V CZ 50/19
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy oddalił wniosek o uzupełnienie postanowienia w przedmiocie kosztów postępowania zażaleniowego, uznając, że obowiązek rozstrzygnięcia o kosztach przez sąd właściwy wynika wprost z ustawy i nie wymaga dodatkowego orzekania.
Wnioskodawca złożył wniosek o uzupełnienie postanowienia Sądu Najwyższego w przedmiocie kosztów postępowania zażaleniowego. Sąd Najwyższy odrzucił wcześniej zażalenie uczestników na postanowienie sądu okręgowego, który uchylił postanowienie sądu rejonowego i przekazał sprawę do rozpoznania sądowi okręgowemu jako właściwemu rzeczowo. Sąd Najwyższy uznał, że obowiązek rozstrzygnięcia o kosztach postępowania zażaleniowego przez sąd właściwy wynika wprost z przepisów Kodeksu postępowania cywilnego i nie wymaga dodatkowego wskazania w postanowieniu.
Sąd Najwyższy rozpoznał wniosek o uzupełnienie postanowienia z dnia 17 lipca 2019 r. w przedmiocie kosztów postępowania zażaleniowego. Wnioskodawca domagał się uzupełnienia postanowienia poprzez pozostawienie Sądowi Okręgowemu rozstrzygnięcia o kosztach postępowania zażaleniowego przed Sądem Najwyższym. Sąd Najwyższy przypomniał, że wcześniej odrzucił zażalenie uczestników na postanowienie Sądu Okręgowego w K., które uchyliło postanowienie Sądu Rejonowego w D. i przekazało sprawę do rozpoznania Sądowi Okręgowemu jako właściwemu rzeczowo. Sąd Najwyższy stwierdził, że zgodnie z art. 108 § 2 k.p.c., stosowanym odpowiednio w postępowaniu zażaleniowym, sąd właściwy do rozpoznania sprawy pozostawia rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego. Sąd Najwyższy podkreślił, że obowiązek ten wynika wprost z ustawy i nie wymaga dodatkowego orzekania w postanowieniu sądu wyższej instancji. W związku z tym, wniosek o uzupełnienie postanowienia w tym zakresie został oddalony jako zbędny.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, wniosek oddalono.
Uzasadnienie
Obowiązek rozstrzygania przez sąd właściwy o kosztach postępowania zażaleniowego wynika wprost z przepisów Kodeksu postępowania cywilnego (art. 108 § 2 w zw. z art. 394^1 § 3, art. 398^21 i art. 391 k.p.c.), co czyni zbędnym dodatkowe orzekanie w tym zakresie przez Sąd Najwyższy.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalenie wniosku
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| P. P. | osoba_fizyczna | wnioskodawca |
| R. S. | osoba_fizyczna | uczestnik |
| J. S. | osoba_fizyczna | uczestnik |
Przepisy (5)
Główne
k.p.c. art. 108 § § 2
Kodeks postępowania cywilnego
Sąd właściwy do rozpoznania sprawy pozostawia rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego.
Pomocnicze
k.p.c. art. 394^1 § § 3
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 398^21
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 391
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 351 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Obowiązek rozstrzygnięcia o kosztach postępowania zażaleniowego przez sąd właściwy wynika wprost z ustawy. Orzekanie o pozostawieniu lub przekazaniu rozstrzygnięcia w tym zakresie sądowi właściwemu nie jest konieczne.
Godne uwagi sformułowania
obowiązek rozstrzygania przez sąd właściwy także o kosztach postępowania zażaleniowego wynika wprost z ustawy orzekanie o „pozostawieniu” lub „przekazaniu” rozstrzygnięcia w tym zakresie sądowi właściwemu nie jest konieczne orzeczenie o obowiązku sądu, który wynika z ustawy, jest zbędne
Skład orzekający
Jacek Gudowski
przewodniczący, sprawozdawca
Marta Romańska
członek
Katarzyna Tyczka-Rote
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących kosztów postępowania zażaleniowego i obowiązku ich rozstrzygania przez sąd właściwy."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji procesowej, gdzie Sąd Najwyższy odrzuca zażalenie na postanowienie sądu drugiej instancji uchylające postanowienie sądu pierwszej instancji i przekazujące sprawę do rozpoznania sądowi wyższego rzędu.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Orzeczenie dotyczy kwestii proceduralnych związanych z kosztami postępowania zażaleniowego, co jest istotne dla praktyków prawa, ale nie zawiera przełomowych rozstrzygnięć ani nietypowych faktów.
