V CZ 45/11

Sygn. akt V CZ 45/11 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
 
Dnia 21 lipca 2011 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący) 
SSN Marta Romańska (sprawozdawca) 
SSN Katarzyna Tyczka-Rote 
 
w sprawie z powództwa M. B. 
przeciwko Powszechnemu Zakładowi Ubezpieczeń S.A. w W. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 21 lipca 2011 r., 
zażalenia powódki na orzeczenie o kosztach, zawarte w wyroku Sądu Okręgowego  
z dnia 28 października 2010 r.,  
 
 
 
1) 
zmienia zaskarżone postanowienie zawarte w pkt III 
wyroku Sądu Okręgowego z dnia 28  października 2010 
r., sygn. akt II Ca 838/10 w ten sposób, że koszty 
postępowania apelacyjnego wzajemnie między stronami 
znosi; 
2) 
zasądza od strony pozwanej na rzecz powódki kwotę 120 
(sto dwadzieścia) zł tytułem kosztów postępowania 
zażaleniowego. 
 
 
Uzasadnienie 

 
2 
 
 
Postanowieniem zawartym w punkcie I wyroku z 28 października 2010 r. Sąd 
Okręgowy zmienił wyrok Sądu Rejonowego z 27 kwietnia 2010 r. (I C 297/09) w ten 
sposób, że zasądził od pozwanej na rzecz powódki tytułem zadośćuczynienia 
kwotę 3.500,00 zł z odsetkami, w miejsce kwoty 629,78 zł zasądzonej przez Sąd 
pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów 
postępowania pierwszoinstancyjnego Sąd Okręgowy, inaczej niż Sąd Rejonowy, 
odstąpił od orzekania o kosztach na podstawie art. 100 k.p.c., wskazując, że 
częściowe uwzględnienie apelacji stwarza podstawę do zastosowania art. 98 § 1 
k.p.c. Na podstawie tego przepisu Sąd Okręgowy orzekł również o kosztach 
postępowania apelacyjnego, postanowieniem zawartym w punkcie III wyroku i 
zasądził z tego tytułu od powódki na rzecz pozwanej kwotę 584,64 zł. 
Zażaleniem z 10 stycznia 2010 r. powódka zaskarżyła oba te postanowienia, 
zarzucając Sądowi Okręgowemu naruszenie art. 100 k.p.c. przez niezastosowanie 
w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania zasady słuszności. Skarżąca 
wskazała, że oparcie się na tej zasadzie uzasadniał fakt, że wysokość zasądzonej 
sumy uzależniona była od oceny sądu (art. 100 in fine k.p.c.), a także jej zła 
sytuacja majątkowa, z uwagi na którą korzystała ona z częściowego zwolnienia od 
kosztów sądowych. Na tej podstawie skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego 
postanowienia 
poprzez 
zasądzenie 
od 
pozwanej na 
jej 
rzecz 
kosztów 
postępowania za pierwszą i drugą instancję oraz orzeczenie o kosztach 
postępowania zażaleniowego. 
Postanowieniem z 15 lutego 2011 r. Sąd Okręgowy odrzucił zażalenie 
odnośnie do zaskarżonego postanowienia zawartego w punkcie I wyroku z 28 
października 2010 r. jako niedopuszczalne. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zażalenie jest zasadne. Zgodnie z art. 100 zd. 2 k.p.c. sąd może włożyć na 
jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów postępowania w dwóch 
wypadkach: jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania 

 
3 
lub gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub 
oceny sądu. 
Wydając rozstrzygnięcie co do roszczenia powódki o zadośćuczynienie, Sąd 
Okręgowy oparł się na art. 445 § 1 k.c. W przepisie tym ustawodawca uzależnił 
wysokość zasądzanego świadczenia od oceny sądu, wskazując jedynie, że suma 
ta powinna być „odpowiednia”. Stwarza to niewątpliwą podstawę do orzeczenia 
o  kosztach postępowania na podstawie art. 100 zd. 2 k.p.c. (por. postanowienia 
Sądu Najwyższego: z 9 sierpnia 1965 r., II PR 267/65, niepubl. oraz z 10 marca 
1972 r., II CZ 6/72, BSN 1972, nr 5-6, poz. 95). Wprawdzie apelacja powódki nie 
została uwzględniona w całości, ale kwota zasądzona na jej rzecz w postępowaniu 
apelacyjnym tytułem zadośćuczynienia jest istotnie wyższa od zasądzonej przez 
Sąd pierwszej instancji. Samo wniesienie środka zaskarżenia przez powódkę od 
wyroku Sądu Rejonowego uznać trzeba za celowe, a skoro wysokość kwoty 
zasądzonej na rzecz powódki zależała od oceny Sądu, to rozstrzygnięcie 
o  kosztach postępowania apelacyjnego należało oprzeć na podstawie z art. 100 
k.p.c. 
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 39816 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. 
orzeczono jak w postanowieniu. O kosztach postępowania zażaleniowego Sąd 
Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 i art. 108 § 1 k.p.c. oraz § 12 ust. 2 pkt 2 
w  zw. § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. 
w  sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb 
Państwa 
kosztów 
pomocy 
prawnej 
udzielonej 
przez 
radcę 
prawnego 
ustanowionego z urzędu, Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.