V CZ 59/11
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy oddalił zażalenie wnioskodawcy na postanowienie Sądu Okręgowego odrzucające zażalenie na orzeczenie o kosztach postępowania.
Wnioskodawca złożył zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego, które uchyliło postanowienie Sądu Rejonowego, odrzuciło wniosek o rozgraniczenie i orzekło o kosztach. Sąd Okręgowy odrzucił jednak zażalenie wnioskodawcy, uznając je za niedopuszczalne. Sąd Najwyższy, rozpatrując zażalenie na to odrzucenie, uznał, że choć samo odrzucenie zażalenia z powodu wskazania niewłaściwego sądu było wadliwe, to zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego odpowiada prawu, ponieważ wnioskodawca kwestionował jedynie rozstrzygnięcie o kosztach postępowania przed sądem pierwszej instancji, co nie mieściło się w zakresie dopuszczalnym do zaskarżenia.
Sprawa dotyczyła zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Okręgowego, które uchyliło postanowienie Sądu Rejonowego w sprawie o rozgraniczenie nieruchomości, odrzuciło wniosek i orzekło o kosztach postępowania. Sąd Okręgowy odrzucił zażalenie wnioskodawcy na to postanowienie, uznając je za niedopuszczalne na podstawie art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. w zw. z art. 370 k.p.c. Wnioskodawca w zażaleniu do Sądu Najwyższego zarzucił rażące naruszenie przepisów, w tym art. 395 k.p.c., poprzez niewykonanie obowiązku przedstawienia akt sądowi drugiej instancji oraz błędne uznanie zażalenia za niedopuszczalne. Sąd Najwyższy uznał, że skarżący miał rację co do wadliwości odrzucenia zażalenia z powodu wskazania niewłaściwego sądu, podkreślając, że w takich sytuacjach sąd powinien przekazać akta właściwemu sądowi. Jednakże, Sąd Najwyższy stwierdził, że zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego odpowiada prawu, ponieważ przedmiot zaskarżenia – rozstrzygnięcie o kosztach postępowania przed sądem pierwszej instancji – nie wchodził w zakres dopuszczalny do zaskarżenia na podstawie art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. Przepis ten dotyczy bowiem kosztów orzekanych przez sąd drugiej instancji po raz pierwszy. W konsekwencji, Sąd Najwyższy oddalił zażalenie wnioskodawcy.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, wadliwość polegająca na wskazaniu niewłaściwego sądu drugiej instancji nie uzasadnia odrzucenia zażalenia, które zostało prawidłowo wniesione do sądu właściwego i jest dopuszczalne. Sąd powinien przekazać akta właściwemu sądowi.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy powołał się na swoje wcześniejsze orzecznictwo, zgodnie z którym wskazanie niewłaściwego sądu adresata zażalenia nie jest podstawą do jego odrzucenia, jeśli środek zaskarżenia został prawidłowo wniesiony do sądu właściwego. W takim przypadku sąd powinien zastosować przepisy o przekazaniu sprawy.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalenie zażalenia
Strona wygrywająca
uczestnicy postępowania
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Janusz C. | osoba_fizyczna | wnioskodawca |
| Andrzej P. | osoba_fizyczna | uczestnik postępowania |
| Aniela P. | osoba_fizyczna | uczestnik postępowania |
| Michał P. | osoba_fizyczna | uczestnik postępowania |
Przepisy (7)
Główne
k.p.c. art. 3941 § § 3
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 39814
Kodeks postępowania cywilnego
Pomocnicze
k.p.c. art. 3941 § § 1 pkt 2
Kodeks postępowania cywilnego
Dotyczy kosztów, o których Sąd drugiej instancji orzekał po raz pierwszy, a nie kosztów, które były już wcześniej przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.
k.p.c. art. 397 § § 2
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 370
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 395 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Dotyczy obowiązku sądu przedstawienia akt sprawy sądowi drugiej instancji.
k.p.c. art. 200 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Dotyczy przekazania sprawy przez sąd stwierdzający swoją niewłaściwość.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Skarżący ma rację, że odrzucenie zażalenia jedynie z powodu wskazania niewłaściwego sądu jest nieprawidłowe. W orzecznictwie wyjaśniono, że wadliwość zażalenia polegająca na wskazaniu niewłaściwego sądu nie uzasadnia jego odrzucenia, jeśli zostało prawidłowo wniesione do sądu właściwego i jest dopuszczalne.
Odrzucone argumenty
Zażalenie wnioskodawcy było niedopuszczalne, ponieważ kwestionowało rozstrzygnięcie o kosztach postępowania przed sądem pierwszej instancji, a nie koszty orzekane przez sąd drugiej instancji po raz pierwszy.
Godne uwagi sformułowania
odrzucenie jego zażalenia jedynie z powodu wskazania niewłaściwego sądu, który ma je rozpoznać, jest nieprawidłowe tego rodzaju wadliwość zażalenia, które zostało prawidłowo wniesione do sądu właściwego i jest środkiem dopuszczalnym w świetle przepisów, nie uzasadnia jego odrzucenia przedmiot zaskarżenia nie wchodzi w zakres uregulowany we wskazanym przez wnioskodawcy art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. Ten przepis dotyczy bowiem kosztów, o których Sąd drugiej instancji orzekał po raz pierwszy, a nie kosztów, które były już wcześniej przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.
Skład orzekający
Lech Walentynowicz
przewodniczący
Marta Romańska
członek
Katarzyna Tyczka-Rote
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących dopuszczalności zażalenia na postanowienia sądu drugiej instancji, w szczególności w zakresie kosztów postępowania oraz procedury przekazywania spraw między sądami."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji procesowej związanej z zaskarżeniem rozstrzygnięcia o kosztach pierwszej instancji przez sąd drugiej instancji.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa jest interesująca dla prawników procesowych ze względu na interpretację przepisów dotyczących dopuszczalności zażalenia i procedury przekazywania spraw między sądami, choć nie zawiera nietypowych faktów.
“Błąd w sądzie? Sąd Najwyższy wyjaśnia, kiedy zażalenie nie może zostać odrzucone z powodu niewłaściwego adresata.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt V CZ 59/11 POSTANOWIENIE Dnia 21 lipca 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący) SSN Marta Romańska SSN Katarzyna Tyczka-Rote (sprawozdawca) w sprawie z wniosku Janusza C. przy uczestnictwie Andrzeja, Anieli i Michała P. o rozgraniczenie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 lipca 2011 r., zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 15 lutego 2011 r., oddala zażalenie. Uzasadnienie 2 Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2011 r. Sąd Okręgowy uchylił postanowienie Sądu Rejonowego wydane w dniu 29 czerwca 2010 r. w sprawie o rozgraniczenie nieruchomości i odrzucił wniosek oraz zasądził od wnioskodawcy na rzecz uczestników postępowania solidarnie 360 zł kosztów postępowania i nakazał mu uiścić na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego kwotę 772,66 zł tytułem zwrotu wydatków (pkt I); oddalił zażalenie wnioskodawcy (pkt II) i zasądził od wnioskodawcy na rzecz uczestników postępowania solidarnie 380 zł kosztów postępowania apelacyjnego (pkt III). Orzeczenie to wnioskodawca, reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, zaskarżył zażaleniem skierowanym do Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu. Sąd Okręgowy odrzucił to zażalenie postanowieniem z dnia 15 lutego 2011 r. uznając je za niedopuszczalne. Jako podstawę prawną wskazał art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. w zw. z art. 370 k.p.c. W zażaleniu na postanowienie o odrzuceniu zażalenia wnioskodawca zarzucił rażące naruszenie art. 395 k.p.c. poprzez niewykonanie przez Sąd Okręgowy obowiązku przedstawienia akt sprawy sądowi drugiej instancji, ponadto przez błędne ustalenie, że pełnomocnik wniósł zażalenie do Sądu Apelacyjnego, mimo że środek ten złożył w Sądzie Okręgowym oraz przez uznanie zażalenia za niedopuszczalne wbrew treści art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. We wnioskach domagał się uchylenie zaskarżonego postanowienia i skierowania do rozpoznania zażalenia na postanowienie z dnia 25 stycznia 2011 r. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarżący ma rację, gdy twierdzi, że odrzucenie jego zażalenia jedynie z powodu wskazania niewłaściwego sądu, który ma je rozpoznać, jest nieprawidłowe. W orzecznictwie wyjaśniono już, że tego rodzaju wadliwość zażalenia, które zostało prawidłowo wniesione do sądu właściwego i jest środkiem dopuszczalnym w świetle przepisów, nie uzasadnia jego odrzucenia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 stycznia 2008 r., V CZ 131/07, Lex nr 627271). W takim wypadku sąd, w którym zażalenie zostało złożone, powinien odpowiednio zastosować art. 395 § 1 k.p.c. i przedstawić akta albo 3 (przy potraktowaniu błędnie określonego adresata zażalenia jako oczywistej omyłki) wyłącznie właściwemu funkcjonalnie Sądowi Najwyższemu albo zgodnie z wnioskiem skarżącego Sądowi Apelacyjnemu, który stwierdziłby swoją niewłaściwość i przekazał sprawę Sądowi Najwyższemu stosując art. 200 § 1 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 lutego 2009 r., I PZ 41/08, Lex nr 746166). Zaskarżone postanowienie jednak odpowiada prawu, ponieważ z treści zażalenia, które zostało odrzucone wynika, iż wnioskodawca zaskarżył wyłącznie rozstrzygnięcie o kosztach postępowania przed sądem pierwszej instancji. Na taki zakres zaskarżenia wskazuje uzasadnienie żądania. Skarżący wyjaśnia, że jego sprzeciw budzi rozstrzygnięcie, którym Sąd Okręgowy „zmienił orzeczenie o kosztach w ten sposób, iż nałożył na wnioskodawcę obowiązek zwrotu kosztów w całości”, tymczasem na tle ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie „w zakresie kosztów zastępstwa procesowego winno nastąpić wzajemne zniesienie kosztów”. Ponieważ kwestionowana zmiana orzeczenia o kosztach dotyczyć mogła jedynie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji, musiało bowiem istnieć orzeczenie, które zmieniono, tym samym przedmiot zaskarżenia nie wchodzi w zakres uregulowany we wskazanym przez wnioskodawcę art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. Ten przepis dotyczy bowiem kosztów, o których Sąd drugiej instancji orzekał po raz pierwszy, a nie kosztów, które były już wcześniej przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. W rezultacie orzeczenie Sądu Okręgowego odpowiada prawu, co uzasadnia oddalenie zażalenia na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c. jz
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI