V CZ 48/05

Sygn. akt V CZ 48/05 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 19 maja 2005 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
SSN Jan Górowski (przewodniczący) 
SSN Marek Sychowicz 
SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca) 
 
w sprawie z odwołania J. M. 
przeciwko Gminie B. 
o udzielnie zamówienia publicznego, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 maja 2005 r., 
zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 24 lutego 
2005 r., sygn. akt IV Ca (…), 
 
oddala zażalenie. 
 
Uzasadnienie 
 
Zespół Arbitrów przy Urzędzie Zamówień Publicznych w W. wyrokiem z dnia 14 
września 2004 r. oddalił odwołanie J. M. od oddalenia jego protestu przez 
zamawiającego – Gminę B. w B. 
Sąd Okręgowy w K. – na skutek skargi J. M. na wspomniany wyrok – 
postanowieniem z dnia 9 grudnia 2004 r. uchylił zaskarżone orzeczenie i umorzył 
postępowanie w sprawie oraz zasądził od Gminy B. na rzecz J. M. 5 024,40 zł kosztów 
postępowania przed Zespołem Arbitrów i od J. M. na rzecz Gminy B. 75 zł kosztów 
postępowania sądowego. 
Od tego orzeczenia Gmina B., powołując się na art. 392 k.p.c., wniosła kasację. 
Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 24 lutego 2005 r. odrzucił tę kasację jako 
niedopuszczalną. 

 
2 
Zdaniem Sądu w postępowaniu toczącym się na skutek wniesienia skargi nie 
stosuje się art. 392 k.p.c. Zakres zastosowania w tym postępowaniu przepisów kodeksu 
postępowania cywilnego reguluje art. 194 ust. 2 ustawy 29 stycznia 2004 r. – Prawo 
zamówień publicznych (Dz. U. Nr 19, poz. 177 ze zm., dalej: p.z.p), który stanowi, że: 
„W postępowaniu toczącym się wskutek skargi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy 
z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego o apelacji, jeżeli przepisy 
niniejszego rozdziału na stanowią inaczej.”. To Oznacza, że odpowiednie zastosowanie 
w sprawie znajdują przepisy Rozdziału 1 Działu V Tytułu VI Księgi Pierwszej Części 
Pierwszej Kodeksu postępowania cywilnego oraz – na postawie art. 391 § 1 k.p.c. – 
przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Brak zatem podstaw do 
zastosowania w sprawie przepisu art. 392 k.p.c., ponieważ nie jest on ani przepisem o 
apelacji, ani przepisem o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Jednocześnie 
żaden przepis przytoczonej wyżej ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. nie przewiduje 
kasacji od orzeczenia sądu (w tym również od postanowienia w przedmiocie umorzenia 
postępowania) wydanego w postępowaniu toczącym się wskutek wniesienia skargi od 
wyroku zespołu arbitrów. 
W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik Gminy zarzucił, że przepis art. 194 
ust. 2 p.z.p. nie wyłącza stosowania art. 392 k.p.c. Podniósł również, że za 
dopuszczalnością kasacji przemawia wykładnia art. 198 ust. 4 p.z.p., w którym 
ustawodawca wyłączył kasację jedynie od wyroku sądu. W konkluzji zażalenia 
pełnomocnik Gminy wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zaskarżony kasacją wyrok został wydany przed dniem 6 lutego 2005 r. Do 
złożenia i rozpoznania kasacji wniesionej od tego wyroku znajdują zatem zastosowanie 
– zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98) – 
przepisy kodeksu postępowania cywilnego w wersji obowiązującej do chwili wejścia w 
życie tej ustawy.  
Zaskarżone postanowienie – wbrew stanowisku skarżącej – zasługuje na 
aprobatę. Sąd Okręgowy trafnie uznał, że zawarty w art. 194 ust. 2 p.z.p. zakres 
odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów kodeksu postępowania cywilnego 
nie obejmuje art. 392 k.p.c., co wyłącza dopuszczalność wniesienia kasacji w sprawie 
na podstawie tego przepisu. Również przepisy przytoczonej ustawy z dnia 29 listopada 
2004 r. nie przewidują – jak słusznie podkreślił Sąd Okręgowy – kasacji od orzeczenia 

 
3 
sądu wydanego w postępowaniu toczącym się na skutek wniesienia skargi od wyroku 
zespołu arbitrów. 
Zaskarżonego postanowienia nie podważa podjęta w zażaleniu polemika ze 
stanowiskiem Sądu, że zakres odesłania zawartego w art. 194 ust. 2 p.z.p. nie obejmuje 
art. 392 k.p.c. Podniesione w niej argumenty są chybione. Po pierwsze, Sąd nie 
ograniczył odesłania z art. 194 ust. 2 p.z.p. wyłącznie do przepisów zawartych w 
rozdziale kodeksu postępowania cywilnego zatytułowanym „Apelacja”, ponieważ – co 
uszło uwagi skarżącej – wyraźnie stwierdził, że wspomniane odesłanie obejmuje także 
przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji stosowane odpowiednio na 
podstawie art. 391 § 1 k.p.c. Po drugie, stosowanie w postępowaniu apelacyjnym 
przepisów wskazanych w zażaleniu (np. regulujących koszty procesu, doręczenia czy 
pełnomocnictwo) nie stanowi argumentu na rzecz zastosowania w sprawie art. 392 
k.p.c. Stosowanie wspomnianych przepisów w postępowaniu apelacyjnym jest bowiem 
rezultatem odesłania z art. 391 § 1 k.p.c., które nie obejmuje jednak art. 392 k.p.c. (nie 
należy on do przepisów o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji). 
Nie można też podzielić zapatrywania skarżącej, że za dopuszczalnością 
wniesionej w sprawie kasacji przemawia wykładnia art. 198 ust. 4 p.z.p. Zawarte w tym 
przepisie postanowienie, że kasacja nie przysługuje od wyroku sądu wydanego w 
postępowaniu toczącym się na skutek wniesienia skargi od wyroku zespołu arbitrów, nie 
daje bowiem podstaw do racjonalnego wniosku, iż kasacja jest dopuszczalna od 
wydanego w tym postępowaniu postanowienia o uchyleniu wyroku zespołu arbitrów i 
umorzeniu postępowania. Wobec jednoznacznego wyłączenia przez ustawodawcę 
dopuszczalności kasacji od orzeczeń merytorycznych brak usprawiedliwionych podstaw 
przemawiających za przyjęciem jej dopuszczalności od postanowień formalnych 
kończących postępowanie w sprawie. Takie stanowisko zostało też wyrażone literaturze 
przedmiotu. Dlatego należy przyjąć, że zarówno od wyroku, jak i postanowienia 
kończącego postępowanie w sprawie – wydanych w postępowaniu toczącym się na 
skutek skargi od wyroku zespołu arbitrów – kasacja nie przysługuje. 
Z przedstawionych powodów zażalenie podlega oddaleniu (art. 39814 k.p.c. w zw. 
z art. 3941 § 3 k.p.c.).