V CZ 86/11
Podsumowanie
Sąd Najwyższy odrzucił zażalenie na postanowienie o odrzuceniu rewizji, wskazując na brak możliwości zaskarżenia orzeczenia sądu drugiej instancji do Sądu Najwyższego w świetle ówczesnych przepisów.
Uczestniczka postępowania A.R. złożyła rewizję od wpisu Skarbu Państwa jako właściciela części nieruchomości, kwestionując prawidłowość tego wpisu. Sąd Okręgowy odrzucił rewizję, uznając ją za niedopuszczalną. Sąd Najwyższy, rozpoznając zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego, odrzucił je z przyczyn proceduralnych, wskazując, że przepisy k.p.c. w brzmieniu sprzed 1 lipca 1996 r. nie przewidywały możliwości złożenia zażalenia do Sądu Najwyższego na orzeczenie sądu drugiej instancji.
Sprawa dotyczyła wpisu Skarbu Państwa jako właściciela udziału w nieruchomości, który nastąpił w wyniku orzeczenia kary majątkowej przepadku mienia wobec poprzedniego właściciela T. M. Uczestniczka postępowania A. R., współwłaścicielka nieruchomości, złożyła rewizję od tego wpisu, kwestionując jego prawidłowość i twierdząc, że narusza jej prawa. Sąd Okręgowy odrzucił rewizję jako niedopuszczalną, powołując się na art. 375 w związku z art. 372 k.p.c. w brzmieniu sprzed nowelizacji z 1996 r. Sąd Okręgowy uznał, że wpis był prawidłowy i nie było obowiązku powiadamiania współwłaścicieli, zgodnie z ówczesnym art. 53 ust. 1 Prawa o księgach wieczystych. Sąd Najwyższy, rozpoznając zażalenie A. R. na postanowienie Sądu Okręgowego, odrzucił je. Głównym powodem odrzucenia była przeszkoda procesowa: przepisy Kodeksu postępowania cywilnego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania postanowienia Sądu Okręgowego nie przewidywały możliwości złożenia zażalenia do Sądu Najwyższego na orzeczenie sądu drugiej instancji. W związku z tym Sąd Najwyższy odrzucił zażalenie na podstawie art. 372 w związku z art. 375 i 397 § 2 k.p.c. (w brzmieniu sprzed 1 lipca 1996 r.) i zasądził koszty postępowania zażaleniowego od uczestniczki na rzecz Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa.
Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.
SprawdźZagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, przepisy Kodeksu postępowania cywilnego w brzmieniu sprzed 1 lipca 1996 r. nie przewidywały takiej możliwości.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy odrzucił zażalenie z uwagi na brak podstawy prawnej do jego rozpoznania w postępowaniu zażaleniowym do Sądu Najwyższego na orzeczenie sądu drugiej instancji.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odrzucenie zażalenia
Strona wygrywająca
Sąd Najwyższy (w sensie utrzymania w mocy postanowienia sądu niższej instancji)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Skarb Państwa - Prezydium Miejskiej Rady Narodowej - Wydział Finansowy w C. | organ_państwowy | wnioskodawca |
| A. R. | osoba_fizyczna | uczestniczka postępowania |
| T. M. | osoba_fizyczna | poprzedni właściciel |
Przepisy (6)
Główne
Dz.U. Nr 57, poz. 320 art. 53 § ust. 1
Dekret z dnia 11 października 1946 r. – Prawo o księgach wieczystych
Przepis ten stanowił podstawę wpisu Skarbu Państwa w miejsce poprzedniego właściciela na skutek orzeczenia o przepadku mienia, bez obowiązku powiadamiania współwłaścicieli.
Pomocnicze
k.p.c. art. 375
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 372
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 397 § § 2
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 98
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 108 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Brak podstawy prawnej do złożenia zażalenia do Sądu Najwyższego na orzeczenie sądu drugiej instancji w świetle przepisów k.p.c. obowiązujących przed 1 lipca 1996 r.
Odrzucone argumenty
Argumenty A. R. dotyczące nieprawidłowości wpisu i naruszenia jej praw (nie były merytorycznie badane z powodu odrzucenia zażalenia).
Godne uwagi sformułowania
istnieją przeszkody procesowe do merytorycznego rozpoznania zażalenia Ówczesne przepisy Kodeksu postępowania cywilnego nie przewidywały mianowicie możliwości złożenia zażalenia do Sądu Najwyższego na orzeczenie sądu drugiej instancji.
