V CZ 2/09

Sygn. akt V CZ 2/09 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 29 stycznia 2009 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący) 
SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca) 
SSN Katarzyna Tyczka-Rote 
 
 
w sprawie z wniosku "W." i "P.” 
przy uczestnictwie [...] 
o stwierdzenie nabycia spadku, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 29 stycznia 2009 r., 
zażalenia uczestniczki postępowania C.B. na postanowienie  
Sądu Okręgowego w K. 
z dnia 17 listopada 2008 r., sygn. akt [...], 
 
 
 
uchyla zaskarżone postanowienie w punkcie drugim. 
 
 
 
 
Uzasadnienie 
 
 
Sąd drugiej instancji postanowieniami z dnia 16 października 2008 r.: 
- 
odrzucił, na podstawie art. 171 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., jako  
spóźniony, wniosek uczestniczki postępowania o przywrócenie terminu do 

 
2 
złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia postanowienia Sądu 
Okręgowego w  K. z dnia 24 czerwca 2008 r.;    
- 
odrzucił, na podstawie art. 328 § 1 zdanie drugie  k.p.c., jako spóźniony, 
wniosek 
uczestniczki 
postępowania 
o 
sporządzenie 
uzasadnienia 
postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 24 czerwca 2008 r.  
Zażalenia uczestniczki postępowania C.B. na oba wyżej  wymienione 
postanowienia odrzucił Sąd Okręgowy w K. postanowieniami zawartymi 
odpowiednio w pkt 1 i 2 postanowienia tego Sądu z dnia 17 listopada 2008 r. 
Odrzucenie zażalenia na postanowienie odrzucające wniosek o przywrócenie 
terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia motywowano nie 
kończącym postępowania w sprawie charakterem zaskarżonego postanowienia i w 
konsekwencji niedopuszczalnością, z tej przyczyny, zażalenia z mocy art. 3941 § 2 
k.p.c.   
Natomiast odrzucenie zażalenia na postanowienie odrzucające wniosek 
o sporządzenie uzasadnienia (pkt 2 sentencji postanowienia z dnia 17 listopada 
2008 r.) motywowano niedopuszczalnością zażalenia z powodu skierowania go do 
Sądu Apelacyjnego, do którego środek ten nie przysługuje.    
Uczestniczka postępowania C.B. zaskarżyła zażaleniem orzeczenie zawarte 
w pkt 2 sentencji postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 17 listopada  2008 
r. wywodząc, że lapsus językowy, co do  oznaczenia Sądu mającego rozpoznać 
zażalenie, nie może stanowić o odrzuceniu zażalenia wniesionego do właściwego 
Sądu, a przewodniczący wydziału powinien przekazać akta  sprawy wraz z 
zażaleniem do Sądu Najwyższego.  
Nadto żaląca wniosła, na podstawie art. 380 k.p.c., o rozpoznanie 
postanowienia Sądu II instancji z dnia 16 października 2008 r. o odrzuceniu 
wniosku o przywrócenie terminu wobec niewyjaśnienia przez Sąd okoliczności 
i daty powzięcia przez nią informacji jako zdarzenia rozpoczynającego bieg terminu 
z art.169 § 1 k.p.c.   
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:  

 
3 
Zażalenie okazało się uzasadnione w odniesieniu do rozstrzygnięcia 
w zakresie w nim zaskarżonym, tj. w odniesieniu do orzeczenia zawartego w pkt 2) 
sentencji postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 17 listopada 2008 r. 
Okoliczność skierowania przez adwokata zażalenia do niewłaściwego Sądu, bo 
zamiast do Sądu Najwyższego to do Sądu Apelacyjnego, choć niewątpliwie 
sprzeczna z wymogami profesjonalizmu oczekiwanego od takiego pełnomocnika, 
nie mogła być jednak potraktowana jako równoznaczna z niedopuszczalnością tego 
środka zaskarżenia, jak to zostało ocenione w uzasadnieniu zaskarżonego 
postanowienia. O dopuszczalności zażalenia do Sądu Najwyższego na wskazane 
postanowienie przesądza bowiem art. 3941 § 2 k.p.c. i Sąd drugiej instancji nie 
mógł skutecznie przesądzić o niedopuszczalności tego środka zaskarżenia, wbrew 
woli ustawodawcy. Chociaż zażalenie uczestniczki zostało skierowane do 
niewłaściwego Sądu, to jednak wniesione zostało do Sądu właściwego, bo do Sądu 
II instancji, który powinien akta sprawy wraz z zażaleniem przedstawić Sądowi 
Najwyższemu po doręczeniu zażalenia stronie przeciwnej, a to na podstawie art. 
395 § 1 k.p.c., znajdującego odpowiednie zastosowanie do postępowania 
zażaleniowego przed Sądem Najwyższym na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c.  
 
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 
39815 § 1 zdanie pierwsze k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c.  
 
Ponieważ postanowienie Sądu Okręgowego w K., zawarte w pkt 1) sentencji 
postanowienia z dnia 17 listopada 2008 r., nie miało wpływu na rozstrzygnięcie 
zażalenia przez Sąd Najwyższy, przeto z mocy art. 380 k.p.c. w zw. z art. 39821 
k.p.c., art. 3941 § 3 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c., brak było podstaw do rozpoznania 
przez Sąd Najwyższy wniosku żalącej, sformułowanego z powołaniem się na art. 
380 k.p.c.