V CZ 53/12

Sygn. akt V CZ 53/12 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 21 listopada 2012 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący) 
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz 
SSN Dariusz Zawistowski (sprawozdawca) 
 
 
w sprawie ze skargi J. G. 
o wznowienie postępowania 
zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w O. 
 z dnia 6 kwietnia 2011 r.,  
w sprawie z powództwa J. G. 
przeciwko A. Z. i J. Z. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 21 listopada 2012 r., 
zażalenia pozwanych na orzeczenie o kosztach, zawarte w postanowieniu Sądu 
Okręgowego w O. 
z dnia 23 lutego 2012 r.,  
 
 
1. oddala zażalenie 
2. zasądza od pozwanych na rzecz skarżącej J. G. kwotę 120 zł (sto 
dwadzieścia) 
tytułem 
zwrotu 
kosztów 
postępowania 
zażaleniowego. 
 
 
Uzasadnienie 

 
2 
 
Postanowieniem z dnia 23 lutego 2012 r., Sąd Okręgowy w O., 
na  podstawie art. 395 § 2 k.p.c., uchylił punkt 3 postanowienia z dnia 29 listopada 
2011 r., orzekł ponownie o kosztach postępowania wznowieniowego, obciążając 
nimi powódkę oraz odstąpił od obciążania powódki kosztami postępowania 
zażaleniowego (punkt 3). W uzasadnieniu wskazał, że zażalenie było oczywiście 
zasadne z uwagi na błąd sądu, dotyczący stawki wynagrodzenia pełnomocnika, 
który nie powinien obciążać powódki jako strony przegrywającej. Uzasadniało to 
zastosowanie art. 102 k.p.c. 
W zażaleniu na to postanowienie pozwani zarzucili naruszenie art. 102 
k.p.c. i wnieśli o jego zmianę poprzez zasądzenie od powódki kosztów 
postępowania zażaleniowego. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zażalenie  nie  jest  uzasadnione.  Artykuł  102  k.p.c. przewiduje wyjątek od 
- odnoszącej się do obowiązku rozliczania kosztów postępowania – zasady 
odpowiedzialności za wynik procesu i pozwala na odstąpienie od niej 
„w  szczególnie uzasadnionych wypadkach". Fakt ich wystąpienia (bądź braku) 
podlega dyskrecjonalnej ocenie sądu, dokonywanej indywidualnie na tle 
całokształtu okoliczności rozpoznanej sprawy. 
Z rozstrzygnięcia wydanego w niniejszej sprawie wynika, że Sąd uznał, 
iż  w  sprawie 
mają 
miejsce 
szczególne 
okoliczności, 
które 
przemawiają 
za  zastosowaniem art. 102 k.p.c. Taką okoliczność stanowi fakt, że postępowanie 
zażaleniowe było skutkiem wyłącznie błędu popełnionego przez sąd orzekający; 
błędu, do którego powódka w żaden sposób się nie przyczyniła. Należy zgodzić się 
z oceną, że oczywiste błędy sądu rozpoznającego sprawę, niezwiązane w żaden 
sposób z czynnościami i stanowiskiem stron, nie powinny powodować ujemnych 
konsekwencji dla żadnej ze stron postępowania. Taka sytuacja ma miejsce 
w  niniejszej sprawie Brak zatem podstaw do kwestionowania oceny Sądu co do 
możliwości zastosowania art. 102 k.p.c. 
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 39814 w zw. z art.. 3941 § 3  
k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania 

 
3 
zażaleniowego orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1, art. 397 
§ 2 i art. 3941 § 3 k.p.c. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
es