę pozwaną zarzut przedawnienia roszczenia nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem wniesienie pozwu przerwało bieg takiego przedawnienia. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Stronę powodową (...) z siedzibą we O. łączyła ze stroną pozwaną (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w O. umowa leasingu operacyjnego nr (...) zawarta 28 listopada 2018 r. Zgodnie z pkt 13 wysokość czynszów leasingowych była zmienna i ustalana w oparciu o stawkę WIBOR dla depozytów 1-miesięcznych ustalaną jako średnia wartość tej stawki z miesiąca poprzedzającego miesiąc wystawienia faktury (stawka referencyjna). Zgodnie natomiast z pkt 14 leasingobiorca zobowiązany był do terminowego uiszczania opłat leasingowych zgodnie z harmonogramem finansowym. Pkt 12 (
    1 ) i 12 (
    2 ) umowy przewidywały, iż za wystawienie monitu strona powodowa uprawniona była do naliczenia stronie pozwanej opłaty w wysokości 35 złotych netto, podlegające podwyższeniu o podatek VAT. Aneksem z 28 listopada 2018 r. strony dokonały zmian w zakresie harmonogramu finansowego w ten sposób, że ustaliły płatności czynszów od 30 do 35 w kwotach odpowiednio 352,55, 352,55, 352,55, 16.750,08 , 16.750,08 i 16.750,08 złotych brutto w terminach kolejno: 7 czerwca, 7 lipca, 7 sierpnia, 7 września , 7 października i 7 listopada 2021 r. Bezsporne, nadto dowód: - umowa leasingu operacyjnego, k. 7-11, - aneks do umowy leasingu, k. 12. 17 sierpnia 2021 r. strona powodowa wystawiła stronie pozwanej fakturę VAT nr (...) na 16.706,38 zł brutto (tj. 13.582,42 zł netto) tytułem czynszu nr 33 i opłaty za monit z 17.08 - 43,05 zł brutto. Jako termin płatności faktury wskazano 7 września 2021 r. Bezsporne, nadto dowód: - faktura VAT nr (...) , k. 14. 16 września 2021 r. strona powodowa wystawiła stronie pozwanej fakturę VAT nr (...) na 16.685,72 zł brutto (tj. 13.565,63 zł netto) tytułem czynszu nr 34. Jako termin płatności faktury wskazano 7 października 2021 r. Bezsporne, nadto dowód: - faktura VAT nr (...) , k. 13. Sąd zważył, co następuje: Powództwo należało oddalić z uwagi na przedawnienie roszczenia. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostawało zawarcie przez strony umowy leasingu operacyjnego na zasadach w niej określonych. Jak stanowi art. 709 1 k.c. przez umowę leasingu finansujący zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, nabyć rzecz od oznaczonego zbywcy na warunkach określonych w tej umowie i oddać tę rzecz korzystającemu do używania albo używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony, a korzystający zobowiązuje się zapłacić finansującemu w uzgodnionych ratach wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej cenie lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego. Strona powodowa dochodziła w niniejszej sprawie należności czynszowych stwierdzanych fakturami VAT z 17 sierpnia 2021 r. i 16 września 2021 r. oraz jednej opłaty za monit. Należności te znajdowały potwierdzenie w umowie łączącej strony. Sąd ocenił, że ww. należności wynikały z pkt 12 1 , 12 2 i 13 umowy oraz aneksu do umowy z 28 listopada 2018 r. Należności te nie były również przez stronę pozwaną kwestionowane, co do ich materialnoprawnej podstawy. Strona pozwana podniosła jednak w sprzeciwie od nakazu zapłaty zarzut przedawnienia, który należało uwzględnić. Zastosowanie miał przepis art. 118 k.c. , który stanowi, że jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata. Jednakże koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata. Sąd ocenił, że umowa leasingu jest stosunkiem obustronnie profesjonalnym i jego stronami również w niniejszej sprawie byli przedsiębiorcy. Termin przedawnienia zatem wynosił 3 lata, przy czym liczony winien być do końca roku kalendarzowego. Roszczenia strony powodowej stały się wymagalne we wrześniu i październiku 2021 r., zatem termin 3-letni przedawnienia upłynął dla obu 31 grudnia 2024 r. Pozew w niniejszej sprawie został natomiast przez stronę powodową wniesiony 15 maja 2025 r., tj. po upływie wskazanego terminu. Zaznaczyć przy tym należy, że strona powodowa nie podała jakiejkolwiek argumentacji wskazującej na zasadność nieuwzględnienia zarzutu pozwanego. Polemizując ze stanowiskiem strony pozwanej na kartach pisma procesowego z 7 listopada 2025 r. obszernie wskazywała na zasadność roszczeń z tytułu opłat leasingowych. Kwestia ta jednak nie była między stronami sporna. Odnosząc się zaś do zarzutu przedawnienia strona powodowa powoływała się, z niezrozumiałych dla Sądu przyczyn, na przepis art. 70 Prawa wekslowego , który nie miał zastosowania w sprawie, ponieważ strona powodowa nie opierała w żadnym stopniu żądania pozwu na stosunku wekslowym. Nadto strona powodowa pozostawała na stanowisku, że jej roszczenie nie uległo przedawnieniu, ponieważ składając pozew 15 maja 2025 r. przerwała bieg przedawnienia. Sąd uznał argumentację strony powodowej za chybioną w całości, z uwagi na okoliczności opisane powyżej. Zasygnalizowania jedynie w tym miejscu wymaga, że nie jest możliwe przerwanie biegu terminu przedawnienia, który to termin już upłynął. O kosztach Sąd orzekał na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. , tj. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Przepis ten stanowi, że strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Strona powodowa przegrała sprawę w całości i w związku z tym zasądzono od niej na rzecz strony pozwanej 3.617 złotych, na które złożyły się: 1) 
        3.600 złotych kosztów zastępstwa zgodnie z § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.), 2) 
        17,00 złotych kosztu poniesionego na uiszczenie opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. O odsetkach od kosztów Sąd orzekał na podstawie art. 98 § 1 1 k.p.c. , zgodnie z którym od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty. Z uwagi na powyższe orzeczono, jak w sentencji.