V CZ 34/07

Sygn. akt V CZ 34/07 
 
 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
Dnia 15 maja 2007 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
SSN Gerard Bieniek (przewodniczący) 
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz 
SSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca) 
 
 
w sprawie z powództwa J.G. 
przeciwko A.G., Z.G. i  M.P. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 maja 2007 r., 
zażalenia pozwanych na postanowienie Sądu Apelacyjnego  
z dnia 12 stycznia 2007 r., sygn. akt [...], 
 
 
oddala zażalenie. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
 
Sąd Apelacyjny  postanowieniem z dnia 12 stycznia 2007 r. odrzucił skargę 
kasacyjną wniesioną przez pozwanych A.G., Z.G. i M.P. od wyroku tegoż Sądu z 
dnia 29 września 2006 r. W uzasadnieniu wskazał, że skarga pozwanej A.G. nie 
została należycie opłacona (opłatą podstawową). Pozwane Z.G. i M.P. nie złożyły 
natomiast wniosku o doręczenie wyroku sądu drugiej instancji wraz z 
uzasadnieniem. 
Sąd II instancji odrzucając skargę kasacyjną pozwanej A.G. powołał się na 
stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w postanowieniu z dnia 30 maja 2006 r. 
w sprawie l CZ 23/06 (nie publ.) zgodnie z którym, pojęcie opłaty w wysokości stałej 
obejmuje nie tylko opłatę stałą w rozumieniu ustawy o kosztach sądowych w 
sprawach cywilnych, lecz także opłatę podstawową, której wysokość jest stała. 
Postanowienie 
powyższe 
zaskarżyła 
zażaleniem 
pozwana 
A.G. 
Kwestionując zasadność odrzucenia wniesionej przez nią skargi kasacyjnej 
zarzuciła Sądowi Apelacyjnemu naruszenie prawa procesowego poprzez błędne 
zastosowanie art. 1302 § 3 k.p.c. Podniosła, że skarga kasacyjna sporządzona 
przez trzech współuczestników materialnych, z których tylko jeden został zwolniony 
od kosztów sądowych w całości, nie podlega opłacie podstawowej. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. 
Z 
przyjętych 
za 
podstawę 
zaskarżonego 
postanowienia 
i 
nie 
kwestionowanych ustaleń faktycznych wynika, że Z.G. oraz M.P. nie złożyły 
wniosku o doręczenie wyroku Sądu drugiej instancji wraz z uzasadnieniem. Nie 
mogły więc one skorzystać z możliwości skutecznego zaskarżenia tego orzeczenia 
skargą kasacyjną (art. 3985 § 1 k.p.c.). Wbrew sugestiom skarżącej, kwestia czy 
pozwane te korzystały ze zwolnienia od kosztów, czy też zwolnienie im takie nie 
przysługiwało, nie ma zatem w sprawie znaczenia. 
Pozwana A.G. została zwolniona przez sąd od kosztów sądowych w całości. 
Prawidłowo więc Sąd Apelacyjny uznał - wskazując na treść przepisów art. 14 ust. 

 
3 
2 w zw. z art. 3 ust. 2 i art. 100 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach 
sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.) w brzmieniu 
obowiązującym w dacie podjęcia kwestionowanego rozstrzygnięcia - że pozwana 
A.G. wnosząc skargę kasacyjną obowiązana była uiścić opłatę podstawową. 
Pogląd ten znajduje wsparcie w dotychczasowym stanowisku judykatury, które 
skład orzekający podziela (por. -poza orzeczeniem powołanym przez Sąd drugiej 
instancji - uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2006 r., III CZP 109/06, 
nie publ.; uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2006 r., II 
UZP 11/06, „Biuletyn SN" 2006, nr 9, s. 15). 
Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 k.p.c. 
w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.