II CZ 108/09
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy uchylił postanowienie sądu okręgowego o odrzuceniu skargi Prezesa UZP, uznając, że błędne doręczenie odpisu skargi stronie zamiast pełnomocnikowi nie jest podstawą do odrzucenia skargi a limine.
Sąd Okręgowy w S. odrzucił skargę Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych, uznając ją za niedopuszczalną z powodu doręczenia odpisu skargi bezpośrednio stronie, a nie jej pełnomocnikowi. Sąd Najwyższy, rozpoznając zażalenie, uchylił to postanowienie. Uznał, że brak jest podstawy prawnej do odrzucenia skargi w takiej sytuacji, a naruszenie obowiązku doręczenia odpisu pełnomocnikowi stanowi jedynie brak formalny, a nie podstawę do odrzucenia skargi a limine.
Sprawa dotyczyła skargi Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych na orzeczenie Krajowej Izby Odwoławczej. Sąd Okręgowy w S. odrzucił tę skargę, uznając ją za niedopuszczalną, ponieważ odpis skargi został doręczony bezpośrednio stronie postępowania, a nie jej pełnomocnikowi. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej, rozpoznając zażalenie na to postanowienie, uznał je za zasadne i uchylił zaskarżone postanowienie. Sąd Najwyższy stwierdził, że brak jest podstawy prawnej do poglądu, iż skarga błędnie doręczona stronie zamiast pełnomocnikowi podlega odrzuceniu a limine. Podkreślono, że naruszenie obowiązku doręczenia odpisu skargi przeciwnikowi jest brakiem formalnym, a nie podstawą do odrzucenia skargi. Sąd Najwyższy powołał się na orzecznictwo, zgodnie z którym regulacja ta ma charakter wyjątkowy i powinna być rozumiana wąsko. Ponadto, wskazano, że przepisy Prawa zamówień publicznych nie przewidują, aby taki brak był nieusuwalny. Sąd Najwyższy odwołał się również do art. 4799 k.p.c. oraz art. 45 Konstytucji RP, podkreślając, że wykładnia utrudniająca stronie realizację prawa do sądu, bez wyraźnego uzasadnienia w treści przepisu, jest nie do przyjęcia.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, błędne doręczenie odpisu skargi stronie zamiast pełnomocnikowi nie stanowi podstawy do odrzucenia skargi a limine.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że naruszenie obowiązku doręczenia odpisu skargi pełnomocnikowi jest brakiem formalnym, a nie podstawą do odrzucenia skargi. Podkreślono, że przepisy Prawa zamówień publicznych nie przewidują takiego skutku, a wykładnia utrudniająca realizację prawa do sądu jest niedopuszczalna bez wyraźnego uzasadnienia w przepisie.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
uchylenie postanowienia
Strona wygrywająca
Prezes Urzędu Zamówień Publicznych
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Prezes Urzędu Zamówień Publicznych | organ_państwowy | skarżący |
| Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych | instytucja | zamawiający |
| Konsorcjum Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "F." P. K. | spółka | odwołujący się |
| Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "F." P. K. | spółka | odwołujący się |
| Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "F." Ż. K. – K. | spółka | odwołujący się |
| Przedsiębiorstwo Robót Geologiczno - Wiertniczych G. J., R. K. - Spółki Jawnej | spółka | odwołujący się |
Przepisy (8)
Główne
PZPU art. 195 § ust. 2
Ustawa Prawo zamówień publicznych
Przepis ten mówi jedynie, że odpis skargi 'jednocześnie' przesyła się przeciwnikowi, nie przesądzając o skutku odrzucenia skargi w przypadku naruszenia tego obowiązku.
Pomocnicze
k.p.c. art. 133 § § 3
Kodeks postępowania cywilnego
Obowiązek doręczenia odpisu skargi przeciwnikowi należy rozumieć w świetle tego przepisu.
k.p.c. art. 195 § ust. 4
Kodeks postępowania cywilnego
Wskazany przepis Prawa zamówień publicznych, w brzmieniu ustalonym w tekście jednolitym opublikowanym w Dz. U. z 2007 r., Nr 223, poz. 1655 ze zm., odnosi się do obowiązku doręczenia odpisu skargi.
k.p.c. art. 370
Kodeks postępowania cywilnego
Nie stanowi podstawy do odrzucenia skargi w sytuacji błędnego doręczenia.
k.p.c. art. 4799 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Ustawodawca wyraźnie uregulował skutki prawne braku doręczenia pisma stronie przeciwnej, co stanowi argument przeciwko automatycznemu odrzuceniu skargi w niniejszej sprawie.
Konstytucja RP art. 45
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Kluczowe znaczenie dla wykładni art. 195 PZPU mają argumenty systemowe płynące z prawa do sądu.
k.p.c. art. 39815
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa orzeczenia Sądu Najwyższego.
k.p.c. art. 3941 § § 3
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa orzeczenia Sądu Najwyższego.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Brak podstawy prawnej do odrzucenia skargi a limine z powodu błędnego doręczenia odpisu skargi stronie zamiast pełnomocnikowi. Naruszenie obowiązku doręczenia odpisu skargi jest brakiem formalnym, a nie podstawą do odrzucenia skargi. Regulacja dotycząca doręczenia ma charakter wyjątkowy i powinna być rozumiana wąsko. Przepisy Prawa zamówień publicznych nie przewidują, że brak doręczenia jest nieusuwalny. Wykładnia utrudniająca realizację prawa do sądu jest niedopuszczalna bez wyraźnego uzasadnienia w przepisie.