Skład orzekający
Lech Walentynowicz
przewodniczący-sprawozdawca
Krzysztof Strzelczyk
członek
Roman Dziczek
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Niska
Powoływalne dla: "Niedopuszczalność zażalenia do Sądu Najwyższego na orzeczenia sądu drugiej instancji w sprawach cywilnych według przepisów sprzed nowelizacji k.p.c. z 1996 r."
Ograniczenia: Dotyczy przepisów k.p.c. w brzmieniu sprzed 1 lipca 1996 r. Sprawa ma charakter czysto proceduralny.
Wartość merytoryczna
Ocena: 2/10
Sprawa ma charakter czysto proceduralny i dotyczy przepisów, które już nie obowiązują w tym kształcie, co ogranicza jej praktyczne znaczenie i zainteresowanie.
Masz pytanie dotyczące tej sprawy?
Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Sygn. akt V CZ 86/11 POSTANOWIENIE Dnia 16 listopada 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Krzysztof Strzelczyk SSA Roman Dziczek w sprawie z wniosku Skarbu Państwa - Prezydium Miejskiej Rady Narodowej - - Wydział Finansowy w C. przy uczestnictwie A. R. o wpis do księgi wieczystej Kw nr […], po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 listopada 2011 r., zażalenia uczestniczki postępowania A. R. na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 21 kwietnia 2011 r., 1.) odrzuca zażalenie; 2.) zasądza od uczestniczki postępowania A. R. na rzecz Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 120 zł (sto dwadzieścia) tytułem kosztów postępowania zażaleniowego. 2 Uzasadnienie A. R. złożyła rewizję od wpisu w księdze wieczystej nr […] Państwowego Biura Notarialnego w C. z dnia 9 marca 1965 r., na podstawie którego w dziale II został wpisany Skarb Państwa – w miejsce T. M. – jako właściciel w 2/4 niepodzielnych częściach wskazanej nieruchomości. Postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2011 r. Sąd Okręgowy odrzucił rewizję jako niedopuszczalną (art. 375 w związku z art. 372 k.p.c. w brzmieniu sprzed 1 lipca 1996 r.). Sąd ustalił, że A. R. jest właścicielką w ½ części nieruchomości wpisanej do księgi wieczystej nr […], położonej w C., a właścicielem pozostałego udziału w ½ części jest Skarb Państwa, wpisany w następstwie orzeczenia kary majątkowej przepadku mienia wobec poprzedniego właściciela T. M. Sąd Okręgowy stwierdził, że wpis prawa własności Skarbu Państwa był prawidłowy i nie naruszył praw A. R. ani jej poprzedników prawnych. Nie istniał przy tym obowiązek powiadomienia współwłaścicieli o wpisie, gdyż wpis o przepadku mienia dotyczył wyłącznie praw osoby skazanej. Stanowił o tym jednoznacznie przepis art. 53 ust. 1 obowiązującego wówczas dekretu z dnia 11 października 1946 r. – Prawo o księgach wieczystych (Dz.U. Nr 57, poz. 320 ze zm.). Tym samym A. R. nie była również uprawniona do złożenia rewizji od wpisu. Rozpoznając zażalenie A. R., Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Stanowisko Sądu Okręgowego jest trafne. Dodać przy tym należy, że prawidłowość wpisu została instancyjnie potwierdzona przez Sąd Wojewódzki, który wyrokiem z dnia 21 maja 1968 r. (sygn. akt VII Cr 433/68) oddalił rewizję T. M.(k. 105-106). Przede wszystkim jednak istnieją przeszkody procesowe do merytorycznego rozpoznania zażalenia na postanowienie Sądu Okręgowego jako sądu rewizyjnego. Ówczesne przepisy Kodeksu postępowania cywilnego nie przewidywały mianowicie możliwości złożenia zażalenia do Sądu Najwyższego na 3 orzeczenie sądu drugiej instancji. Z tej przyczyny należało odrzucić zażalenie (art. 372 w związku z art. 375 i 397 § 2 k.p.c. w brzmieniu sprzed 1 lipca 1996 r.) oraz orzec o kosztach postępowania zażaleniowego (art. 98 i 108 § 1 k.p.c.).
Nie znalazłeś odpowiedzi?
Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.
Rozpocznij analizę