V CZ 49/11

Sygn. akt V CZ 49/11 
 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
 
Dnia 21 lipca 2011 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący) 
SSN Marta Romańska (sprawozdawca) 
SSN Katarzyna Tyczka-Rote 
 
 
w sprawie z powództwa Biura Projektów Gospodarki Wodno-Ściekowej  
HYDROSAN Spółki z o.o.  
przeciwko Gminie K. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 21 lipca 2011 r., 
zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego  
z dnia 14 marca 2011 r.,  
 
 
1) 
oddala zażalenie; 
2) 
zasądza od strony pozwanej na rzecz strony powodowej 
kwotę 1.800 (tysiąc osiemset) zł tytułem kosztów 
postępowania zażaleniowego. 
 
 
 
Uzasadnienie 

 
2 
 
 
Postanowieniem z 14 marca 2011 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę 
kasacyjną pozwanej od wyroku tego Sądu z 16 listopada 2010 r. z uwagi na zbyt 
niską wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie mającej charakter gospodarczy 
(art. 3982 § 1 k.p.c.). 
W zażaleniu na postanowienie z 14 marca 2011 r. pozwana zarzuciła, że 
zapadło ono z naruszeniem art. 3982 § 1 k.p.c. w zw. z art. 4791 § 1 k.p.c. i art. 4792 
§ 1 k.p.c., art. 2 i art. 4 ust. 1 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności 
gospodarczej (tekst jedn.: Dz.U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.) oraz art. 7 
ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz.U. 
z  2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm., dalej jako: u.s.g.). Uzasadniając ten zarzut 
skarżąca wskazała, że umowa, której dotyczy spór, została zawarta w ramach 
wykonywania jej zadań własnych i nie stanowiła elementu działalności 
gospodarczej, która prowadzona może być jedynie na podstawie przepisów 
o  gospodarce komunalnej. W konsekwencji, skarżąca wskazała, że nie jest 
przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4792 § 1 k.p.c., a sprawa nie ma charakteru 
gospodarczego w rozumieniu art. 4791 § 1 k.p.c. Skarżąca powołała się także na 
zarządzenie Sądu Okręgowego, ogłoszone na rozprawie 15 kwietnia 2010 r., 
zgodnie z którym doszło do zmiany trybu rozpoznania sprawy z  gospodarczego na 
zwykły. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie 
sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu oraz o zasądzenie 
kosztów postępowania zażaleniowego. 
W odpowiedzi na zażalenie powódka wniosła o jego oddalenie w całości 
oraz zasądzenie kosztów postępowania. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zażalenie jest bezzasadne. Za dominujący w orzecznictwie Sądu 
Najwyższego uznać można pogląd, zgodnie z którym gmina, realizując zadania 
własne w rozumieniu art. 7 u.s.g. poprzez zawieranie odpłatnych umów, mających 
charakter czynności gospodarczych, jest przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4792 § 1 
k.p.c., przy czym dla kwalifikacji tej działalności jako gospodarczej nie ma 

 
3 
znaczenia jej niezarobkowy charakter (tak Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały 
z 13 stycznia 2006 r., III CZP 124/05, OSNC 2006, nr 12, poz. 201, a także 
w  postanowieniach: z 19 października 1999 r., III CZ 112/99, OSNC 2000, nr 4, 
poz. 78; z 12 maja 2000 r., V CKN 48/00, niepubl.; z 23 listopada 2000 r., III CZ 
112/00, niepubl.; z 22 sierpnia 2001 r., V CKN 756/00, niepubl.; z 7 sierpnia 2003 r., 
IV CZ 90/03, niepubl.). 
Nie ulega wątpliwości, że umowa zawarta przez Gminę K. z powodową 
spółką mieściła w ramach zadań własnych gminy określonych w art. 7 ust. 1 pkt 3 
u.s.g. Sama umowa została przy tym skonstruowana jak kontrakt zawarty w obrocie 
między przedsiębiorcami, noszący cechy czynności handlowej. Z tych powodów 
spór dotyczący tej umowy ocenić należy jako sprawę o charakterze gospodarczym. 
Na przeszkodzie takiej kwalifikacji nie stoi ustawa z 20 grudnia 1996 r. 
o  gospodarce komunalnej (tekst jedn.: Dz.U. z 2011 r. Nr 45, poz. 236, dalej jako: 
u.g.k.), która, jak stwierdza skarżąca, określa „formy i zakres” prowadzenia 
działalności gospodarczej przez gminę, w zakres których nie wchodzi jednak 
przedmiot spornej umowy. Analiza przepisów ustawy prowadzi do przeciwnego 
wniosku. Po pierwsze, zadania wyszczególnione w art. 7 ust. 1 pkt 3 u.s.g. zaliczają 
się bez wątpienia do objętych pojęciem gospodarki komunalnej „zadań 
o  charakterze użyteczności publicznej, których celem jest bieżące i nieprzerwane 
zaspokajanie 
zbiorowych 
potrzeb 
ludności 
w 
drodze 
świadczenia 
usług 
powszechnie dostępnych” (art. 1 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 u.g.k.). Po drugie, art. 2 
u.g.k., określający formy prowadzenia gospodarki komunalnej, zawiera jedynie 
wyliczenie o charakterze przykładowym (na co wskazuje użyte przez ustawodawcę 
wyrażenie „w szczególności") i w żadnym wypadku nie można twierdzić, by katalog 
ten miał charakter zamknięty i wyczerpujący. 
Należy też zauważyć, że wbrew twierdzeniom skarżącej, z akt sprawy nie 
wynika, by we wcześniejszym toku postępowania gospodarczy charakter sprawy 
został przez nią skutecznie zakwestionowany. W szczególności, protokół 
posiedzenia z 15 kwietnia 2010 r. (k. 223-228) nie zawiera żadnej wzmianki 
o  wydaniu zarządzenia zmieniającego tryb rozpoznania sprawy. Co więcej, 
przepisy o postępowaniu gospodarczym były stosowane w sprawie także na 

 
4 
późniejszych jej etapach, o czym świadczy postanowienie Sądu Okręgowego 
z  14  września 2010 r. (k. 278). 
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 
k.p.c. orzeczono jak na wstępie, o kosztach postępowania rozstrzygając na 
podstawie art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 397 § 3 k.p.c. w zw. z § 12 ust. 2 pkt 2 
w  zw. z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. 
w  sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb 
Państwa 
kosztów 
pomocy 
prawnej 
udzielonej 
przez 
radcę 
prawnego 
ustanowionego z urzędu. (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
md