V CZ 48/06

Sygn. akt V CZ 48/06 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
Dnia 30 czerwca 2006 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący) 
SSN Maria Grzelka (sprawozdawca) 
SSN Dariusz Zawistowski 
 
 
 
w sprawie z powództwa "I." Spółki Akcyjnej  
przeciwko Gminie P. - Zakład Gospodarki Komunalnej  
o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli i zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 30 czerwca 2006 r., 
zażalenia strony pozwanej  
na postanowienie Sądu Apelacyjnego  
z dnia 28 lutego 2006 r., sygn. akt [...], 
 
 
 
uchyla zaskarżone postanowienie. 
 
 
 

 
2 
 
Uzasadnienie 
 
 
 
 
Wyrokiem z dnia 30 listopada 2005 r. Sąd Okręgowy w K. uwzględnił 
roszczenie powodowej Spółki Akcyjnej „I.” o zobowiązanie pozwanej Gminy P. do 
złożenia oświadczenia woli w przedmiocie odpłatnego przejęcia na własność 
określonych urządzeń wodociągowych. Ustalił, że urządzenia te zostały 
wybudowane przez powódkę z własnych środków finansowych oraz odpowiadają 
wymaganym warunkom technicznym w związku z czym pozwana nie mogła – 
w  świetle art. 31 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu 
w  wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków w brzmieniu znowelizowanym ustawą 
z dnia 22 kwietnia 2005 r. o zmianie w/w ustawy (Dz.U. z 2005 r. nr.... poz. 729) 
i   art. 64 k.c. oraz zgodnie ze stanowiskiem wyrażanym przez Sąd Najwyższy – 
odmówić ich przejęcia. Sąd Okręgowy uznał, że pozwana nie wykazała, aby 
przedmiotowa sieć wodociągowa została wybudowana ze środków przyszłych 
użytkowników – inwestorów budowy osiedla domów jednorodzinnych. W tym 
zakresie odmówił dania wiary świadkom J.K. i A.G., natomiast za przesądzającą 
uznał treść umów deweloperskich pomiędzy powódką i kandydatami na właścicieli 
domów jednorodzinnych, w których brak zapisów o przeznaczeniu jakichkolwiek 
wpłat na budowę sieci wodociągowej. 
Od tego wyroku pozwana Gmina wniosła apelację sporządzoną przez 
pełnomocnika będącego radcą prawnym. W petitum apelacji zawarte zostało 
stwierdzenie: „Podstawa apelacji: naruszenie przepisów prawa materialnego, jak 
również ich błędna interpretacja. Pominięcie w rozstrzyganiu sprawy istotnych 
faktów merytorycznych, nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych”. 
Uzasadnienie apelacji w pkt 1 zawiera twierdzenia skarżącej odnośnie przekazania 
Spółce Akcyjnej F. tytułem aportu określonej nieruchomości oraz przekazania 
następnie nieruchomości przez tę Spółkę powódce, twierdzenie co do cen, za które 
powódka sprzedawała, bliżej nie określone w apelacji, powierzchnie mieszkańcom 
Gminy w latach 1999, 2000-2002 i 2005 r. oraz co do opublikowania na stronie 
internetowej oferty o budowaniu domów i sprzedaży działek za cenę, na którą 

