V CZ 99/10

Sygn. akt V CZ 99/10 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
Dnia 23 lutego 2011 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Irena Gromska-Szuster 
SSN Dariusz Zawistowski 
 
w sprawie z wniosku P. H. i in. przy uczestnictwie C. W. i in. ,  
o powierzenie dalszego wykonywania umowy, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 23 lutego 2011 r., 
zażalenia uczestnika Czesława W. na postanowienie Sądu Okręgowego […] 
 
z dnia 26 kwietnia 2010 r.,  
 
 
oddala zażalenie. 
 
 
 
Uzasadnienie 
 
 
Postanowieniem częściowym z dnia 16 listopada 2009 r. Sąd Okręgowy, 
orzekając jako Sąd drugiej instancji, powierzył wnioskodawcom i uczestniczce 
postępowania A. Ł. na koszt i niebezpieczeństwo współwłaściciela C. W. 
wykonanie prac zmierzających do zakończenia budowy domu przy ul. Z. 12a 

 
2 
z wyszczególnieniem tych prac w zakresie projektowym (punkt 1 postanowienia) 
i realizacyjnym (punkt 2) oraz zobowiązał uczestnika postępowania do wydania 
wnioskodawcom dokumentacji całego budynku niezbędnej do wykonania prac 
wyszczególnionych w obu punktach.    
 
Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2010 r. Sąd Okręgowy odrzucił skargę 
kasacyjną uczestnika postępowania C. W. od powyższego postanowienia. W 
uzasadnieniu wskazał, że postępowanie  w przedmiocie powierzenia przez sąd 
dalszego wykonania umowy dotyczącej wybudowania domu na podstawie art. 9 
ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, rozpoznawane w 
postępowaniu nieprocesowym, dotyczy podejmowania czynności niezbędnych do 
zakończenia budowy, czyli szeroko rozumianego zarządu rzeczą wspólną, a w 
sprawach tych – zgodnie z art. 5191 § 4 pkt 2 k.p.c. – skarga kasacyjna nie 
przysługuje.   
 
W zażaleniu uczestnik postępowania C. W. zarzucił naruszenie art. 3986 § 2 
k.p.c. w zw. z art. 5191 § 4 pkt 2 k.p.c. i wniósł o uchylenie zaskarżonego 
postanowienia. Podniósł, że konstrukcja powierzenia dalszego wykonywania 
umowy, o której mowa w art. 9 ust. 3 ustawy o własności lokali, posiada 
podobieństwa do art. 480 i 636 k.c., a nie do przepisów regulujących zarząd rzeczą 
wspólną.   
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. 
 
Trafnie Sąd Okręgowy uznał, że powierzenie przez sąd dalszego 
wykonywania umowy dotyczącej wybudowania domu na podstawie art. 9 ust. 3 
ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r., Nr 80, poz. 
903 – t. j.) wiąże się z zarządem rzeczą wspólną mającym na celu doprowadzenie 
do zakończenia budowy. Wszczęte przez wnioskodawców postępowanie zmierza 
bowiem do zakończenia budowy domu, a tym samym do powstania – 
po ustanowieniu i przeniesieniu na nabywców praw odrębnej własności lokali – 
przymusowej współwłasności gruntu i tych części budynku i urządzeń, które 
nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali (art. 3 ustawy o własności lokali). 
Mimo iż chwilą powstania tej współwłasności jest wyodrębnienie pierwszego lokalu, 

 
3 
będące w istocie podziałem dotychczasowej nieruchomości, to bezzasadne  jest 
założenie, że  w zakres zarządu rzeczą wspólną nie mogą  wchodzić te wszystkie 
czynności faktyczne i prawne, które dopiero prowadzą do zakończenia procesu 
inwestycyjnego i powstania rzeczy mającej stanowić przedmiot współwłasności.  
Wbrew twierdzeniom skarżącego, zawarte w uzasadnieniu uchwały Sądu 
Najwyższego z dnia 16 maja 2008 r. (sygn. III CZP 35/08, OSNC 2009, nr 7-8, 
poz. 92) rozważania dotyczące konstrukcji powierzenia dalszego wykonania umowy 
i podobieństw z instytucjami opisanymi w art. 480 i 636 k.c., nie stanowią  podstawy 
do uznania, że postępowanie wszczęte na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy 
o własności lokali nie dotyczy zarządu związanego ze współwłasnością. Uchwała ta 
dotyczyła bowiem zakresu przedmiotowego powierzenia oraz określenia kręgu 
osób uprawnionych do dalszego wykonania umowy.  
Jak wyraźnie wynika z art. 5191 § 4 pkt 2 k.p.c., w sprawach dotyczących 
zarządu związanego ze współwłasnością skarga kasacyjna nie przysługuje, czyli 
jest niedopuszczalna, a zatem w razie wniesienia - podlega odrzuceniu.  
  
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie  art. 3941 § 3 w związku z art. 
39814 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.  
 
 
 
jz