V CZ 33/12

Sygn. akt V CZ 33/12 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 13 września 2012 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący) 
SSN Wojciech Katner (sprawozdawca) 
SSA Władysław Pawlak 
 
 
w sprawie z powództwa Polskiego Czerwonego Krzyża w Warszawie 
przeciwko W. G. 
o eksmisję, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 13 września 2012 r., 
zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Okręgowego w K. 
z dnia 13 stycznia 2012 r.,  
 
 
oddala zażalenie. 
 
 
 
 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
 
Postanowieniem z dnia 13 stycznia 2012 r. Sąd Okręgowy w K. odrzucił 
skargę kasacyjną pozwanego W. G. od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 19 
października 2011 r. w sprawie z powództwa Polskiego Czerwonego Krzyża w 
Warszawie o eksmisję. Przyczyną odrzucenia skargi była jej niedopuszczalność, ze 
względu na zbyt niską wartość przedmiotu sporu wynoszącą 994,98 złotych (art. 
3989 § 1 k.p.c.). 
W zażaleniu pozwany zarzucił postanowieniu Sądu Okręgowego naruszenie 
art. 3982 § 1 k.p.c. przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie z uwagi 
na zakres zaskarżenia wyroku Sądu Okręgowego z dnia 19 października 2011 r., 
w którym chodziło o rozstrzygnięcie w przedmiocie eksmisji pozwanego 
z zajmowanego lokalu, a zatem uprawnienie do wniesienia skargi kasacyjnej od 
wskazanego wyroku przysługuje bez względu na wartość przedmiotu zaskarżenia. 
Pozwany wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przyjęcie skargi 
kasacyjnej do merytorycznego rozpoznania. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
W zażaleniu pełnomocnik pozwanego próbował wykazać, że sprawa, 
w której została wniesiona skarga kasacyjna nie jest sprawą o prawa majątkowe, 
lecz o prawa niemajątkowe, związane z prawem do lokalu, z którego prawomocnie 
orzeczono eksmisję pozwanego. Stanowisko skarżącego jest nieprawidłowe. 
Wbrew jego twierdzeniom w uzasadnieniu zażalenia, sprawy o eksmisję mają 
charakter majątkowy. Nie jest właściwe powołanie się skarżącego, w celu 
wykazania zasadności swego stanowiska na postanowienie Sądu Najwyższego 
z dnia 12 sierpnia 1997 r. (III CZP 50/97, OSNC 1998, nr 1, poz. 14). 
Postanowienie to zostało wydane na gruncie odmiennego stanu prawnego 
regulującego ówczesną kasację. Z obowiązującego wówczas art. 393 pkt 1 k.p.c. 
wynikało, że kasacja była dopuszczalna w sprawach o świadczenia, w których 
wartość przedmiotu zaskarżenia była niższa niż dziesięć tysięcy złotych. 
W konsekwencji, w uzasadnieniu powołanego postanowienia Sąd Najwyższy 

 
3 
stwierdził, że jeżeli przedmiotem sprawy jest roszczenie o zapłatę oraz roszczenie 
dotyczące 
wykonania 
prawa 
podmiotowego 
kształtującego, 
kasacja 
jest 
dopuszczalna niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia, przy czym 
o dopuszczalności 
kasacji 
przesądzał 
kształtujący 
charakter 
powództwa 
o rozwiązanie stosunku najmu. Jednakże w postanowieniu Sądu Najwyższego 
z dnia 18 grudnia 1996 r. (I CKN 21/96, OSNC 1997, nr 4, poz. 42) zostało 
wyraźnie stwierdzone, że sprawa z powództwa o eksmisję jest sprawą 
o świadczenie w rozumieniu art. 393 pkt 1 k.p.c. i jako taka podlega ograniczeniom 
kasacyjnym ze względu na niską wartość przedmiotu zaskarżenia. 
Na podstawie obecnie obowiązujących przepisów o skardze kasacyjnej Sąd 
Najwyższy konsekwentnie przyjmuje, że sprawy o eksmisje są sprawami o prawa 
majątkowe i o dopuszczalności skargi decyduje wartość przedmiotu zaskarżenia. 
Stanowisko to zostało jednoznacznie wyrażone w postanowieniach Sądu 
Najwyższego z dnia 6 października 2006 r. (II CZ 67/06, Lex nr 327899) oraz z dnia 
8 stycznia 2009 r. (I CZ 112/08, Lex nr 523628). W uzasadnieniu pierwszego z tych 
postanowień Sąd Najwyższy dodatkowo wskazał, że dla dopuszczalności skargi 
kasacyjnej jest bez znaczenia, czy sprawa toczy się z powództwa o świadczenie, 
o ustalenie, czy też o ukształtowanie prawa lub stosunku prawnego. W sprawie 
niniejszej należy podzielić przedstawione zapatrywania. 
Z tych względów zażalenie jest niezasadne i na podstawie art. 39814 
w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. należało je oddalić 
 
 
 
 
 
jw