V CZ 46/07

Sygn. akt V CZ 46/07 
 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 29 maja 2007 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący) 
SSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca) 
SSN Krzysztof Strzelczyk 
 
 
w sprawie z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej "K." w G. 
przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej "S." w G. 
o zapłatę 
i z powództwa wzajemnego Spółdzielni Mieszkaniowej "S." w G. 
przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej "K." w G. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym  
w Izbie Cywilnej w dniu 29 maja 2007 r., 
zażalenia strony powodowej (pozwanej wzajemnej) na postanowienie Sądu 
Apelacyjnego w […] 
z dnia 20 lutego 2007 r.,  
 
 
oddala zażalenie. 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 20 lutego 2007 r. odrzucił apelację 
powódki - pozwanej wzajemnej Spółdzielni Mieszkaniowej „K." w G. W 
uzasadnieniu wskazał, że powódka nie uzupełniła w  terminie tygodniowym braku 
formalnego apelacji, poprzez przedłożenie odpisu pełnego z KRS celem wykazania, 
że Prezes Zarządu M. W. i członek zarządu  K. S. w dniu 3 lutego 2002 roku, tj. w 
dniu udzielenia pełnomocnictwa  radcy  prawnemu  E.  B.,  byli  uprawnieni  do 
reprezentowania powódki - pozwanej wzajemnej. W konsekwencji Sąd Apelacyjny 
na podstawie art. 373 k.p.c. apelację odrzucił. Niezależnie od powyższego Sąd 
Apelacyjny wskazał, że przedmiotowa apelacja podlega odrzuceniu również ze 
względu na jej nieopłacenie. Zgodnie bowiem z treścią art. 21 ustawy z dnia 
28  lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 
1398 ze zm.; dalej: „u.k.s.c." ) końcówkę opłaty zaokrągla się w górę do pełnego 
złotego. Skarżąca wnosząc apelację uiściła opłatę w kwocie 4678,72 zł, a więc bez 
zaokrąglania jej w górę do pełnego złotego. Sąd drugiej instancji zobligowany jest 
odrzucić apelację, jeżeli podlegała ona odrzuceniu przez sąd pierwszej instancji 
(art.  373 k.p.c. w zw. z art. 370 i 1302 § 3 k.p.c.). 
Powódka - pozwana wzajemnie zaskarżyła powyższe postanowienie 
w  całości zarzucając naruszenie: 
- 
art. 373 w zw. z art. 368 § 1 i 126 § 1 i 3 k.p.c. przez przyjęcie, 
że pełnomocnik powódki nie udokumentował należycie, iż pełnomocnictwo 
zostało mu udzielone przez osoby uprawnione, a nieprzedłożenie odpisu 
zupełnego KRS stanowi brak formalny skutkującym odrzucenie apelacji; 
- 
art. 1302 § 3 k.p.c. w zw. z art. 10 i art. 13 ustawy o kosztach sądowych 
w sprawach cywilnych przez przyjęcie, iż niezaokrąglenie do pełnej 
złotówki należnej opłaty stosunkowej stanowi nieusuwalny brak formalny 
skutkujący odrzucenie apelacji. 
Wskazując na powyższe zarzuty powódka - pozwana wzajemnie wniosła 
o uchylenie zaskarżonego postanowienia. 

