V CZ 32/15
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy odrzucił zażalenie powoda na postanowienie sądu apelacyjnego o odrzuceniu zażalenia na zarządzenie o zwrocie opłat sądowych, uznając je za niedopuszczalne.
Powód zaskarżył zarządzenie o zwrocie opłat sądowych, a następnie kolejne postanowienia odrzucające jego zażalenia. Sąd Najwyższy uznał, że zażalenie na postanowienie sądu drugiej instancji w przedmiocie zwrotu opłaty sądowej nie przysługuje do Sądu Najwyższego, co skutkowało odrzuceniem kolejnych zażaleń powoda.
Sprawa dotyczyła zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach, które odrzuciło jego wcześniejsze zażalenie na zarządzenie o zwrocie nienależnie pobranych opłat sądowych (opłaty od skargi kasacyjnej i zażalenia). Powód kwestionował obowiązek uiszczenia opłat, powołując się na sprzeczność informacji o nadaniu sprawie biegu z postanowieniem o oddaleniu wniosku o zwolnienie od opłat. Sąd Najwyższy stwierdził, że wątpliwości powoda zostały wyjaśnione w poprzednich orzeczeniach, a przede wszystkim, że zgodnie z art. 394¹ k.p.c., zażalenie do Sądu Najwyższego nie przysługuje na postanowienie sądu drugiej instancji lub zarządzenie przewodniczącego w przedmiocie zwrotu opłaty sądowej. W związku z tym, Sąd Najwyższy odrzucił zażalenie powoda.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, zażalenie takie nie przysługuje.
Uzasadnienie
Zgodnie z art. 394¹ k.p.c., zażalenie do Sądu Najwyższego nie przysługuje na postanowienie sądu drugiej instancji lub zarządzenie przewodniczącego w przedmiocie zwrotu opłaty sądowej.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odrzucenie zażalenia
Strona wygrywająca
Sąd Apelacyjny w Katowicach
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| W. L. | osoba_fizyczna | powód |
| K. L. | osoba_fizyczna | pozwany |
Przepisy (6)
Główne
k.p.c. art. 394¹ § § 3
Kodeks postępowania cywilnego
Nie przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego na postanowienie sądu drugiej instancji lub zarządzenie przewodniczącego w przedmiocie zwrotu opłaty sądowej.
Pomocnicze
k.p.c. art. 398²¹
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 373
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 370
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 397 § § 2
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 370
Kodeks postępowania cywilnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Zażalenie do Sądu Najwyższego nie przysługuje na postanowienie sądu drugiej instancji w przedmiocie zwrotu opłaty sądowej (art. 394¹ k.p.c.). Wątpliwości powoda zostały wyjaśnione w poprzednich orzeczeniach. Dalsze zaskarżanie zarządzenia o zwrocie opłaty przez profesjonalnego pełnomocnika było nieuzasadnione.
Odrzucone argumenty
Zarzut naruszenia art. 370 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie.
Godne uwagi sformułowania
Wątpliwości te nie mogły jednak skłaniać profesjonalnego pełnomocnika do zaskarżenia do Sądu Najwyższego zarządzenia o zwrocie opłaty, trafnie zatem zażalenie na takie zarządzenie zostało odrzucone, podobnie jak kolejne zażalenia na postanowienia odrzucające zażalenie na zarządzenie. Treść art. 394¹ k.p.c. jest jasna i wynika z niej bezspornie, że nie przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego na postanowienie sądu drugiej instancji lub zarządzenie przewodniczącego w przedmiocie zwrotu opłaty sądowej.
Skład orzekający
Teresa Bielska-Sobkowicz
przewodniczący, sprawozdawca
Mirosław Bączyk
członek
Krzysztof Strzelczyk
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Niedopuszczalność zażalenia do Sądu Najwyższego na postanowienia dotyczące zwrotu opłat sądowych."
Ograniczenia: Dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie sądu drugiej instancji lub zarządzenie przewodniczącego w przedmiocie zwrotu opłaty sądowej.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa ma charakter proceduralny i dotyczy interpretacji przepisów o opłatach sądowych, co jest istotne dla prawników procesowych, ale może być mniej interesujące dla szerszej publiczności.
“Kiedy nie można odwołać się do Sądu Najwyższego? Sprawa o zwrot opłat sądowych.”
Sektor
inne
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt V CZ 32/15 POSTANOWIENIE Dnia 24 września 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Mirosław Bączyk SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z powództwa W. L. przeciwko K. L. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 września 2015 r., zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 24 marca 2015 r., sygn. akt I ACa 299/13 odrzuca zażalenie. UZASADNIENIE Zarządzeniem z dnia 5 grudnia 2014 r. Sędzia Sądu Apelacyjnego w Katowicach w sprawie z powództwa W. L. przeciwko K. L. zwrócił powodowi kwoty 100.000 zł (opłata od skargi kasacyjnej) i 20.000 zł (opłata od zażalenia) jako opłaty nienależne. Powód zaskarżył to zarządzenie zażaleniem, które Sąd Apelacyjny w Katowicach odrzucił postanowieniem z dnia 30 grudnia 2014 r. Powód zaskarżył również to postanowienie zażaleniem, odrzucono postanowieniem z dnia 4 marca 2015 r. Powód złożył kolejne zażalenie, którym zaskarżył postanowienie z dnia 4 marca 2015 r., które Sąd Apelacyjny w Katowicach odrzucił postanowieniem z dnia 24 marca 2015 r. Powód zaskarżył ostatnie z tych postanowień zażaleniem, które Sąd Apelacyjny przekazał Sądowi Najwyższemu do rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 370 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wniósł o jego uchylenie. Powód podniósł, że istnieją uzasadnione wątpliwości dotyczące obowiązku uiszczenia opłaty sądowej od skargi kasacyjnej, ze względu na to, że informacja o nadaniu sprawie biegu poprzez doręczenie pozwanemu odpisu skargi kasacyjnej pozostaje w sprzeczności z treścią postanowienia z dnia 26 września 2013 r. oddalającego wniosek powoda o zwolnienie od obowiązku uiszczenia opłaty od skargi kasacyjnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Powód mógł mieć uzasadnione wątpliwości dotyczące obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, z uwagi na treść postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 26 września 2013 r., ale wątpliwości te zostały wyjaśnione w uzasadnieniu postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt V CZ 6/15, a także poprzez przekazanie akt sprawy kasacyjnej do Sądu Najwyższego i wydanie w dniu 8 lipca 2015 r. postanowienia odmawiającego przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (sygn. akt V CSK 218/15). Wątpliwości te nie mogły jednak skłaniać profesjonalnego pełnomocnika do zaskarżenia do Sądu Najwyższego zarządzenia o zwrocie opłaty, trafnie zatem zażalenie na takie zarządzenie zostało odrzucone, podobnie jak kolejne zażalenia na postanowienia odrzucające zażalenie na zarządzenie. Treść art. 394 1 k.p.c. jest jasna i wynika z niej bezspornie, że nie przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego na postanowienie sądu drugiej instancji lub zarządzenie przewodniczącego w przedmiocie zwrotu opłaty sądowej. Z tych samych względów nie podlegały również zaskarżeniu kolejne postanowienia Sądu Apelacyjnego, w tym zaskarżone rozpoznawanym zażaleniem, których nie należało uzasadniać jako niekończących postępowania w sprawie. Wobec powyższego, na podstawie art. 394 1 § 3 k.p.c. w zw. z art. 398 21 i art. 373 oraz art. 370 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI