V CZ 5/09
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy oddalił zażalenia pozwanego, potwierdzając odrzucenie skargi kasacyjnej z powodu nieuiszczenia opłaty po wygaśnięciu zwolnienia od kosztów oraz odrzucenie drugiej skargi jako wniesionej po terminie, gdyż sobota nie jest dniem ustawowo wolnym od pracy.
Pozwany złożył dwie skargi kasacyjne. Pierwsza została odrzucona przez Sąd Apelacyjny z powodu nieuiszczenia opłaty po wygaśnięciu zwolnienia od kosztów sądowych oraz braku umocowania pełnomocnika z urzędu. Druga skarga została odrzucona przez Sąd Apelacyjny jako wniesiona po terminie, ponieważ termin upłynął w sobotę, a skargę złożono w poniedziałek. Sąd Najwyższy oddalił oba zażalenia, potwierdzając, że zwolnienie od kosztów nie obejmuje postępowania kasacyjnego i że sobota nie jest dniem ustawowo wolnym od pracy.
Sąd Najwyższy rozpoznał dwa zażalenia pozwanego B.M. na postanowienia Sądu Apelacyjnego. Pierwsze postanowienie z dnia 25 listopada 2008 r. odrzuciło skargę kasacyjną pozwanego z powodu nieuiszczenia opłaty od skargi po wygaśnięciu przyznanego wcześniej zwolnienia od kosztów sądowych. Sąd Apelacyjny uznał również, że pełnomocnik z urzędu nie był umocowany do sporządzenia skargi kasacyjnej. Drugie postanowienie z dnia 9 grudnia 2008 r. odrzuciło kolejną skargę kasacyjną pozwanego, uznając ją za wniesioną z uchybieniem terminu. Termin do wniesienia skargi upłynął w sobotę 29 listopada 2008 r., a skargę złożono 1 grudnia 2008 r. Sąd Najwyższy oddalił oba zażalenia. W odniesieniu do pierwszej skargi, Sąd Najwyższy powołał się na uchwałę siedmiu sędziów SN z dnia 5 czerwca 2008 r. (III CZP 142/07), która przesądziła, że zwolnienie od kosztów sądowych przyznane w postępowaniu przed sądem powszechnym nie obejmuje postępowania kasacyjnego, a pełnomocnictwo procesowe nie obejmuje z mocy prawa umocowania do wniesienia skargi kasacyjnej. W odniesieniu do drugiej skargi, Sąd Najwyższy potwierdził, że sobota nie jest dniem ustawowo wolnym od pracy w rozumieniu art. 115 k.c. w związku z art. 165 § 1 k.p.c., powołując się na uchwałę siedmiu sędziów SN z dnia 25 kwietnia 2003 r. (III CZP 8/03), która nadała tej interpretacji moc zasady prawnej. W związku z tym, skarga kasacyjna wniesiona po 29 listopada 2008 r. została uznana za spóźnioną i podlegała odrzuceniu.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Nie, zwolnienie to nie obejmuje postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy powołał się na uchwałę siedmiu sędziów SN (III CZP 142/07), która przesądziła, że zwolnienie od kosztów sądowych przyznane w postępowaniu przed sądem powszechnym nie obejmuje postępowania kasacyjnego.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalenie zażaleń
Strona wygrywająca
powód (J.S.)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| J.S. | osoba_fizyczna | powód |
| B.M. | osoba_fizyczna | pozwany |
Przepisy (9)
Główne
k.p.c. art. 130² § § 3
Kodeks postępowania cywilnego
Sąd trafnie odrzucił skargę kasacyjną, od której nie została uiszczona stosowna opłata.
k.p.c. art. 398⁵ § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Określa dwumiesięczny termin do wniesienia skargi kasacyjnej.
k.p.c. art. 165 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Terminy do wniesienia środka zaskarżenia oblicza się według przepisów prawa cywilnego.
k.c. art. 110-116
Kodeks cywilny
Przepisy dotyczące obliczania terminów.
Pomocnicze
k.c. art. 115
Kodeks cywilny
Definicja dnia wolnego od pracy.
