V CZ 31/07

Sygn. akt V CZ 31/07 
 
 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 18 kwietnia 2007 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Gerard Bieniek (przewodniczący) 
SSN Hubert Wrzeszcz 
SSA Marta Romańska (sprawozdawca) 
 
 
w sprawie z powództwa Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych z 
siedzibą w W. - Biuro Terenowe Funduszu Gwarantowanych Świadczeń 
Pracowniczych w W. 
przeciwko J. T. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 18 kwietnia 2007 r., 
zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Apelacyjnego […] 
z dnia 5 stycznia 2007 r.,  
 
 
oddala zażalenie. 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
 
Postanowieniem z 5 stycznia 2007 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę 
kasacyjną Jacka Tomaszewskiego, pozwanego w sprawie z powództwa Funduszu 
Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych o zapłatę kwoty 32.000 zł. Sąd 
Apelacyjny wskazał, że o niedopuszczalności środka zaskarżenia zadecydowała 
wartość jego przedmiotu (art. 3986 § 2 k.p.c.).  
W zażaleniu na postanowienie z 5 stycznia 2007 r. pozwany zarzucił, że 
zostało ono wydane z naruszeniem art. 3982 § 2 k.p.c. oraz art. 476 § 1 pkt 2 k.p.c. 
poprzez wadliwą ocenę charakteru sprawy, w której zgłoszona została skarga 
kasacyjna i pominięcie tej okoliczności, że ma ona charakter sprawy z zakresu 
prawa pracy. Roszczenie powoda nie wynika wprawdzie ze stosunku pracy, ale do 
tego stosunku prawnego stosuje się przepisy prawa pracy, bowiem art. 10 ust. 2 
ustawy z 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie 
niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. z 1994 r., nr 1, poz. 1 ze zm.) stanowi, że 
przy dochodzeniu zwrotu wypłaconych świadczeń roszczenia Funduszu korzystają 
z takiej samej ochrony prawnej, jaką odrębne przepisy przewidują dla należności za 
pracę.  
Pozwany wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.  
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Graniczną dla dopuszczalności skargi kasacyjnej wartością przedmiotu 
zaskarżenia w sprawach cywilnych jest 50.000 zł, a w sprawach z zakresu prawa 
pracy – 10.000 zł (art. 3982 § 1 k.p.c.). 
Procesowa definicja „sprawy z zakresu prawa pracy” sformułowana została 
w art. 476 § 1 k.p.c. Zgodnie z brzmieniem pkt 2 § 1 art. 476 k.p.c. sprawą o takim 
charakterze jest sprawa o roszczenia z innych stosunków prawnych niż stosunek 
pracy, do których to stosunków prawnych, z mocy odrębnych przepisów, stosuje się 
przepisy prawa pracy.  
W sprawie będącej przedmiotem oceny powód - Fundusz Gwarantowanych 
Świadczeń Pracowniczych dochodził od pozwanego roszczenia znajdującego 

 
3 
podstawę w art. 10 ust. 1 ustawy z 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń 
pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy. Obowiązek zwrotu przez 
pracodawcę (masę upadłości) wypłaconych przez Fundusz świadczeń powstaje z 
mocy ustawy (art. 10 ust. 1 ustawy) i jest następstwem przejścia z mocy prawa na 
Fundusz zaspokojonych roszczeń pracowniczych. Przy ich dochodzeniu Fundusz 
korzysta z takiej samej ochrony, z jakiej korzystają należności za pracę (art. 10 ust. 
2 ustawy). Przysługujące Funduszowi roszczenie regresowe ma jednak charakter 
cywilnoprawny (regres ustawowy), a spory dotyczące zwrotu wypłaconych przez 
Fundusz świadczeń, w tym i spory, dla których podstawę stanowi przewidziane w 
ust. 3 art. 10 ustawy uprawnienie Funduszu do określenia warunków zwrotu 
wypłaconych świadczeń, odstąpienia od dochodzenia ich zwrotu należą do sądów 
powszechnych i rozpoznawane są w postępowaniu cywilnym zwykłym, nie zaś w 
postępowaniu odrębnym, stworzonym dla spraw z zakresu prawa pracy (por. też 
wyrok SN z 5 lutego 2002 r., II CKN 895/99, LEX nr 54349). 
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3941 k.p.c. i art. 39814 k.p.c., 
orzeczono jak w sentencji. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
jc