V CZ 49/12

Sygn. akt V CZ 49/12 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 15 listopada 2012 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Jan Górowski 
SSN Hubert Wrzeszcz 
 
 
w sprawie z odwołania FIRMY M. Spółki z o.o. w T. (dawnej: M.  
W. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą M. M. W.) 
przeciwko Kompanii Węglowej Spółce Akcyjnej w K. 
o udzielenie zamówienia publicznego, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 15 listopada 2012 r., 
zażalenia skarżącego na postanowienie zawarte w punkcie 2 wyroku Sądu  
Okręgowego  
z dnia 12 stycznia 2012 r.,  
 
 
 
oddala zażalenie. 
 
 
 
 
 
 

 
2 
 
Uzasadnienie 
 
 
Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 12 stycznia 2012 r. oddalił w pkt 1. sentencji 
skargę odwołującego od wyroku Krajowej Izby Odwoławczej w W. z dnia 10 
listopada 2011 r., wydanego w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego, 
a nadto w pkt 2 sentencji zasądził od skarżącego na rzecz zamawiającego kwotę 
3.617 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za postępowanie przed 
Sądem Okręgowym. Uzasadniając orzeczenie o kosztach postępowania zawarte w 
pkt 2 sentencji wyroku, Sąd Okręgowy wskazał jako podstawę wydania tego 
orzeczenia art. 98 k.p.c. oraz § 12 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 6 pkt 7 rozporządzenia 
Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności 
radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej 
pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. 
2002, Nr 163, poz. 1349). 
 
Skarżący 
– 
FIRMA 
M. 
Sp. 
z 
o.o. 
zaskarżyła 
w 
całości 
zażaleniem postanowienie z dnia 12 stycznia 2012 r., zawarte w wyroku z tej samej 
daty, 
„…a 
dotyczące 
rozstrzygnięcia 
o 
sposobie 
ponoszenia 
kosztów 
przeprowadzonego postępowania…”. 
 
Wniosła o dokonanie na mocy art. 380 k.p.c. w zw. z art. 362 k.p.c. oraz art. 
397 § 2 k.p.c. kontroli zarządzenia przewodniczącego z dnia 13 grudnia 2011 r., 
wzywającego do uzupełnienia opłaty sądowej od skargi. 
 
Nadto żaląca zarzuciła naruszenie art. 25 § 1 k.p.c. w zw. z art. 368 § 2 
k.p.c. i w zw. z art. 1302 § 5 k.p.c. przez wezwanie skarżącego do uzupełnienia 
opłaty od skargi, bez uprzedniego wydania postanowienia w przedmiocie ustalenia 
wartości przedmiotu zaskarżenia i bez skorygowania wartości przedmiotu 
zaskarżenia wskazanej przez skarżącego w skardze. Zarzuciła również naruszenie 
art. 34 ust. 2 u.k.s.c. przez błędną wykładnię pojęcia „wartość przedmiotu 
zamówienia”, bo wykraczającą poza wartość zadania nr 2, którego dotyczyła aukcja 
elektroniczna wygrana przez skarżącego. 

 
3 
 
Strona żaląca wniosła o: „… dokonanie kontroli wydanego postanowienia 
przez Sąd Okręgowy … a w rezultacie o uchylenie zarządzenia z dnia 13 grudnia 
2011 r.” …a następnie o zmianę rozstrzygnięcia o sposobie ponoszenia kosztów 
postępowania przez nakazanie zwrócenia Skarżącemu nienależnie uiszczonej 
przez niego kwoty…”. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. 
 
W judykaturze przyjmuje się, że Sąd rozstrzygający skargę odwołującego od 
wyroku 
Krajowej 
Izby 
Odwoławczej 
ma 
status 
Sądu 
drugiej 
instancji 
(v. uzasadnienie uchwały SN z dnia 17 grudnia 2010 r., III CZP 103/10, OSNC 
2011 r., nr 7-8, poz. 83). W tej sytuacji zażalenie na zawarte w pkt 2 wyroku Sądu 
Okręgowego postanowienie rozstrzygające o kosztach zastępstwa procesowego 
w postępowaniu przed tym Sądem, a więc na postanowienie co do określonej 
postaci kosztów procesu w postępowaniu drugoinstancyjnym, należało uznać za 
dopuszczalne z mocy art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. 
 
Okolicznością bezsporną jest, że strona żaląca określiła w swej skierowanej 
do Sądu Okręgowego skardze z dnia 28 listopada 2011 r. (k. 34) wartość 
przedmiotu zaskarżenia na kwotę 214.912,00 zł. W tej sytuacji zaskarżone 
postanowienie o kosztach postępowania zawarte wyłącznie w pkt 2 wyroku 
Sądu Okręgowego z dnia 12 stycznia 2012 r., a zasądzające od strony żalącej 
kwotę 3.617 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, odpowiada 
połowie 
minimalnych 
kosztów 
zastępstwa 
procesowego, 
odpowiadających 
wysokością podanej przez żalącego w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia 
i powiększonych o kwotę 17 zł tytułem opłaty od pełnomocnictwa. 
 
Rozstrzygnięcie o kosztach zastępstwa procesowego, w sytuacji oddalenia 
skargi strony żalącej oraz z uwzględnieniem podanej przez nią w skardze wartości 
przedmiotu zaskarżenia, jest więc zgodne z art. 98 k.p.c. oraz z przepisami § 6 pkt 
7 i § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 
2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez 
Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę 
prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. 2002 r., Nr 163, poz. 1349 ze zm.). 

 
4 
 
Bezzasadny jest wniosek strony żalącej o przeprowadzenie przez Sąd 
Najwyższy, na podstawie art. 380 k.p.c. w zw. z art. 362 k.p.c., kontroli 
niezaskarżalnego zarządzenia przewodniczącego z dnia 13 grudnia 2011 r. (k. 76) 
w przedmiocie obowiązku uzupełnienia opłaty sądowej od skargi. Kontrola przez 
Sąd Najwyższy tego zarządzenia byłaby z mocy art. 380 k.p.c. w zw. z art. 362 
k.p.c. niezbędnie uzasadniona jedynie wówczas, gdyby miało ono wpływ na 
rozstrzygnięcie sprawy w zakresie kosztów postępowania odwoławczego. 
Tymczasem brak jest takiego wpływu zarządzenia przewodniczącego na 
zaskarżone zażaleniem rozstrzygnięcie Sądu drugiej instancji o kosztach 
zastępstwa procesowego, ponieważ koszty te zasądzone zostały w wysokości 
odpowiadającej podanej przez stronę żalącą w skardze wartości przedmiotu 
zaskarżenia, a na ich wysokość nie miała żadnego wpływu ustalona zarządzeniem 
przewodniczącego wysokość opłaty sądowej od skargi. 
 
Żalący usiłuje natomiast zakwestionować zażaleniem wysokość opłaty 
sądowej od skargi, ustalonej w zarządzeniu przewodniczącego z dnia 13 grudnia 
2011 r., czego nie można skutecznie uczynić zażaleniem do Sądu Najwyższego. 
Sąd ten rozpoznaje wyłącznie zażalenie na postanowienie Sądu drugiej instancji co 
do kosztów procesu, a to postanowienie – a więc w zakresie kosztów zastępstwa 
procesowego objętych zaskarżonym rozstrzygnięciem – wydane zostało zgodnie 
z obowiązującym prawem i na którego wynik nie miała wpływu wysokość ustalonej 
zarządzeniem przewodniczącego opłaty sądowej od skargi, lecz wskazana 
w skardze przez żalącego wartość przedmiotu zaskarżenia. 
 
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 
39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.