Ustawa o Sądzie Najwyższym art. 61 § § 6
Ustawa o Sądzie Najwyższym art. 62
k.p.c. art. 394¹ § § 1 i 3
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 398¹⁴
Kodeks postępowania cywilnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Zwolnienie od kosztów sądowych przyznane w postępowaniu przed sądem powszechnym nie obejmuje postępowania kasacyjnego. Pełnomocnictwo procesowe nie obejmuje z mocy prawa umocowania do wniesienia skargi kasacyjnej i udziału w postępowaniu kasacyjnym. Sobota nie jest dniem ustawowo wolnym od pracy w rozumieniu art. 115 k.c. w związku z art. 165 § 1 k.p.c.
Odrzucone argumenty
Pełnomocnik z urzędu był umocowany do sporządzenia skargi kasacyjnej. Sobota powinna być traktowana jako dzień wolny od pracy służący wypoczynkowi, co uzasadnia złożenie skargi w poniedziałek. Złożenie skargi kasacyjnej w poniedziałek po upływie terminu w sobotę nie stanowi uchybienia terminowi.
Godne uwagi sformułowania
zwolnienie strony od kosztów sądowych w sprawie, przyznane w postępowaniu przed sądem powszechnym, nie obejmuje postępowania kasacyjnego pełnomocnictwo procesowe nie obejmuje z samego prawa umocowania do wniesienia skargi kasacyjnej i udziału w postępowaniu kasacyjnym sobota nie jest dniem uznanym ustawowo za wolny od pracy w rozumieniu art. 115 k.c. w związku z art. 165 § 1 k.p.c.
Skład orzekający
Antoni Górski
przewodniczący-sprawozdawca
Teresa Bielska-Sobkowicz
członek
Henryk Pietrzkowski
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących kosztów sądowych w postępowaniu kasacyjnym, zakresu pełnomocnictwa procesowego oraz obliczania terminów procesowych z uwzględnieniem dni wolnych od pracy."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznych kwestii proceduralnych związanych ze skargą kasacyjną i nie rozstrzyga merytorycznie sprawy pierwotnej.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Orzeczenie wyjaśnia ważne kwestie proceduralne dotyczące skargi kasacyjnej, w tym problematykę terminów i kosztów, co jest kluczowe dla praktyków prawa.
“Sobota dniem pracy czy wolnym? Sąd Najwyższy rozstrzyga kluczową kwestię dla terminów procesowych.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt V CZ 5/09 POSTANOWIENIE Dnia 11 lutego 2009 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Antoni Górski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Teresa Bielska-Sobkowicz SSN Henryk Pietrzkowski w sprawie z powództwa J.S. przeciwko B.M. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 lutego 2009 r., zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 25 listopada 2008 r., sygn. akt [...] oraz zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 9 grudnia 2008 r., sygn. akt [...], oddala oba zażalenia. 2 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 25 listopada 2008 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną pozwanego B.M. wniesioną w dniu 19 listopada 2008 r. Stwierdzono, że w związku z wygaśnięciem przyznanego stronie przed sądem powszechnym zwolnienia od kosztów sądowych opłata od sporządzonej przez adwokata skargi nie została należycie uiszczona. Uznano także, że adwokat Ł.S., który działał jako pełnomocnik z urzędu nie był umocowany do sporządzenia skargi kasacyjnej oraz występowanie przed Sądem Najwyższym. W zażaleniu z dnia 12 grudnia 2008 r. pozwany wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Jednocześnie pozwany w dniu 1 grudnia 2008 r. złożył ponownie skargę kasacyjną, sporządzoną przez ustanowionego adwokata A.R., w której sformułowano wniosek o zwolnienie pozwanego od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2008 r. Sąd Apelacyjny odrzucił drugą skargę kasacyjną wskazując, że została ona wniesiona z uchybieniem dwumiesięcznego terminu przewidzianego w art. 3985 § 1 k.p.c. Zwrócono uwagę, że termin do wniesienia skargi upłynął w sobotę dnia 29 listopada 2008 r., zaś skargę złożono za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 1 grudnia 2008 r. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Obydwa zażalenia są niezasadne. Odnośnie do postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 25 listopada 2008 r. należy zwrócić uwagę na treść uchwały siedmiu Sędziów SN z dnia 5 czerwca 2008 r., III CZP 142/07 (OSNC 2008, nr 1, poz. 122), w której przesądzono, że zwolnienie strony od kosztów sądowych w sprawie, przyznane w postępowaniu przed sądem powszechnym, nie obejmuje postępowania kasacyjnego, jak również, iż pełnomocnictwo procesowe nie obejmuje z samego prawa umocowania do wniesienia skargi kasacyjnej i udziału w postępowaniu kasacyjnym. W uzasadnieniu uchwały Sąd Najwyższy przyjął jej prospektywne działanie, biegnące od dnia jej powzięcia, a nie od dnia jej opublikowania. Uchwale tej została nadana moc zasady prawnej, a Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym sprawę, nie znajduje podstaw do odstępowania od tej zasady (art. 61 § 6 oraz art. 62 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym). Należy zatem stwierdzić, że Sąd Apelacyjny na podstawie art. 1302 § 3 k.p.c. trafnie odrzucił skargę kasacyjną, od której nie została uiszczona stosowna opłata. Odnośnie do postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 9 grudnia 2008 r. pozwany zarzucał naruszenie art. 115 k.c. przez przyjęcie, że sobota nie jest dniem wolnym od pracy. Zdaniem skarżącego soboty należy traktować jako dni wolne od pracy służące wypoczynkowi. Skarżący zwracał uwagę na praktyczne trudności związane z możliwością dokonywania czynności procesowych w tym dniu. Zgodnie z art. 165 § 1 k.p.c. terminy m.in. do wniesienia środka zaskarżenia oblicza się według przepisów prawa cywilnego, tj. art. 110-116 k.c. Bezsporne jest, że w przedmiotowej sprawie dwumiesięczny termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął w sobotę dnia 29 listopada 2008 r., zaś skargę złożono dopiero w dniu 1 grudnia 2008 r. Zagadnieniem rozstrzygającym o zasadności wniesionego zażalenia jest to, czy sobota może być uznana za dzień wolny od pracy w rozumieniu art. 115 k.c., jak również art. 9 Konkordatu między Stolicą Apostolską i Rzeczpospolitą Polską (Dz. U. z1998 r., Nr 51, poz. 318), art. 1 ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz. U. Nr 4, poz. 28 ze zm.) oraz art. 129 i nast. kodeksu pracy. Bez wątpienia o dniu ustawowo wolnym od pracy można mówić jedynie w odniesieniu do takich dni, które zostały uznane za wolne przepisem ustawy, a uregulowanie to ma walor powszechności, a nie ogranicza się do określonych zakładów pracy lub oznaczonych grup pracowników. Soboty nie charakteryzują się takimi cechami, gdyż jako dni wolne nie mają charakteru powszechnego, chociaż obejmują wiele grup pracowników i wiele zakładów pracy. W orzecznictwie Sądu Najwyższego prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym sobota nie jest dniem ustawowo wolnym od pracy w rozumieniu art. 115 k.c. w zw. z art. 165 § 1 k.p.c. (zob. postanowienie SN z dnia 20 maja 2002 r., l PKN 502/01 (OSNP- wkł. 2002, nr 17, poz. 4, postanowienie SN z dnia 30 lipca 2003 r., II CZ 90/02; niepubl.; postanowienie SN z dnia 27 kwietnia 2001 r., III CZ 3/01 niepubl., postanowienie SN z dnia 12 czerwca 2003 r., IV CZ 12/03, niepubl., 4 postanowienie SN z dnia 20 stycznia 2005 r., II CZ 157/04, niepubl., postanowienie SN z dnia 11 sierpnia 2005 r., V CZ 89/05, niepubl., postanowienie SN z dnia 24 maja 2007 r., V CZ 43/07, niepubl.). Ewentualne kontrowersje na tle charakteru soboty jako dnia wolnego od pracy zostały przesądzone w uchwale siedmiu Sędziów SN z dnia 25 kwietnia 2003 r., III CZP 8/03 (OSNC 2004, nr 1, poz. 1), której nadano moc zasady prawnej. Sąd Najwyższy jednoznacznie uznał, że „sobota nie jest dniem uznanym ustawowo za wolny od pracy w rozumieniu art. 115 k.c. w związku z art. 165 § 1 k.p.c.". W świetle powołanej uchwały, a także ze wskazaniem na dotychczas prezentowane zapatrywania Sądu Najwyższego w tym względzie, należało uznać, że w przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna wniesiona po 29 listopada 2008 r. podlegała odrzuceniu, jako spóźniona. Zażalenia podlegały zatem oddaleniu (art. 3941 § 1 i 3 oraz art. 39814 k.p.c.).
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI