V CZ 149/11

Sygn. akt V CZ 149/11 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
Dnia 8 marca 2012 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Katarzyna Tyczka-Rote (przewodniczący) 
SSN Iwona Koper 
SSN Krzysztof Strzelczyk (sprawozdawca) 
 
w sprawie z powództwa K. Ł. i T. Ł. 
przeciwko F. Group Polska Sp. z o.o.  
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 marca 2012 r., 
zażalenia powodów na postanowienie o kosztach procesu zawarte w treści wyroku 
Sądu Okręgowego w G. 
z dnia 27 czerwca 2011 r.,  
 
 
1) zmienia zaskarżone postanowienie zawarte w punkcie 3 
(trzecim) wyroku Sądu Okręgowego w G. w ten sposób, że 
zasądzoną od pozwanej na rzecz powodów kwotę 3.494 
(trzy tysiące czterysta dziewięćdziesiąt cztery) złotych 
podwyższa do kwoty 3.729 (trzy tysiące siedemset 
dwadzieścia dziewięć) złotych, 
2) odrzuca zażalenie w pozostałej części, 
3) nie 
obciąża 
pozwanej 
kosztami 
postępowania 
zażaleniowego. 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
 
Wyrokiem z dnia 27 czerwca 2011 r., Sąd Okręgowy w  G. w pkt 1 zmienił 
wyrok Sądu Rejonowego w R. z dnia 1 lutego 2011 r., w ten sposób, że utrzymał w 
mocy wyrok zaoczny wydany przez Sąd Rejonowy w N. w dniu 28 maja 2008 r., 
którym zasądzona została od pozwanej F. Group Polska Sp. z o.o. na rzecz 
powodów K. Ł. i T. Ł. kwota 45.872,00 zł wraz z bliżej określonymi odsetkami 
ustawowymi oraz kosztami procesu, w pkt 2 nakazał pobrać od pozwanej 
nieuiszczoną opłatę sądową, a w pkt 3 zasądził od pozwanej na rzecz powodów 
solidarnie kwotę 3.494,00 zł tytułem kosztów procesu w postępowaniu 
apelacyjnym. 
Na postanowienie o kosztach procesu zawarte w pkt 3 powyższego wyroku 
powodowie wnieśli zażalenie, podnosząc, że zasądzona na ich rzecz kwota z tego 
tytułu nie uwzględnia poniesionej przez nich części opłaty od apelacji wynoszącej 
235 zł ani kosztów sporządzenia opinii biegłych wynoszących 1.800 zł. W związku 
z tym powodowie wnieśli o zmianę zaskarżonego postanowienia przez zasądzenie 
dodatkowo tych kwot oraz o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zgodnie z art. 3941 pkt 2 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje 
na postanowienie sądu drugiej instancji co do kosztów procesu, które nie były 
przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. Wyjątkowy charakter tej 
normy procesowej nakazuje jej ścisłą interpretację i dlatego, jak trafnie przyjęło się 
w judykaturze Sądu Najwyższego, nie jest dopuszczalne zażalenie do Sądu 
Najwyższego na rozstrzygnięcie o kosztach procesu poniesionych przed sądem 
pierwszej instancji także w sytuacji, gdy orzeka o tych kosztach sąd drugiej instancji 
zmieniając orzeczenie sądu pierwszej instancji co do istoty sprawy. W takim 
wypadku uprawnienie strony do poddania kontroli instancyjnej orzeczenia 
o  kosztach procesu poniesionych przed sądem pierwszej instancji, wynikające 
z  art. 176 ust. 1 Konstytucji RP, wyczerpuje się w możliwości zaskarżenia tego 
rozstrzygnięcia jedynie do sądu drugiej instancji (por. postanowienia Sądu 

 
3 
Najwyższego: z dnia 23 czerwca 2010 r., II CZ 45/10, OSNC 2010, nr 12, poz. 171; 
z dnia 24 września 2010 r., IV CZ 60/10, nie publ.; z dnia 26 stycznia 2011 r., IV CZ 
103/10, nie publ.; z dnia 1 czerwca 2011 r., II CZ 18/11, nie publ.). W niniejszej 
sprawie dowód z opinii biegłego przeprowadzony został w postępowaniu przed 
Sądem Rejonowym w R. i przed tym Sądem powodowie ponieśli koszty z tym 
związane, wynoszące 1.800 zł (k. 195v i 196). Niewątpliwie zatem koszty te 
wchodziły w zakres wydatków poniesionych przed sądem pierwszej instancji. 
Z  tego względu zażalenie powodów w części dotyczącej tych kosztów podlegało 
odrzuceniu na podstawie art. 373 w zw. z art. 370, 39821 i 3941 § 3 k.p.c. jako 
niedopuszczalne. 
W pozostałym zakresie zażalenie jest uzasadnione i zasługuje na 
uwzględnienie przez stosowną zmianę zaskarżonego postanowienia na podstawie 
art. 39815 zd. pierwsze w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. Powodowie trafnie podnieśli, że 
rozstrzygając o kosztach poniesionych w postępowaniu apelacyjnym Sąd 
Okręgowy w G. zasądził na ich rzecz od pozwanej, oprócz kwoty 1.200 zł, 
odpowiadającej wynagrodzeniu reprezentującego powodów radcy prawnego, kwotę 
odpowiadającą jedynie części uiszczonej przez nich opłaty od apelacji, która 
została uwzględniona w całości. Oprócz opłaty od apelacji w kwocie 2.294 zł 
(k. 476) powodowie, wykonując zarządzenie z dnia 29 marca 2011 r., uiścili z tego 
tytułu dalszą kwotę 235 zł (k. 486). Jej poniesienie uznać należy za celowe 
w  rozumieniu art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. biorąc pod uwagę to, że 
w  apelacji wniesionej od wyroku Sądu Rejonowego w R. z dnia 1 lutego 2011 r. 
powodowie kwestionowali nie tylko uchylenie wyroku zaocznego i oddalenie 
powództwa o zapłatę kwoty 45.872 zł (czemu odpowiada część opłaty należnej od 
apelacji powodów w wysokości 2.294 zł), ale także orzeczony wobec nich nakaz 
zwrotu pozwanemu kwoty 4.681,45 zł. 
Z tych względów Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji, orzekając 
o  kosztach postępowania zażaleniowego na podstawie art. 102 w zw. z art. 391 
§ 1, art. 39821 i art. 3941 § 3 k.p.c. 
 
md