V CZ 7/07

Sygn. akt V CZ 7/07 
 
 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 9 marca 2007 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
SSN Antoni Górski (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian 
SSN Dariusz Zawistowski 
 
 
w sprawie z powództwa M.W. i P.W. 
przeciwko B.K., B.B., I.B. i K.B. 
o eksmisję, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 9 marca 2007 r., 
zażalenia pozwanej B.K. na postanowienie Sądu Okręgowego w C. 
z dnia 23 listopada 2006 r., sygn. akt [...], 
 
 
 
oddala zażalenie. 
 
 
 
 
 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w C. w sprawie o  eksmisję 
odrzucił skargę kasacyjną pozwanej B.K.,  z tej przyczyny, że wartość przedmiotu 
zaskarżenia nie przekracza kwoty określonej w art. 3982 § 1 k.p.c. W zażaleniu na 
to postanowienie pozwana wnosiła o jego uchylenie w  całości. Zarzuciła, że 
sprawa ma charakter niemajątkowy, bowiem skarga dotyczyła wyłącznie 
rozstrzygnięcia w przedmiocie orzeczenia o braku uprawnienia do lokalu 
socjalnego. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Na wstępie należy zaznaczyć, że dopuszczalność skargi kasacyjnej 
w  sprawie o eksmisję uzależniona jest od wartości przedmiotu zaskarżenia. 
Sprawą o prawa majątkowe jest sprawa, w której rozpoznawane żądanie zmierza 
do realizacji prawa lub uprawnienia mającego bezpośredni wpływ na stosunki 
majątkowe stron. Tak rozumianemu pojęciu sprawy majątkowej odpowiada sprawa, 
w której rozpoznawane jest żądanie orzeczenia eksmisji z lokalu mieszkalnego. 
Sąd Najwyższy w niniejszym składzie nie podziela odosobnionego 
stanowiska wyrażonego w postanowieniu SN z dnia 15 stycznia 2004 r., II CZ 
134/04, Wokanda 2004/9/8, w którym stwierdzono, że sprawa o prawa do lokalu 
socjalnego nie jest sprawą majątkową w rozumieniu obowiązujących wówczas 
przepisów art. 3921 § 1 oraz art. 3933 § 2 k.p.c. Przychyla się do dominującego 
w  orzecznictwie poglądu, że możliwość orzeczenia przez sąd na podstawie art. 14 
ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. ustawy o ochronie praw lokatorów, 
mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie kodeksu cywilnego (jedn. tekst: Dz. U. 
z  2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.) w wyroku nakazującym opróżnienie lokalu 
o  uprawnieniu do otrzymania przez osoby, których nakaz dotyczy lokalu 
socjalnego, nie zmienia przedmiotu tej sprawy, pozostającej sprawą o eksmisję 
(zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1998 r., II CKN 693/97, 
niepubl, z dnia 16 kwietnia 1997 r., II CZ 49/97, OSNC 1997, nr 11, poz. 169, z dnia 
7 kwietnia 2005 r., II CZ 4/05, niepubl., z dnia 30 listopada 2005 r., III CZ 95/05, 
niepubl., z dnia 20 czerwca 2006 r., V CSK 117/06, niepubl.). Stwierdzić zatem 

 
3 
należy, że orzeczenie o uprawnieniu do lokalu socjalnego nie tworzy prawa do 
konkretnego lokalu, a jedynie stwarza po stronie uprawnionego do jego otrzymania 
roszczenie o zobowiązanie gminy do zawarcia umowy najmu konkretnego lokalu 
socjalnego. Sprawa, w której skarżąca kwestionuje ustalenie lub nieustalenie 
uprawnienia do lokalu socjalnego jest więc sprawą o eksmisję, w której 
dopuszczalność skargi kasacyjnej zależy od wartości przedmiotu zaskarżenia 
określonego według zasad właściwych dla zaskarżenia orzeczenia o eksmisji. 
Sąd Okręgowy prawidłowo zaś stwierdził, że 
wartość przedmiotu 
zaskarżenia w przedmiotowej sprawie określono w apelacji pozwanej na kwotę 
1.206 zł (k. 118). Zgodnie z art. 3982 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna jest 
niedopuszczalna w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu 
zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych. 
W 
tej 
sytuacji 
Sąd 
Najwyższy 
oddalił 
zażalenie 
pozwanej 
jako 
nieuzasadnione (art.  3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c.).