V CZ 172/11

Sygn. akt V CZ 172/11 
 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
 
Dnia 18 kwietnia 2012 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
SSN Hubert Wrzeszcz (przewodniczący) 
SSN Mirosław Bączyk 
SSN Anna Owczarek (sprawozdawca) 
 
 
w sprawie z powództwa „M.” Przedsiębiorstwa Remontowego  
Usługi-Handel Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z ograniczoną 
odpowiedzialnością  
przeciwko „M. P.” Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością  
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 18 kwietnia 2012 r., 
zażalenia strony pozwanej na orzeczenie o kosztach, zawarte w wyroku Sądu 
Okręgowego w K. 
z dnia 13 września 2011 r.,  
 
 
oddala zażalenie. 
 
 
 
Uzasadnienie 
 
 

 
2 
Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 13 września 2011 r. oddalił apelację 
pozwanego M. P. spółki z o.o. oraz zasądził od pozwanego na rzecz powoda „M." 
Przedsiębiorstwa Remontowego Usługi – Handel Spółki z o.o. kwotę 1 200 zł 
tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. 
Postanowienie Sądu Okręgowego w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach 
zastępstwa procesowego zaskarżył zażaleniem pozwany. Zarzucając naruszenie 
art. 109 § 1 k.p.c. w zw. z art. 4799 § 1 zdanie trzecie k.p.c. i art. 133 § 3 k.p.c., 
poprzez orzeczenie o kosztach postępowania apelacyjnego w sytuacji gdy brak 
było właściwego wniosku strony powodowej w tym zakresie, skarżący wniósł 
o  uchylenie 
orzeczenia 
i 
o 
zasądzenie 
zwrotu 
kosztów 
postępowania 
zażaleniowego. 
Sąd Najwyższy zważył: 
Skarżący kwestionuje rozstrzygnięcie o zwrocie kosztów postępowania 
odwoławczego, 
obejmujących 
koszty 
wynagrodzenia 
pełnomocnika 
strony 
przeciwnej podnosząc, że roszczenie o ich zwrot wygasło (art. 109 § 1 k.p.c.). 
Stanowisko powyższe opiera na twierdzeniu, że po pierwsze wniosek o zwrot 
kosztów zawarty w odpowiedzi na apelację był bezskuteczny, gdyż nie została ona 
doręczona bezpośrednio pełnomocnikowi powoda, stąd podlegała zwrotowi 
i  błędnie została przyjęta przez Sąd (art. 4799 § 1 zd. 3 k.p.c.), po drugie na 
rozprawie odwoławczej pełnomocnik powoda nie złożył prawidłowego wniosku 
o  przyznanie zwrotu kosztów. 
Zarzuty powyższe są chybione. Jakkolwiek odpowiedź na apelację, 
zawierająca wniosek o „obciążenie pozwanej kosztami postępowania apelacyjnego, 
w tym kosztami zastępstwa procesowego pełnomocnika strony powodowej”, 
złożona została z naruszeniem dwutygodniowego terminu biegnącego od dnia 
doręczenia apelacji (art. 372 k.p.c.), to jej odpis został doręczony pełnomocnikowi 
strony przeciwnej w sposób przewidziany art. 4799 § 1 zd. 1 k.p.c. o czym 
świadczy, załączony do oryginału pisma skierowanego do Sądu, odpis książki 
nadawczej korespondencji pocztowej (k. 851). Okoliczność powyższa ma jednak 
znaczenie drugorzędne. Przepisy kodeksu postępowania cywilnego nie wiążą 
skuteczności roszczenia o zwrot kosztów procesu ze zgłoszeniem żądania zwrotu 

 
3 
stronie przeciwnej, tylko ze zgłoszeniem stosownego wniosku sądowi. W myśl 
art.  109 § 1 zd. 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., roszczenie o zwrot kosztów 
postępowania odwoławczego wygasa, jeśli strona najpóźniej przed zamknięciem 
rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie złoży sądowi ich 
spisu albo nie zgłosi wniosku o przyznanie kosztów według norm przepisanych. 
Z  protokołu rozprawy apelacyjnej wynika zaś, że pełnomocnik powoda stawił się, 
zajął stanowisko w przedmiocie rozpoznawanego środka odwoławczego i wniósł 
o  zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Fakt, że skrótowy zapis protokołu 
w  tym zakresie brzmi: „Pełnomocnik powoda wnosi i wywodzi jak w odpowiedzi na 
apelację” a nie „Pełnomocnik wnosi o oddalenie apelacji i przyznanie zwrotu 
kosztów postępowania odwoławczego" oznacza jedynie, że były popierane (zostały 
powtórzone) wnioski o charakterze merytorycznym i formalnym zawarte w tym 
piśmie procesowym. Powyższą treść protokołu, mimo braku pożądanej precyzji, 
należy uznać za dopuszczalną i potwierdzającą fakt zgłoszenia przez pełnomocnika 
powoda wniosku o przyznanie zwrotu kosztów. W konsekwencji, wbrew zarzutowi 
skarżącego, nie było uzasadnienia dla zastosowania rygoru z art. 109 § 1 zd. 1 
k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. 
W tym stanie rzeczy zażalenie, w braku uzasadnionych podstaw, podlega 
oddaleniu (art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c.). 
 
 
 
 
 
 
md