V CZ 36/06

Sygn. akt V CZ 36/06 
 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 26 maja 2006 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący) 
SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca) 
SSN Barbara Myszka 
 
 
w sprawie z powództwa Syndyka Masy Upadłości "R. Ltd" Spółki  
z ograniczoną odpowiedzialnością w M. 
przeciwko J.P. i M. P. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej 
w dniu 26 maja 2006 r., 
zażalenia strony powodowej na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […] 
z dnia 23 stycznia 2006 r.,  
 
 
 
uchyla zaskarżone postanowienie. 
 
 
 
 
 
 

 
 
2 
Uzasadnienie 
 
 
Sąd Apelacyjny, działając na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c., odrzucił 
postanowieniem z dnia 23 stycznia 2006 r. skargę kasacyjną powodowego 
Syndyka Masy Upadłości, jako wniesioną przez osobę nieuprawnioną. Sąd ten 
uznał, że art. 871 § 2 k.p.c. nie ma w rozpoznawanej sprawie zastosowania,              
gdyż będący Syndykiem radca prawny P. N., nie wykonujący zawodu radcy 
prawnego od dnia 1 marca 2005 r., nie mógł sporządzić i wnieść skargi kasacyjnej 
w imieniu powodowego Syndyka. W ocenie Sądu odwoławczego                    radca 
prawny P. N. nie jest bowiem stroną w niniejszej sprawie, nie                 jest również 
organem ani przedstawicielem ustawowym powoda, a także nie             może  być  
pełnomocnikiem  procesowym  powoda. 
W zażaleniu powód zarzucił, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia                
opiera się na „oddzieleniu radcy prawnego P. N. od funkcji syndyka”. Żalący 
twierdzi, że w tym procesie powodem jest radca prawny P. N.,                a nie ma 
przepisu ograniczającego bądź wyłączającego możliwość korzystania               z 
uprawnień radcy prawnego z powodu pełnienia przez niego funkcji syndyka. 
Skarżący zarzuca zaskarżonemu postanowieniu obrazę art. 60 pr. upadł. i art. 871                    
§ 1  k.p.c.  
 
Sąd  Najwyższy  zważył,  co  następuje: 
 
Zażalenie  jest  uzasadnione. 
 
Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. przed Sądem Najwyższym obowiązuje 
zastępstwo stron przez adwokatów bądź radców prawnych. Zasadniczym celem 
wprowadzenia tego przepisu było umożliwienie stronom sprostania wysokim 
wymaganiom stawianym przez przepisy kodeksu postępowania cywilnego 
podejmowanym 
przed 
Sądem 
Najwyższym 
czynnościom 
procesowym. 
Zapewnienie 
odpowiednio 
wysokiego 
poziomu 
tych 
czynności 
wymaga            
stosownych umiejętności oraz wiedzy prawniczej, których posiadaniem powinni                
z założenia wyróżniać się wskazani wyżej profesjonalni pełnomocnicy, zawodowo  
trudniący  się  świadczeniem  usług  prawniczych.  

 
 
3 
Wyjątek od obowiązku zachowania tzw. przymusu adwokacko-radcowskiego 
wprowadza § 2 powołanego art. 871 k.p.c., stanowiąc m.in., że z obowiązku tego            
zwolnieni są adwokaci i radcy prawni, gdy występują oni w sprawie jako strona,             
jej organ bądź przedstawiciel ustawowy. Celem tego przepisu jest uchylenie           
wobec określonych w nim osób rygoru, wynikającego z art. 871 § 1 k.p.c., ze      
względu na ich wysokie kwalifikacje prawnicze, które gwarantują profesjonalizm 
dokonywanych przez nie przed Sądem Najwyższym czynności procesowych.   
W niniejszej sprawie skargę kasacyjną wniósł Syndyk Masy Upadłości, 
będący jednocześnie radcą prawnym. Chociaż więc stroną postępowania jest 
Syndyk (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 czerwca 1999 r.,                
II CKN 358/00, OSNC 1999, nr 12, poz. 219), a nie działająca we własnym              
imieniu konkretna osoba fizyczna, która aktualnie pełni tę funkcję, to jednak             
należy mieć na uwadze cel wyjątku wprowadzonego w art. 871 § 2 k.p.c. 
Konsekwencją tego będzie uznanie, że uprawnionym do wniesienia skargi 
kasacyjnej jest również syndyk, będący prawnikiem wymienionym w powyższym 
przepisie (w tym radcą prawnym). Byłoby bowiem przejawem nadmiernego 
formalizmu wymaganie od takiego syndyka, który sam przecież posiada           
niezbędne kwalifikacje do sporządzenia skargi kasacyjnej i może ją wnieść                
jako strona, jej przedstawiciel bądź organ, aby powierzał wykonanie tego                
zadania innemu radcy prawnemu bądź adwokatowi. Przyjęcie stanowiska 
przeciwnego stałoby w oczywistej opozycji do celu, jakim kierował się 
ustawodawca, uchylając wobec osób wymienionych w art. 871 § 2 k.p.c.                
przymus  adwokacko-radcowski.  
Z tych przyczyn Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, przyjmując              
za podstawę rozstrzygnięcia art. 39815 § 1 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.   
 
 
 
 
jz