Odrzucone argumenty
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, gdyż jej odpis został doręczony bezpośrednio stronie postępowania, a nie jej pełnomocnikowi.
Godne uwagi sformułowania
Brak jest bowiem podstawy prawnej do poglądu, że skarga błędnie doręczona stronie zamiast jej pełnomocnikowi podlega odrzuceniu a limine. naruszenie wskazanego obowiązku jest brakiem formalnym skargi omawiana regulacja ma charakter wyjątkowy, zatem powinna być rozumiana wąsko nie do przyjęcia jest wykładnia utrudniająca stronie realizację prawa do sądu, bez wyraźnego uzasadnienia w treści przepisu.
Skład orzekający
Barbara Myszka
przewodniczący
Józef Frąckowiak
członek
Marian Kocon
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących doręczeń w postępowaniu w sprawach zamówień publicznych oraz zasady prawa do sądu."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji doręczenia skargi w postępowaniu o zamówienie publiczne.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy ważnego aspektu proceduralnego w zamówieniach publicznych – prawidłowości doręczeń. Choć nie zawiera nietypowych faktów, jej rozstrzygnięcie ma praktyczne znaczenie dla uczestników postępowań.
“Błąd w doręczeniu skargi w zamówieniach publicznych – czy to koniec sprawy? Sąd Najwyższy wyjaśnia.”
Sektor
administracyjne
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt II CZ 108/09 POSTANOWIENIE Dnia 14 maja 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Barbara Myszka (przewodniczący) SSN Józef Frąckowiak SSN Marian Kocon (sprawozdawca) w sprawie ze skargi Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych w W. przy uczestnictwie: - zamawiającego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w S. - odwołujących się: Konsorcjum Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "F." P. K. w G., Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "F." P. K. w G., Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "F." Ż. K. – K. w G. oraz Przedsiębiorstwa Robót Geologiczno - Wiertniczych G. J., R. K. - Spółki Jawnej w S. o zamówienie publiczne, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 maja 2010 r., zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu Okręgowego w S. z dnia 19 sierpnia 2009 r., uchyla zaskarżone postanowienie. 2 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2009 r. Sąd Okręgowy w S. odrzucił skargę Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych w W. od orzeczenia Krajowej Izby Odwoławczej przy Prezesie Urzędu Zamówień Publicznych w W. Sąd wskazał, że skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, gdyż jej odpis został doręczony bezpośrednio stronie postępowania, a nie jej pełnomocnikowi. W zażaleniu skarżący zażądał uchylenia tego postanowienia w całości. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Brak jest bowiem podstawy prawnej do poglądu, który legł u podłoża zaskarżonego postanowienia, że skarga błędnie doręczona stronie zamiast jej pełnomocnikowi podlega odrzuceniu a limine. Sąd Okręgowy trafnie przyjął, że obowiązek doręczenia odpisu skargi przeciwnikowi należy rozumieć w świetle art. 133 § 3 k.p.c. w zw. z art. 195 ust. 4 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. „Prawo zamówień publicznych” (w brzmieniu ustalonym w tekście jednolitym opublikowanym w Dz. U. z 2007 r., Nr 223, poz. 1655 ze zm., określane dalej jako PZPU). Taki pogląd przyjmuje się w orzecznictwie (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada 2003 r., III CZP 83/03, OSNC 1/2005 r., poz. 4), zaś naruszenie wskazanego obowiązku jest brakiem formalnym skargi (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2005r., III CZP 109/05, OSNC 11/2006 r., poz. 182). Jednak w orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się również, że omawiana regulacja ma charakter wyjątkowy, zatem powinna być rozumiana wąsko (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2009 r., III CZP 147/08, OSNC 12/2009 r., poz. 167, na ten temat również postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca 2007 r., III CZP 25/07, niepubl.). Trzeba podkreślić, że z art. 194-198 PZPU (obecnie art. 198a-198g PZPU) nie wynika, iż omawiany brak jest nieusuwalny, przez co skarga podlegałaby odrzuceniu a limine. Podstawy do tego nie stanowi również art. 370 k.p.c. Nietrafność takiego poglądu na płaszczyźnie wykładni językowej jest widoczna tym 3 bardziej, jeśli zwrócić uwagę na art. 4799 k.p.c., w którym ustawodawca wyraźnie uregulował skutki prawne braku doręczenia pisma stronie przeciwnej. Jeśliby ustawodawca chciał przewidzieć podobny skutek prawny z powodu naruszenia obowiązku z art. 195 ust. 2 PZPU, to powinien wyraźnie to przewidzieć tak jak w art. 4799 § 1 in fine k.p.c. Brak jest również wystarczających podstaw do uwzględnienia argumentów teoretyczno-prawnych, wskazujących że doręczenie odpisu skargi jest warunkiem skuteczności wniesienia skargi, skoro nie wynika to z treści art. 195 ust. 2 PZPU, mówiącym jedynie, że odpis skargi „jednocześnie” przesyła się przeciwnikowi. Wreszcie, przy wykładni art. 195 PZPU kluczowe znaczenie powinny mieć argumenty natury systemowej, płynące z art. 45 Konstytucji RP. Postępowanie ze skargi zostało uznane za równoznaczne z postępowaniem sądowym w drugiej instancji (art. 194 ust. 2 PZPU). Zatem nie do przyjęcia jest wykładnia utrudniająca stronie realizację prawa do sądu, bez wyraźnego uzasadnienia w treści przepisu. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji (art. 39815 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI