V CZ 58/06

Sygn. akt V CZ 58/06 
 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
Dnia 20 lipca 2006 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący) 
SSN Mirosław Bączyk (sprawozdawca) 
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz 
 
 
w sprawie z powództwa P.K. i C.K. 
przeciwko "M." S.A. w upadłości  
o wyłączenie z masy upadłości, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 lipca 2006 r., 
zażalenia powodów na postanowienie Sądu Okręgowego w G. 
z dnia 13 marca 2006 r., sygn. akt [...], 
 
 
 
 
uchyla zaskarżone postanowienie. 
 
 
 
 
 
 

 
 
2 
Uzasadnienie 
 
  
Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 13 marca 2006 r. odrzucił skargę 
kasacyjną powodów P. i C.K. o wyroku tego Sądu z dnia 16 grudnia 2005 r. 
Odrzucenie skargi kasacyjnej nastąpiło z tej przyczyny, że – w ocenie tego Sądu – 
skarga taka w ogóle nie przysługuje w sprawach o wyłączenie składników 
majątkowych z masy upadłości (art. 3966 § 2 k.p.c.). 
W zażaleniu na to postanowienie powodowie domagali się jego uchylenia. 
Wskazywali na naruszenie art. 328 § 2 k.p.c., art. 233 i 74 ust. 1-3 ustawy z dnia 
28  lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U nr 60, poz. 535 
ze  zm.). Według skarżących, de lege lata można wnieść skargę kasacyjną od 
wyroku obejmującego wyłączenie z masy upadłości na podstawie art. 74 prawa 
upadłościowego i układowego z 2003 r. Prawo to nie zawiera bowiem normy 
ograniczającej uprawnienia stron do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku sądu 
drugiej instancji rozpoznającego apelację od wyroku sądu upadłościowego. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Trafnie zwrócono w uzasadnieniu zażalenia uwagę na to, że kategoryczne 
stanowisko Sądu Okręgowego nie zostało poparte rozwiniętą argumentacją 
prawną, nawiązującą do odpowiednich przepisów ustawy z 2003 r. 
      
Przepisy prawa upadłościowego i naprawczego z 2003 r., regulujące 
wyłączenie z masy upadłości składników majątkowych, nie należących do majątku 
upadłego, nie zawierają w ogóle regulacji zagadnienia środków odwoławczych od 
rozstrzygnięć merytorycznych zapadłych w wyniku rozpoznania przez sąd 
upadłościowy powództwa o wyłączenie (art. 74). Powództwo takie wnosi się  
w  razie oddalenia wniosku o wyłączenie (art. 74 ust. 2). W prawie upadłościowym 
i  naprawczym z  2003 r. nie reguluje się kwestii wnoszenia środków odwoławczych  
także od  rozstrzygnięć merytorycznych zapadłych w wyniku rozpoznania innych 
jeszcze powództw (np. o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną, art. 132 
ustawy z  2003 r.). 

 
 
3 
W postępowaniu o ogłoszenie upadłości od postanowienia sądu drugiej 
instancji kasacja (obecnie: skarga kasacyjna) nie przysługuje (art. 33 ust. 2 ustawy 
z  2003  r.). W postępowaniu toczącym się po ogłoszeniu upadłości orzeczenia 
zapadają w formie postanowień (art. 219 ust. 1). Od postanowienia sądu drugiej 
instancji skarga kasacyjna nie przysługuje (art. 223), chyba że ustawa dopuszcza 
taki środek odwoławczy (por. np. art. 370 ust. 2 i art. 376 ust. 3). 
Nie bez racji podniesiono w zażaleniu powodów to, że przepisy art. 33 i 223 
prawa upadłościowego i naprawczego nie mogą mieć zastosowania w odniesieniu 
do rozstrzygnięć sądu drugiej instancji zapadłych w formie wyroku. Wspomniane 
przepisy 
odnoszą 
się 
bowiem 
jedynie 
do 
postanowień. 
Nie 
ma 
więc 
usprawiedliwionych podstaw do przyjmowania stanowiska, że w postępowaniu 
upadłościowym w ogóle wykluczona została możliwość wnoszenia skargi 
kasacyjnej od wyroku sądu drugiej instancji, zapadłego w związku z rozpoznaniem 
powództwa o wyłączenie składników majątkowych z masy upadłości (art. 74). 
Oznacza to, że skarga kasacyjna od takiego wyroku powinna przysługiwać na 
zasadach ogólnych (art. 3982 § 1 k.p.c.). 
       
Należy 
ponadto 
stwierdzić, 
że 
w 
okresie 
obowiązywania 
prawa 
upadłościowego z 1934 r. nie kwestionowano dopuszczalności kasacji od wyroków 
sądu drugiej instancji zapadłych w wyniku rozpoznania powództwa o wyłączenie 
składników majątkowych z masy upadłości (por. np. uzasadnienie wyroku Sądu 
Najwyższego z  dnia 6 lutego 1997 r., II CKN 63/96, OSNC 1997, z. 6-7, poz. 81; 
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 kwietnia 2002 r., IV CKN 148/01, 
nieopubl.). 
      
Z 
przedstawionych 
względów 
Sąd 
Najwyższy 
uchylił 
zaskarżone 
postanowienie jako nie uzasadnione (art. 3941 § 3 k .p. c. w zw. z art. 39815 § 1 
k.p.c.).