V CZ 69/10

Sygn. akt V CZ 69/10 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
Dnia 27 października 2010 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
SSN Antoni Górski (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Dariusz Dończyk 
SSA Jan Kremer 
 
w sprawie z powództwa M. G. 
przeciwko D. K. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 października 2010 
r., 
zażalenia powoda na wyrok Sądu Okręgowego w L. z dnia 22 kwietnia 2010 r., sygn. akt 
II Ca (…), 
 
1. 
umarza postępowanie w części dotyczącej żądania zasądzenia 597 zł zwrotu 
opłaty od apelacji, 
2. 
odrzuca zażalenie w części dotyczącej kosztów postępowania przed sądem 
I-ej instancji, 
3. 
oddala zażalenie w pozostałym zakresie. 
 
Uzasadnienie 
 
Wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2010 r. Sąd Okręgowy w L. zmienił wyrok Sądu 
Rejonowego w J. z dnia 4 lutego 2010 r., w ten sposób, że zasądził od pozwanego 
Dariusza Kosiorowskiego na rzecz powoda M. G. kwotę 11.940 zł z odsetkami (pkt I.1), 
kwotę 9.085 zł tytułem zwrotu kosztów procesu (pkt I.2), jak również nakazał 

 
2 
pozwanemu, aby uiścił na rzecz Skarbu Państwa kwotę 362,81 zł tytułem zwrotu 
wydatków tymczasowo wyłożonych ze środków budżetowych Sądu (pkt I.3). Ponadto 
zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1.200 zł tytułem zwrotu kosztów 
postępowania apelacyjnego (pkt II). 
Powód wniósł zażalenie na zawarte w wyroku Sądu Okręgowego postanowienie 
co do kosztów zarówno postępowania pierwszoinstancyjnego, jak i kosztów 
postępowania apelacyjnego. Powód zaskarżył rozstrzygnięcie w zakresie kwot: 
1. 
597 zł – kosztów postępowania apelacyjnego – w części opłaty sądowej od 
apelacji, 
2. 
2.400 zł - kosztów postępowania przed sądem I instancji – w części kosztów 
zastępstwa procesowego, 
3. 
1.200 zł - kosztów postępowania przed sądem II instancji – w części kosztów 
zastępstwa procesowego, 
4. 
1.275 zł - kosztów postępowania przed sądem I instancji – w części kosztów 
powoda w zakresie utraty zarobków w wyniku stawiennictwa powoda na 
rozprawach, posiedzeniach wyjazdowych, czynnościach biegłego. 
Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia, ewentualnie o uchylenie 
postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zgodnie z art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c., ustanowionym w następstwie wyroku 
Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 marca 2007 r., SK 3/05 (OTK-A 2007, nr 3, poz. 
32), zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienie sądu drugiej 
instancji co do kosztów procesu, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu 
pierwszej instancji. 
Zażalenie powoda w zakresie, w którym zaskarża rozstrzygnięcie co do kosztów 
procesu w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, nie dotyczy kosztów objętych 
hipotezą przytoczonego przepisu. W przepisie tym chodzi o koszty postępowania 
apelacyjnego oraz koszty postępowania kasacyjnego w przypadkach, w których Sąd 
Najwyższy, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania sądowi drugiej instancji, 
pozostawił mu rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego. O kosztach tych 
sąd drugiej instancji orzeka, jak to ujął Trybunał Konstytucyjny w powołanym wyroku, 
„po raz pierwszy”. Przepis ten nie dotyczy natomiast kosztów postępowania przed 
sądem pierwszej instancji będących przedmiotem rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji. 
Koszty te były bowiem już przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. Nie da 

 
3 
się więc zasadnie powiedzieć, że sąd drugiej instancji orzekał o nich – jak to ujął 
Trybunał Konstytucyjny – „po raz pierwszy”. Bez znaczenia z punktu widzenia 
powyższej oceny jest to, że rozstrzygnięcie sądu drugiej instancji co do kosztów 
postępowania przed sądem pierwszej instancji różni się od zapadłego w tym względzie 
rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. Możliwość odmiennych rozstrzygnięć w toku 
instancji jest oczywistym założeniem kontroli instancyjnej orzeczeń (por. postanowienie 
SN z dnia 23 czerwca 2010 r., II CZ 7/10, niepubl.).  
W konsekwencji – zażalenie pozwanych w zakresie, w którym zaskarża 
rozstrzygnięcie co do kosztów procesu w postępowaniu przed I instancji, tj. wskazanych 
w pkt 2 i 4, należało jako niedopuszczalne odrzucić. 
Odnośnie do kwoty 597 zł, tj. kosztów postępowania apelacyjnego w części 
opłaty sądowej od apelacji, należy zwrócić uwagę, że Sąd Okręgowy w L. 
postanowieniem z dnia 5 lipca 2010 r. zmienił orzeczenie o kosztach postępowania 
apelacyjnego w tym zakresie zasądzając od pozwanego na rzecz powoda kwotę 597 zł, 
tytułem zwrotu uiszczonej opłaty sądowej od apelacji. W tym zakresie postępowanie 
podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (art. 355 § 1 w zw. z art. 3941 § 3, w zw. z 
art. 39821 i w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.). 
W pozostałej części zażalenie powoda, tj. co do kwoty 1.200 zł tytułem kosztów 
postępowania przed sądem II instancji, choć w świetle art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. 
dopuszczalne, okazało się bezzasadne. Zasądzenie przez Sąd Okręgowy na rzecz 
powoda kwoty 1.200 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu 
apelacyjnym było trafne. Obszerność apelacji, świadcząca zdaniem skarżącego o 
znacznym nakładzie pracy, nie uzasadnia przyznania podwójnej stawki minimalnej 
(1200 zł x 2 = 2.400 zł). Sąd ma w tej kwestii szerokie pole ocenne, którego nie 
przekroczył. Nie zmienia tego okoliczność wskazana przez powoda, że w ustnym 
podaniu motywów rozstrzygnięcia sądu odwoławczego „znalazło się stwierdzenie o 
rażącym naruszeniu art. 233 k.p.c. przez sąd I instancji”. 
Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji (art. 373 w związku z 
art. 39821 oraz art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).