V CZ 47/11

Sygn. akt V CZ 47/11 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 21 lipca 2011 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Marta Romańska 
SSN Katarzyna Tyczka-Rote 
 
 
w sprawie z powództwa R. W. 
przeciwko Gminie Miejskiej P.  
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 21 lipca 2011 r., 
zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego  
z dnia 29 listopada 2010 r., oddala zażalenie; 
1) przyznaje od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego             
adw. M. K. prowadzącej kancelarię adwokacką kwotę 5400, 
zł (pięć tysięcy czterysta), powiększoną o podatek od 
towarów i usług (VAT), tytułem nieopłaconej pomocy 
prawnej świadczonej na rzecz powoda w postępowaniu 
zażaleniowym. 
 
 
Uzasadnienie 
 
 

 
2 
 
Powód R. W. domagał się wznowienia postępowania  zakończonego 
prawomocnym 
wyrokiem 
Sądu 
Apelacyjnego 
z 18 października 
2006 
r. 
oddalającego  jego apelację od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 6 kwietnia 2006 r. 
którym oddalono jego powództwo przeciwko Gminie Miejskiej P. o odszkodowanie.  
 
Skarżący powołał się na art. 403 k.p.c, z racji wydania przez Wojewódzki 
Sąd Administracyjny w W. wyroku z dnia 28 kwietnia 2010 r. który miał potwierdzać, 
że decyzja Burmistrza Miasta P. z dnia 20 sierpnia 1990 r. istniała w obrocie 
prawnym.    
 
Postanowieniem z dnia 29 listopada  2010 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę, 
ponieważ nie została ona oparta na ustawowej podstawie  wznowienia (art. 410 § 1 
k.p.c.).    
 
Sąd  podkreślił, że oddalenie powództwa odszkodowawczego przeciwko   
Gminie Miejskiej P. nastąpiło wskutek przedawnienia roszczenia, a powołany w 
skardze wyrok WSA nie jest orzeczeniem ani dowodem w rozumieniu art. 403 k.p.c. 
 
Powód w zażaleniu wniósł o uchylenie tego postanowienia, powołując się na 
naruszenie art. 403 § 2 k.p.c. i art. 407 k.p.c. Wyraził pogląd, że wyrok WSA z dnia 
28 kwietnia 2010 r. może stanowić podstawę wznowienia, z zachowaniem terminu 
przewidzianego do wniesienia skargi.  
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:  
 
Treść zażalenia dowodzi, że podstawę skargi powoda stanowi art. 403 § 2 
k.p.c., a „wykrytym późnej środkiem dowodowym” jest wyrok Wojewódzkiego Sądu 
Administracyjnego w W. z dnia 28 kwietnia 2010 r. Powoływanie się na tą 
przyczynę restytucyjną jest jednak ograniczone wyłącznie do tych okoliczności 
faktycznych i środków dowodowych, które istniały w trakcie zakończonego 
postępowania sądowego, ale poza materiałem  rozpoznawanej sprawy (zob. 
orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 15 maja  1968 r., I Co 1/68, OSNCP 1696, nr 
2, poz. 36, z dnia 13 października 2005 r., IV CZ 96/05, niepubl. oraz z dnia 17 
listopada 2005 r., I CZ 125/05, niepubl.). Sąd Apelacyjny  trafnie  więc  przyjął, że  
wyrok WSA z dnia 28 kwietnia 2010 r., nieistniejący w postępowaniu sądowym 
zakończonym prawomocnie w dniu 18 października 2006 r., nie może stanowić 
ustawowej podstawy wznowienia w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c. Dodać również 

 
3 
wypada, że wyrok NSA nie dotyczył stosunku prawnego rozstrzygniętego w sprawie 
odszkodowawczej (por. art. 403 § 3 k.p.c.).  
    
Niezrozumiałe jest ponadto poszukiwanie jakiegokolwiek znaczenia wyroku  
WSA dla sprawy odszkodowawczej, zakończonej oddaleniem powództwa z racji  
przedawnienia roszczenia. Nie występuje  bowiem zawiązek  przyczynowy  między 
przyjętym przedawnieniem a argumentacją zamieszczoną w skardze o wznowienie.  
 
Należy nadmienić, że rozpoznawana skarga o wznowienie była kolejną 
skargą.  Pierwsza z nich powołująca się na inne przyczyny wznowienia (skład  sądu 
oraz stan psychiczny powoda) została prawomocnie odrzucona postanowieniem 
Sądu Apelacyjnego z dnia 30 września 2007 r. Należało w konsekwencji oddalić 
zażalenie (art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.) oraz orzec o kosztach 
zastępstwa prawnego powoda  ustanowionego z urzędu w postępowaniu 
zażaleniowym.