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySN Sygn. akt V CZ 50/19 POSTANOWIENIE Dnia 8 listopada 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Marta Romańska SSN Katarzyna Tyczka-Rote w sprawie z wniosku P. P. przy uczestnictwie R. S. i J. S. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 listopada 2019 r., wniosku o uzupełnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2019 r., sygn. akt V CZ 50/19 w przedmiocie kosztów postępowania zażaleniowego, oddala wniosek. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 17 lipca 2019 r. Sąd Najwyższy odrzucił zażalenie uczestników na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 11 marca 2019 r., uchylające - w wyniku apelacji wniesionej przez wnioskodawcę - orzeczenie Sądu Rejonowego w D. Sąd drugiej instancji przyjął, że żądanie zgłoszone przez wnioskodawcę podlega rozpoznaniu w trybie procesu, a ze względu na wartość przedmiotu sprawy - przez sąd okręgowy jako sąd pierwszej instancji, zatem - to stwierdziwszy - Sąd Rejonowy powinien przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w K. jako właściwemu do rozpoznania we właściwym trybie. W konsekwencji Sąd Okręgowy - uchyliwszy zaskarżone postanowienie - temu właśnie Sądowi przekazał sprawę, a w istocie przejął ją do rozpoznania w trybie procesu. Odrzucając zażalenie, Sąd Najwyższy - najogólniej rzecz ujmując - stwierdził, że na wyrok sądu drugiej instancji uchylający wyrok sądu pierwszej instancji i przekazujący sprawę - na podstawie przepisów regulujących właściwość rzeczową - do rozpoznania sądowi wyższego rzędu, zażalenie przewidziane w 394 1 § 1 1 k.p.c. nie przysługuje. W dniu 9 października 2019 r. wnioskodawca wniósł o uzupełnienie postanowienia Sądu Najwyższego „poprzez pozostawienie Sądowi Okręgowemu rozstrzygnięcia o kosztach postępowania zażaleniowego przed Sądem Najwyższym”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 108 § 2 k.p.c., stosowanym odpowiednio na podstawie art. 394 1 § 3, art. 398 21 i art. 391 k.p.c., Sąd Najwyższy - po rozpoznaniu zażalenia - uchylając zaskarżone orzeczenie i przekazując sprawę do rozpoznania lub ponownego rozpoznania, „pozostawia” sądowi właściwemu rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego. Obowiązek rozstrzygania przez sąd właściwy także o kosztach postępowania zażaleniowego wynika wprost z ustawy, zatem orzekanie o „pozostawieniu” lub „przekazaniu” rozstrzygnięcia w tym zakresie sądowi właściwemu nie jest konieczne (np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 września 1971 r., III PO 13/71, nie publ.; odmiennie, ale nietrafnie w uzasadnieniu uchwały Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 1994 r., III CZP 59/94, OSNCP 1994, nr 11, poz. 208). Dominującej w orzecznictwie praktyki polegającej na „pozostawianiu” lub „przekazywaniu” w podobnych wypadkach rozstrzygania o kosztach postępowań incydentalnych w orzeczeniu kończącym sprawę kwestionować oczywiście nie można, jednak wynika ona nie z procesowego nakazu, lecz z obyczaju sądowego oraz z potrzeby wzmocnienia i podkreślenia wynikającego z ustawy obowiązku sądu meriti. Z tych względów, skoro orzeczenie o obowiązku sądu, który wynika z ustawy, jest zbędne (art. 108 § 1 i 2 w związku z art. 394 1 § 3, art. 398 21 i art. 391 k.p.c.), wniosek o uzupełnienie postanowienia niezawierającego wytykanej luki oddalono (art. 351 § 1 w związku z art. 398 21 i 391 §1 k.p.c.). jw
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI