V CZ 60/07

Sygn. akt V CZ 60/07 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
Dnia 22 czerwca 2007 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący) 
SSN Zbigniew Strus 
SSN Katarzyna Tyczka-Rote (sprawozdawca) 
 
 
w sprawie z powództwa Centrum […] Spółki 
Akcyjnej w K. 
przeciwko Gminie P. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym  
w Izbie Cywilnej w dniu 22 czerwca 2007 r., 
zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […] 
z dnia 2 lutego 2007 r.,  
 
 
 
oddala zażalenie. 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
2 
 
Uzasadnienie 
 
Postanowieniem z dnia 2 lutego 2007 r. Sąd Apelacyjny z powołaniem na treść 
art. 1302 § 3 k.p.c. i jego wykładnię dokonaną przez Sąd Najwyższy w uchwale z 22 
listopada 2006 r. (III CZP 83/06, Wokanda 2006/12/12), odrzucił skargę kasacyjną 
wniesioną przez pozwaną Gminę P. od wyroku tego Sądu z dnia 3 października 2006 
r. Sąd II instancji uznał, że pozwana nie opłaciła właściwie skargi, ponieważ końcówka 
opłaty nie została zaokrąglona do pełnego złotego, czego wymaga art. 21 ustawy z 
dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 
1398 ze zm.). 
Pozwana zażaliła się na to postanowienie, wnosząc o jego uchylenie. Zarzuciła 
naruszenie art. 1302 § 3 i § 5 k.p.c. przez ich niewłaściwe, nazbyt restrykcyjne 
zastosowanie w sytuacji, kiedy niedopłata wynosiła 35 gr. Podniosła, że jej 
pełnomocnik przebywał w szpitalu i nie miał wpływu na  dokonanie opłaty, że wartość 
przedmiotu zaskarżenia budziła wątpliwości, a uchwała, na którą powołał się Sąd 
II instancji, dotyczyła apelacji, a nie skargi kasacyjnej. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zagadnienie interpretacji art. 21 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach 
sądowych w sprawach cywilnych i skutków uiszczenia przez pełnomocnika, 
wnoszącego środek odwoławczy, opłaty obliczonej  bez zaokrąglenia jej końcówki 
w górę do pełnego złotego, było przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego 
w powołanej przez Sąd Apelacyjny uchwale z 22 listopada 2006 r. (III CZP 83/06). 
Stanowisko zajęte w tej uchwale, akcentuje fakt, że przewidziane w art. 21 ustawy 
o kosztach sądowych w sprawach cywilnych uzupełnienie opłaty jest ustawowym, 
obligatoryjnym świadczeniem publicznoprawnym, nałożonym w sposób zgodny 
z wymaganiami art. 84 Konstytucji, które musi respektować strona zobowiązana oraz 
sąd, jako organ stosujący prawo, a więc także jest opłatą sądową.  
Opłata uiszczona bez wymaganego zaokrąglenia do pełnego złotego w górę 
nie jest opłatą należytą i w sytuacji, kiedy dotyczy pisma wniesionego przez 
adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego, podlega sankcjom 

 
 
3 
przewidzianym w przepisach art. 1302 § 1 – 3 k.p.c. W wypadku, kiedy niewłaściwie 
została opłacona skarga kasacyjna zastosowanie znajduje sankcja przewidziana 
w art. 1302 § 3 k.p.c., co oznacza obowiązek jej odrzucenia przez sąd. Wbrew 
stanowisku skarżącego przepisy nie różnicują skutków niewłaściwego opłacenia 
apelacji, od takiego samego uchybienia dotyczącego skargi kasacyjnej, zatem zarzuty 
oparte na założeniu, że niezaokrąglenie opłaty od skargi kasacyjnej powinno być 
traktowane łagodnej, są chybione. 
Skarżący podnosił również niewspółmierność sankcji przewidzianej w art. 1302 
§ 3 k.p.c. w stosunku do rozmiaru uchybienia. Także jednak w tym zakresie podzielić 
należy stanowisko wyrażone w przywołanej wcześniej uchwale z 22 listopada 2006 r., 
że rygory procesowe przewidziane na wypadek nieopłacenia lub nienależytego 
opłacenia 
środka 
odwoławczego 
przez 
profesjonalnego 
pełnomocnika 
są konsekwencją wprowadzenia przez ustawodawcę z dniem 2 marca 2006 r. zasady 
samoobliczania i samoopłacania kosztów sądowych przez profesjonalistów. 
Zaś uiszczenie opłaty w wysokości niższej niż należna nie stanowi wypełnienia 
fiskalnego obowiązku wobec Skarbu Państwa. Przyjęcie stanowiska pozwanej, 
że obowiązek opłacenia pisma procesowego zostaje spełniony również przy 
niewielkiej niedopłacie nie znajduje podstawy prawnej i prowadziłoby do chaosu. 
Argumenty skarżącej, że wartość przedmiotu zaskarżenia budziła wątpliwości 
Sądu, nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, bowiem ostatecznie 
Sąd Apelacyjny przyjął za prawidłową wartość przedmiotu zaskarżenia wskazaną 
przez pozwaną, od której pozwana powinna była prawidłowo obliczyć opłatę 
stosunkową. Obowiązek wezwania pełnomocnika przez sąd do uiszczenia dopłaty 
powstaje jedynie wówczas, kiedy obowiązek uiszczenia opłaty stosunkowej powstał 
na skutek sprawdzenia przez ten sąd wskazanej przez stronę wartości przedmiotu 
zaskarżenia (art. 1302 § 5 k.p.c.), a zatem – kiedy sąd określił wyższą wartość niż 
wskazana przez stronę. 
Dla oceny prawidłowości uiszczonej opłaty nie są też istotne takie 
okoliczności, jak stan zdrowia pełnomocnika pozwanej i możność dopilnowania przez 
niego sposobu obliczenia opłaty. Te fakty, jeżeli strona uważa je za niezawinioną 
przez siebie przyczynę nieuiszczenia prawidłowej opłaty, mogłyby ewentualnie 

 
 
4 
stanowić uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi 
kasacyjnej.  
Z przytoczonych względów, skoro nie budzi wątpliwości, że wniesiona przez 
radcę prawnego skarga kasacyjna nie została należycie opłacona opłatą stosunkową 
od wskazanej w niej wartości przedmiotu zaskarżenia, odrzucenie tej skargi przez 
Sąd Apelacyjny było prawidłowe. Zażalenie pozwanej należało zatem oddalić 
na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
jz