 
3 
Sąd Najwyższy zważył co następuje: 
Obowiązkiem sądu zarówno pierwszej jak i drugiej instancji jest zbadanie, 
czy nie zachodzą przesłanki odrzucenia apelacji (art. 370 i art. 373 k.p.c.). Kontrola 
ta obejmuje w szczególności sprawdzenie, czy apelacja jest dopuszczalna pod 
względem podmiotowym, tj. czy została wniesiona przez uprawniony podmiot. 
W przypadku gdy podmiot uprawniony do wniesienia apelacji działa przez 
pełnomocnika (art. 86 k.p.c.), zakresem kontroli sądu objęte jest umocowanie 
pełnomocnika do działania w imieniu reprezentowanego. Jeżeli apelację wnosi 
pełnomocnik 
reprezentujący 
osobę 
prawną, 
sąd 
bada 
zarówno 
treść 
pełnomocnictwa, tj. czy pełnomocnik jest uprawniony do wniesienia apelacji, jak 
również, czy zostało ono skutecznie udzielone, tj. przez osobę (osoby) działające 
w  charakterze ustawowego lub statutowego organu osoby prawnej, uprawnionego 
do udzielenia takiego pełnomocnictwa. Dla wykazania stosownego umocowania  
nie jest wystarczające przedstawienie samego dokumentu pełnomocnictwa. 
Skarżąca 
nie 
kwestionowała 
faktu 
nieprzedstawienia 
dokumentów 
potwierdzających, że osoby podpisane na dokumencie pełnomocnictwa z dnia 
3  lutego 2002 r. udzielonego radcy prawnemu E. B. faktycznie pełniły w  powyższej 
dacie funkcje prezesa zarządu i członka zarządu, tj. że były uprawnione do 
udzielenia pełnomocnictwa. Podniosła natomiast, iż w toku dotychczasowego 
postępowania prawidłowość umocowania działającego w jej imieniu pełnomocnika 
nie budziła zastrzeżeń ze strony Sądów obu instancji. Odnosząc się do tej 
argumentacji stwierdzić należy, że nie może ona skutecznie podważać stanowiska 
Sądu drugiej instancji. Fakt podejmowania czynności procesowych za stronę przez 
pełnomocnika, który nie wykazał do tego umocowania, nie stanowi dostatecznej 
podstawy do przyjęcia, że umocowanie takie rzeczywiście istnieje. Skoro zatem 
dostrzeżony przez Sąd Apelacyjny brak formalny apelacji nie został usunięty w 
wyznaczonym terminie, odrzucenie tego środka odwoławczego było w pełni 
usprawiedliwione (art. 373 k.p.c.). 
Błędny jest też pogląd skarżącej upatrujący w obowiązku zaokrąglenia 
wymaganej opłaty do pełnej złotówki jedynie operacji finansowo-księgowej, której 
pominięcie może być konwalidowane na podstawie art. 16 u.o.k. s. 

 
4 
Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z dnia 22 listopada 2006 r., III CZP 
83/06 (nie publ.) wskazał, że przewidziane w art. 21 u.k.s.c. wymaganie 
zaokrąglenia opłaty jest oczywiste i ostatecznie kształtuje fiskalny obowiązek strony 
wnoszącej opłatę stosunkową, a także - w sytuacji określonej w art. 19 u.k.s.c. -
opłatę stałą. Opłaty te stanowią obligatoryjne świadczenie publicznoprawne. 
Obowiązek ich uiszczenia musi być respektowany zarówno przez stronę, jak i sąd 
jako organ stosujący prawo. Kwota uzupełniająca opłatę zawsze jest jej częścią. 
W  konsekwencji dopłata przewidziana w art. 21 u.k.s.c. jest opłatą sądową. 
Przepis nakładający na obywatela publicznoprawny obowiązek fiskalny nie ma 
„technicznego" charakteru, lecz nawiązuje do wymagania określonego w art. 84 
Konstytucji, nakazującego nałożenie ciężarów i świadczeń publicznych jedynie 
w  drodze ustawy. Art. 21 u.k.s.c. określa zatem sposób obliczenia opłaty sądowej 
oraz kształtuje jej ostateczny wymiar. W konsekwencji, skoro omawiana dopłata 
jest składnikiem opłaty sądowej, to jej nieuiszczenie przesądza o nienależytym 
uiszczeniu opłaty sądowej i powoduje skutki z tym związane. Skład orzekający 
w  pełni podziela stanowisko wyrażone w przytoczonej uchwale. 
Stojąc na gruncie powyższego zapatrywanie zgodzić się trzeba z oceną 
Sądu drugiej instancji, że apelacja wniesiona przez pełnomocnika w osobie radcy 
prawnego, bez spełnienia obowiązku zaokrąglenia w górę wyliczonej opłaty 
stosunkowej do pełnego złotego, podlega odrzuceniu (art. 1302 § 3 k.p.c. w związku 
z art. 21 u.k.s.c.). 
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. 
w związku z art. 39814 k.p.c. oddalił zażalenie. 
 
 
 
 
db