 
3 
składało się uzbrojenie terenu, w  tym – budowa wodociągu. W dalszej części pkt 1 
uzasadnienia apelacji wyraża ocenę skarżącej, że wodociąg został wybudowany 
kosztem kupujących działki mieszkańców Gminy, „czyli przez Gminę (art. 1 ustawy 
o samorządzie gminnym)” oraz, że powództwo było nadużyciem prawa i 
wyłudzeniem dodatkowo dwukrotnej zapłaty. W punkcie 2 uzasadnienia apelacja 
zawiera stwierdzenie o pominięciu przez Sąd Rejonowy dokumentu w postaci 
strony internetowej z ofertą powódki o cenach działek i    naruszeniu w związku z 
tym art. 71 k.c. przez nie orzeczenie jak należy tę ofertę traktować oraz 
stwierdzenie odnośnie sprzedaży działek różnym osobom po różnych cenach, jak 
również własną ocenę skarżącej zeznań świadków. Uzasadnienie apelacji w pkt 3 
obejmuje stwierdzenie, że pozostaje do wyjaśnienia fakt czy ustawa o zaopatrzeniu 
w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków może działać wstecz oraz czy Gmina 
może płacić za budowę wodociągu w okresie przed 2002 r. 
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił apelację na 
podstawie art. 373 k.p.c. w zw. z art. 3701 k.p.c. jako nie spełniającą wymogów 
określonych w art. 368 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c. 
W zażaleniu pozwana zarzuciła, że powołała się na art. 1 ustawy 
o  samorządzie gmin i art. 71 k.c. oraz kwestionowała art. 31 i art. 34 ustawy 
o  zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, a ponadto, że sprecyzowała zarzut naruszenia 
przepisów prawa materialnego oraz ich błędnej interpretacji oraz zarzut pominięcia 
istotnych faktów merytorycznych i nie wyjaśnienia wszystkich okoliczności 
faktycznych. Wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Apelacja 
jest 
środkiem 
odwoławczym 
służącym 
ponownemu 
merytorycznemu rozpoznaniu sprawy w aspekcie zarzutów postawionych przez 
skarżącego pod kątem oceny, czy zaskarżone orzeczenie powinno zostać 
zmienione lub ewentualnie uchylone, czy też powinno się ostać. Zarzutem apelacji 
jest m. in. twierdzenie, że wyrok sądu pierwszej instancji jest wadliwy ze względu 
na błędne ustalenie stanu faktycznego. Twierdzenie takie powinno dotyczyć 
konkretnego w danej sprawie elementu stanu faktycznego będącego podstawą 
rozstrzygnięcia i wskazywać w czym się wyraża wadliwość postępowania sądu 
pierwszej instancji. Skarżący nie ma obowiązku powołania w apelacji przepisów, 

 
4 
które doznały naruszenia – wystarczy, że zarzut swój sformułuje w sposób 
jednoznacznie określający jego stanowisko w kwestii budzącej jego sprzeciw. Tym, 
m. in., różni się apelacja od skargi kasacyjnej, a także od znanej dawnemu k.p.c. 
instytucji rewizji, że nie wymaga przytoczenia, tzw. podstaw, lecz jedynie zarzuty. 
W rozpoznawanej sprawie strona apelująca zarzuciła, że wyrok Sądu 
Rejonowego nie uwzględnia wniosków narzucających się – jej zdaniem – z treści 
informacji internetowej i zeznań świadka G., a mianowicie, że budowę wodociągu 
sfinansowali przyszli właściciele domów jednorodzinnych, będący członkami 
gminnej wspólnoty samorządowej, czyli w rzeczy samej – Gmina. Zarzut ten 
prowadził do podważenia ustalenia Sądu pierwszej instancji, że urządzenia 
wodociągowe wybudowała z własnych środków powódka i odpowiadał wymogom 
art. 368 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c. Bez znaczenia na tym etapie badania apelacji 
pozostawała kwestia zasadności w/w zarzutu. 
Podobnie rzecz się przedstawia odnośnie do zarzutów dotyczących 
naruszenia art. 1 ustawy o samorządzie gminy i art. 71 k.c. oraz błędnego uznania 
mocy wstecznej unormowania o odpłatnym przejęciu przez gminę urządzeń 
wodociągowych, które zostały w apelacji sformułowane i umotywowane, a których 
ocena wykraczała poza badanie przewidziane w art. 3701 w zw. z art. 370 k.p.c. 
Wprawdzie nie sposób zaprzeczyć, że apelacja pozwanej pod względem 
formy odbiega w sensie negatywnym od standardu, jakiego należy wymagać od 
profesjonalnych pełnomocników procesowych, jednakże zawiera ona zarzuty i ich 
uzasadnienie co sprawia, że zażalenie pozwanej podlegało uwzględnieniu 
(art.  39815 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).