V CZ 25/06

Sygn. akt V CZ 25/06 
 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 28 kwietnia 2006 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
SSN Marian Kocon (przewodniczący) 
SSN Marek Sychowicz (sprawozdawca) 
SSA Krzysztof Strzelczyk 
 
 
 
w sprawie z powództwa Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowo-Usługowego "B." 
Z. Z. i A. Z. spółka jawna w S. 
przeciwko I. Sp. z o.o. w  W. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym  
w Izbie Cywilnej w dniu 28 kwietnia 2006 r., 
zażalenia strony pozwanej 
 na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […] 
z dnia 22 grudnia 2005 r.,  
 
 
 
uchyla zaskarżone postanowienie. 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
 
 
 
Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2005 r. Sąd Apelacyjny odrzucił apelację 
pozwanego – I. Spółki z o.o. od wyroku Sądu Okręgowego w C. z dnia 27 lipca 
2005 r. Sąd Apelacyjny stwierdził, że apelacja sporządzona przez radcę prawnego 
nie zawiera wskazania, czy wyrok sądu pierwszej instancji jest zaskarżony w 
całości czy w części, co sprawia iż apelacja nie spełnia wymagania określonego w 
art. 368 § 1 pkt 1 k.p.c., wobec czego podlega odrzuceniu bez wzywania do 
usunięcia tego braku.  
 
W zażaleniu na wymienione postanowienie pozwany zarzucił, że wbrew 
zapatrywaniu Sądu Apelacyjnego, wobec wskazania w apelacji wartości przedmiotu 
zaskarżenia i zawartego w niej wniosku, jednoznacznie wskazany został zakres 
zaskarżenia. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Apelacja od wyroku Sądu Okręgowego w C. z dnia 27 lipca 2005 r., 
sporządzona przez pełnomocnika pozwanego będącego radcą prawnym, 
oznaczając wyrok, od którego została wniesiona, nie zawiera wskazania, że jest on 
zaskarżony w całości czy w części. Wobec jasnej treści art. 368 § 1 pkt 1 k.p.c., 
ściśle rzecz biorąc jest to brak apelacji. Z formalnego punktu widzenia braku tego 
nie sanuje oznaczenie w apelacji wartości przedmiotu zaskarżenia ani 
zamieszczony w apelacji wniosek „o oddalenie powództwa lub uchylenie wyroku 
i  przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania”. Wprawdzie 
pośrednio wynika z nich zakres zaskarżenia, ale wskazanie w apelacji, czy wyrok 
jest zaskarżony w całości czy w części, stanowi samodzielny element apelacji 
(art.  368 § 1 pkt 1 k.p.c.), odrębny od elementów apelacji przewidzianych w art. 
368 § 1 pkt 5 i w art. 368 § 2 zd. pierwsze k.p.c. Oznaczenie w apelacji wartości 
przedmiotu zaskarżenia i prawidłowo sformułowany wniosek apelacyjny zawsze 
pośrednio wskazują na zakres zaskarżenia, co nie oznacza, że mogą one zastąpić 

 
3 
brak przy oznaczeniu zaskarżonego wyroku wskazania, czy jest on zaskarżony 
w  całości czy w części (a jeżeli w części, to w jakiej). 
 
Powyższe stwierdzenia nie są jednakże wystarczające do rozstrzygnięcia 
zażalenia i nie mogą zadecydować o tym rozstrzygnięciu. 
 
Chociaż to od sądu przy wydawaniu wyroku wymagane jest dochowanie 
najwyższej staranności, kodeks postępowania cywilnego nie wyklucza możliwość 
zaistnienia w wyroku niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych 
lub innych oczywistych omyłek i przewiduje tryb ich usuwania (art. 350 k.p.c.). 
Trudno przyjąć, by miarą staranności stron w postępowaniu cywilnym były 
surowsze kryteria. Ogólną miarę tej staranności, której dochowanie nie powoduje 
ujemnych konsekwencji dla strony, określa art. 130 § 1 zd. drugie k.p.c. Głosi on, 
że mylne oznaczenie pisma procesowego lub inne oczywiste niedokładności 
nie stanowią przeszkody do nadania pismu biegu i rozpoznania go w trybie 
właściwym. Przepis ten nie zawiera zastrzeżenia, że nie dotyczy pism wnoszonych 
przez adwokata, radcę prawnego i rzecznika patentowego, ma więc zastosowanie 
także do pism przez nich wnoszonych. Wyjątek od zasady przewidzianej w art. 130 
§ 1 zd. drugie k.p.c. zawiera m.in. art. 3701 k.p.c. Jednakże niedopełnienie 
określonego w ustawie wymagania, które powinna spełniać apelacja sporządzona 
przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego, nie wyklucza 
w okolicznościach danego przypadku uznania, że jest to oczywista niedokładność 
apelacji, nie stanowiąca przeszkody do nadania jej biegu i jej rozpoznania. 
Nie można przy tym zapominać, że od oceny sądu, czy niedopełnienie ustawowego 
wymagania apelacji jest brakiem powodującym jej odrzucenie, czy też stanowi 
oczywistą niedokładność nie wywierającą takiego skutku zależy, czy strona będzie 
mogła zrealizować konstytucyjnie zapewnione prawo do rozpoznania jej sprawy 
przez sąd drugiej instancji (art. 176 ust. 1 Konstytucji). 
 
W sytuacji, gdy bez szczegółowego badania treści apelacji, w sposób 
oczywisty wynika z niej zakres zaskarżenia wyroku sądu pierwszej instancji, 
oznaczenie w apelacji zaskarżonego wyroku bez wskazania zakresu zaskarżenia 
kwalifikuje się jako oczywista omyłka w sformułowaniu elementu apelacji 

 
4 
przewidzianego w art. 368 § 1 pkt 1 k.p.c., nie powodująca odrzucenia apelacji 
stosownie do art. 3701 k.p.c. 
 
Nie tylko ze wskazanej w apelacji wniesionej przez pozwanego wartości 
przedmiotu zaskarżenia i z zamieszczonego w niej wniosku, ale też z jasnej treści 
zarzutów tej apelacji i ich uzasadnienia w porównaniu z treścią zaskarżonego 
wyroku wynika, że wyrok ten zaskarżony został w całości. W tej sytuacji 
niewskazanie w apelacji, czy wyrok sądu pierwszej instancji został zaskarżony 
w całości czy w części jawi się jako oczywista niedokładność, niestanowiąca 
przeszkody do nadania apelacji biegu i jej rozpoznania (art. 130 § 1 zd. drugie 
k.p.c.). 
 
Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy uznał zażalenie za zasadne 
i na podstawie art. 3941 § 3 w zw. z art. 39816 k.p.c. postanowił jak w sentencji. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
db