V CZ 70/08

Sygn. akt V CZ 70/08 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 14 listopada 2008 r. 
Sąd Najwyższy w składzie  
 
SSN Iwona Koper (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz 
SSN Dariusz Zawistowski 
 
w sprawie ze skargi J. P. 
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnych wyroków Sądu Okręgowego w C. 
z dnia 7 sierpnia 2003 r., sygn. akt I C (…) oraz Sądu Apelacyjnego z dnia 25 sierpnia 
2004 r., sygn. akt I ACa (…) 
w sprawie z powództwa J. P. 
przeciwko Gminie C. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 listopada 2008 r., 
zażalenia J. P. na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 17 czerwca 2008 r., sygn. 
akt I ACa (…), 
 
oddala zażalenie. 
 
Uzasadnienie 
 
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił skargę powoda J. P. o 
stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnych wyroków Sądu Okręgowego w C. z 
dnia 7 sierpnia 2003 r. sygn. akt I C (…) oraz Sądu Apelacyjnego z dnia 25 sierpnia 
2004 r. sygn. akt I ACa (…). 
Sąd Apelacyjny wskazał, że wobec braku przesłanek wymienionych w art. 4241 § 
2 k.p.c. w rozpoznawanej sprawie skarga powinna dotyczyć wyłącznie wyroku Sądu 
Apelacyjnego z dnia 25 sierpnia 2004 r. którym oddalono apelację powoda od wyroku 
Sądu Okręgowego w C. z dnia 7 sierpnia 2003 r. Skargę odrzucił z powodu wniesienia 

 
2 
jej osobiście przez powoda bez zachowania przymusu adwokacko – radcowskiego (art. 
871 k.p.c.) podnosząc dodatkowo, iż skarga wniesiona została po upływie terminu 
określonego w art. 4266 § 1 k.p.c., a nadto jest niedopuszczalna z uwagi na przepis art. 
4241 § 3 k.p.c., ponieważ powód wniósł kasację od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 25 
sierpnia 2004 r., której przyjęcia do rozpoznania odmówił Sąd Najwyższy. 
W zażaleniu wniesionym przez ustanowionego z urzędu adwokata, powód podał 
jako podstawy zaskarżenia powyższego postanowienia przepisy art. 169 § 1, art. 294 § 
1 i art. 394 § 1206 pkt 1 k.p.c., zarzucając naruszenie art. 171 k.p.c. przez odrzucenie 
skargi oraz art. 4246 i art. 4241 § 3 k.p.c. przez przyjęcie, że powód nie podał 
konkretnych powodów skargi. Wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia i 
przekazanie sprawy do merytorycznego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu oraz 
zasądzenie na rzecz kancelarii adwokackiej kosztów obrony z urzędu w postępowaniu 
zażaleniowym. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia 
sądowego wydanego przed dniem 1 września 2004 r. jest niedopuszczalna i podlega 
odrzuceniu na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 
12 lipca 2005 r., I CNP 1/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 15). 
W tej sytuacji, chociaż wskazane przez Sąd Apelacyjny przyczyny odrzucenia 
skargi powoda, właściwe dla oceny dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności 
z prawem prawomocnego orzeczenia wydanego w dniu 1 września 2004 r. i później, są 
nietrafne - w następstwie czego pozbawione doniosłości prawnej dla rozstrzygnięcia w 
niniejszym postępowaniu są skierowane przeciwko nim zarzuty zażalenia - to 
zaskarżone postanowienie, mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. 
Mając to na względzie orzeczono jak w sentencji (art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 
3941 § 3 k.p.c.). Oddaleniu podlegał wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej 
udzielonej powodowi w postępowaniu zażaleniowym przez adwokata ustanowionego z 
urzędu nie zawierający oświadczenia o ich nieuiszczeniu (§ 20 rozporządzenia Ministra 
Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie 
oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej – Dz. U. 
Nr 163, poz. 1348 ze zm.).