V CZ 4/18

Sygn. akt V CZ 4/18
POSTANOWIENIE
Dnia 20 lutego 2018 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Bogumiła Ustjanicz (przewodniczący)
‎
SSN Wojciech Katner
‎
SSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca)
w sprawie z powództwa […] Banku Polskiego S.A. z siedzibą w W.
‎
przeciwko J. S.
‎
o zapłatę,
‎
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym
w Izbie Cywilnej w dniu 20 lutego 2018 r.,
‎
zażalenia pozwanej na wyrok Sądu Apelacyjnego we W.
‎
z dnia 30 października 2017 r., sygn. akt I ACa …/17,
oddala zażalenie i pozostawia rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego w orzeczeniu kończącym postępowanie.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy we W. wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2017 r. oddalił powództwo […] Bank Polski S.A. w W. przeciwko J. S.o zapłatę i orzekł o kosztach procesu.
Sąd Apelacyjny we W., na skutek apelacji strony powodowej, wyrokiem z dnia 30 października 2017 r. uchylił wyrok Sądu Okręgowego w całości i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania apelacyjnego. Sąd Apelacyjny wskazał, że Sąd Okręgowy naruszył zasadę kontradyktoryjności i prawo powoda do obrony swoich praw, ponieważ nie umożliwił stronie powodowej odniesienia się do zarzutów pozwanej do nakazu zapłaty podniesionych dopiero w głosach końcowych i przedstawienia ewentualnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń  co stanowiska pozwanej zawartego w załączniku do protokołu  rozprawy poprzedzającej wydanie wyroku.
W zażaleniu pozwana wniosła o uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego,  podnosząc zarzut naruszenia art. 386 § 4 k.p.c. przez jego zastosowanie mimo braku ku temu podstaw.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Środek odwoławczy przewidziany w art. 394
1
§ 1
1
k.p.c. jest szczególnym rodzajem zażalenia. Przy ocenie jego zasadności należy brać pod uwagę jedynie zgodność wyroku uchylającego wydanego przez sąd odwoławczy z przesłankami ustawowymi warunkującymi podjęcie takiego orzeczenia; poza zakresem badania Sądu Najwyższego pozostają kwestie prawidłowości czynności procesowych  poprzedzających wydanie zaskarżonego orzeczenia oraz trafności wykładni zastosowanego prawa materialnego (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 25 kwietnia 2014 r., II CZ 117/13, z dnia 26 marca 2014 r., V CZ 15/14, z dnia 7 marca 2014 r., IV CZ 131/13 - nie publ.).
Zgodnie z art.  386 k.p.c., uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji wraz z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić w razie stwierdzenia nieważności postępowania (§ 2), nierozpoznania istoty sprawy albo  jeżeli wydanie wyroku wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości  (§ 4).
U podstaw zaskarżonego wyroku legło stwierdzenie, że przed Sądem pierwszej instancji doszło do nieważności postępowania z uwagi na pozbawienie strony powodowej możliwości obrony swych praw w związku z uniemożliwieniem jej odniesienia się do zarzutów pozwanej podniesionych dopiero w głosach końcowych i przedstawienia ewentualnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń wobec stanowiska pozwanej zawartego w załączniku do protokołu  rozprawy.
Przesłanka  nieważności postepowania, określona w art. 379 pkt 5 k.p.c., jest rozumiana jako pozbawienie strony całkowitej możliwości podejmowania czynności procesowych zmierzających do uzyskania ochrony prawnej (por. wyrok SN z dnia 17 października 2003 r., IV CK 76/02, nie publ.). Chodzi  tu  o  niemożliwość wzięcia udziału  w postępowaniu lub jego istotnej części wskutek naruszenia przez sąd lub stronę przeciwną konkretnych przepisów k.p.c. (por. postanowienie SN z dnia 6 maja 2003 r., I CZ 43/03 nie publ.).
W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że
o nieważności postępowania z przyczyny  wskazanej w art. 379 pkt 5 k.p.c.  można mówić w razie kumulatywnego wystąpienie trzech okoliczności: naruszenia przez sąd przepisów procesowych będących źródłem procesowych uprawnień strony, wpływu  tego uchybienia na wyłączenie możliwości działania strony w postępowaniu oraz niemożność obrony swych praw w postępowaniu w następstwie wystąpienia obu  tych okoliczności (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 15 października 2010 r., V CSK 58/10, Palestra 2010, nr 11-12, s. 182).
W sprawie niniejszej wystąpiły wszystkie wymienione przesłanki.  Sąd  pierwszej instancji bezzasadnie nie uznał za spóźnione zarzutów przeciwko żądaniom pozwu, zgłoszonych przez pełnomocnika pozwanej  dopiero w głosach końcowych stron, mimo wcześniejszego kilkukrotnego zakreślania temu pełnomocnikowi terminów  do złożenie pisma procesowego zawierającego zarzuty od nakazu zapłaty i ewentualne wnioski dowodowe, pod rygorem uznania ich za  spóźnione w dalszym toku postępowania. Powyższe uchybienie
skutkowało
uniemożliwieniem stronie przeciwnej ustosunkowania się do  tych zarzutów oraz złożenia ewentualnych wniosków dowodowych. W konsekwencji  strona powodowa nie miała faktycznej możliwości prezentacji swojego stanowiska procesowego odnoszącego się do twierdzeń strony przeciwnej. W tej sytuacji zasadnie Sąd Apelacyjny ocenił, że powyższa sytuacja skutkowała
pozbawieniem powódki możności obrony jej praw, co doprowadziło do nieważności postępowania, a tym samym trafnie stwierdził,
że spełniona została przesłanka wydania orzeczenia kasatoryjnego, przewidziana w art. 386 § 2 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398
14
w związku z art. 394
1
§ 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.
kc
jw