V CZ 3/11

Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej rozpoznał zażalenie pozwanej spółki „A.” Sp. z o.o. w O. na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 5 listopada 2010 r., którym odrzucono zażalenie pozwanej na postanowienie tego samego sądu z dnia 1 października 2010 r. o nadaniu klauzuli wykonalności wyrokowi Sądu Rejonowego oraz postanowieniu co do kosztów zastępstwa procesowego w instancji odwoławczej. Sąd Okręgowy uznał, że zażalenie na nadanie klauzuli wykonalności przysługuje jedynie na postanowienie sądu pierwszej instancji, a zaskarżone postanowienie nie kończy postępowania w sprawie, co wyklucza jego zaskarżenie na podstawie art. 3941 k.p.c. Pozwana zarzuciła naruszenie konstytucyjnej zasady dwuinstancyjności i art. 6 EKPC. Sąd Najwyższy, odwołując się do swojej utrwalonej linii orzeczniczej (m.in. postanowień III CZ 107/05, III CZP 77/06, V CZ 54/07), konsekwentnie przyjął, że postanowienie sądu drugiej instancji o nadaniu klauzuli wykonalności jest niezaskarżalne. Podkreślono, że art. 795 § 1 k.p.c. dotyczy postanowień sądu pierwszej instancji, a art. 3941 k.p.c. nie obejmuje postanowień kończących postępowanie w sprawie. Sąd Najwyższy nie podzielił argumentacji skarżącej opartej na wyrokach Trybunału Konstytucyjnego (SK 10/09, SK 38/09), wskazując, że nie dotyczą one postanowień o nadaniu klauzuli wykonalności i że nie można na ich podstawie konstruować dopuszczalności zażalenia na przepisy, które go nie przewidują. W konsekwencji, zażalenie zostało oddalone jako niedopuszczalne.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający