V CZ 84/07

Sygn. akt V CZ 84/07 
 
 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 4 października 2007 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Barbara Myszka (przewodniczący) 
SSN Krzysztof Pietrzykowski (sprawozdawca) 
SSN Zbigniew Strus 
 
 
 
w sprawie z powództwa Samodzielnego Publicznego Zespołu  
Zakładów Opieki Zdrowotnej w likwidacji  
przeciwko Narodowemu Funduszowi Zdrowia  
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym  
w Izbie Cywilnej w dniu 4 października 2007 r., 
zażalenia strony powodowej na postanowienie Sądu Apelacyjnego  
z dnia 10 maja 2007 r., sygn. akt [...], 
 
 
 
oddala zażalenie. 
 
 
 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
 
 
Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 10 maja 2007 r. odrzucił apelację 
powoda Samodzielnego Publicznego Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej w 
likwidacji od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 16 marca 2007 r. W 
uzasadnieniu Sąd Apelacyjny podkreślił, że apelacja podlega odrzuceniu, 
bowiem nie została należycie opłacona. W dniu 12 kwietnia 2007 r. powód 
reprezentowany przez adwokata wniósł apelację od wyroku Sądu Okręgowego w 
W., nie uiszczając opłaty sądowej z tego tytułu. Wskutek wniosku o zwolnienie 
od kosztów sądowych, powód postanowieniem z dnia 30 grudnia 2003 r. został 
zwolniony od kosztów sądowych w całości. Zgodnie z art. 100 ust. 2 ustawy 
z dnia 28 lipca 2005  r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. 
Nr  167, poz. 1398 ze zm.), sąd może zwolnić stronę od kosztów sądowych 
w  całości. Strona, której sąd przyznał całkowite zwolnienie od kosztów 
sądowych, ma obowiązek uiścić opłatę podstawową, o której mowa w art. 14, od 
wszystkich pism podlegających opłacie, chyba że przepis szczególny stanowi 
inaczej. Wobec faktu, iż powód został zwolniony przez Sąd Okręgowy od 
ponoszenia kosztów sądowych w sprawie, był on obowiązany do uiszczenia 
opłaty podstawowej w kwocie 30 zł, zaś jej nie uiszczenie powodowało 
odrzucenie apelacji na podstawie art. 1302 § 3 k.p.c. Okoliczność, że wraz 
z  apelacją powód złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, nie 
powoduje, zdaniem Sądu Apelacyjnego, konieczności jego rozpoznania 
w  sytuacji, w której powód zwolnieniem od kosztów sądowych już dysponuje. 
Nie może być bowiem tak, że każdorazowy bezprzedmiotowy wniosek 
o  zwolnienie od kosztów sądowych oznacza konieczność jego rozpoznania 
wyłączając tym samym stosowanie przepisów regulujących postępowanie 
z   nieprawidłowo opłaconymi pismami procesowymi. Artykuł 1302 k.p.c. 
reguluje skutki wniesienia przez profesjonalnego pełnomocnika pisma 
podlegającego opłacie stałej lub stosunkowej, które nie zostało należycie 
opłacone. W świetle art. 1302 § 3 k.p.c. apelacja taka winna ulec odrzuceniu. 

 
3 
Skoro jednak Sąd I instancji nie uczynił tego, Sąd Apelacyjny orzekł na 
podstawie art. 373 k.p.c. 
W zażaleniu na postanowienie Sądu Apelacyjnego pełnomocnik powoda 
zarzucił naruszenie art. 1302 § 3 k.p.c. i art. 100 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 
2005  r. o kosztach w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398) oraz art. 
373 i   130 § 1 k.p.c. W uzasadnieniu podkreślił w szczególności, że w dniu 
10 marca 2007 r. czyli przed wniesieniem apelacji, weszła w życie ustawa 
z dnia 14 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o kosztach w sprawach cywilnych 
(Dz. U. Nr 21, poz.  123). W ustawie tej uchylono art. 14 ust. 2 stwierdzający, 
że opłatę podstawową pobiera się także od podlegających opłacie pism, 
o  których mowa w art. 3 ust. 2, wnoszonych przez stronę zwolnioną od 
kosztów sądowych przez sąd, chyba że ustawa stanowi inaczej. Dodatkowo 
w § 1 pkt 17 ustawy nowelizującej zmieniono treść art. 100 ust. 2, wyłączając 
tym samym dotychczas istniejący przepis, zgodnie z którym strona, której sąd 
przyznał całkowite zwolnienie od kosztów sądowych, miała obowiązek uiścić 
opłatę podstawową, o której mowa w  art. 14, od wszystkich pism podlegających 
opłacie, chyba że przepis szczególny stanowił inaczej. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. 
Pełnomocnik powoda przeoczył, że art. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2006 r. 
o  zmianie ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 21, poz. 
123) przewiduje stosowanie przepisów dotychczasowych do spraw wszczętych 
przed dniem wejścia w życie tej ustawy. Bez znaczenia w niniejszej sprawie jest 
zatem okoliczność, że przed wniesieniem apelacji weszła w życie wymieniona 
ustawa, która m. in. uchyliła art. 14 ust. 2 i zmieniła art. 100 ust. 2 ustawy 
o  kosztach sądowych w sprawach cywilnych. W tej sytuacji, nietrafny jest zarzut 
naruszenia art. 100 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, 
skoro obowiązujący po wszczęciu sprawy art. 100 ust. 2 tej ustawy zawierał 
w   zdaniu  drugim  regulację  szczególną.  W  konsekwencji nietrafny jest   
również zarzut naruszenia art. 130 § 1 i art. 1302 § 3 k.p.c., w związku z czym 

 
4 
Sąd Apelacyjny prawidłowo odrzucił apelację powoda na podstawie art. 373 
k.p.c. 
Zażalenie podlegało więc oddaleniu na podstawie art. 39814 k.p.c. 
w związku z art. 3941 § 2 i 3 k.p.c.