V CZ 146/05

Sygn. akt V CZ 146/05 
 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 26 stycznia 2006 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący) 
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz 
SSN Maria Grzelka (sprawozdawca) 
 
w sprawie z powództwa A. B. 
przeciwko Powszechnemu Zakładowi Ubezpieczeń S.A.-  
i Automobilklubowi Ziemi K. 
z udziałem interwenienta ubocznego "H. " Towarzystwa  
Ubezpieczeń S.A. (poprzednio: "T." Towarzystwo Ubezpieczeniowe S.A.) 
o zapłatę i rentę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym  
w Izbie Cywilnej w dniu 26 stycznia 2006 r., 
zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego […] 
z dnia 6 lipca 2005 r.,  
 
 
uchyla zaskarżone postanowienie. 
 
 
 
Uzasadnienie 
 

 
2 
 
 
Powód 
domagał 
się 
zasądzenia 
kwoty 
600.000,- 
złotych 
tytułem 
odszkodowania za „straty materialne i niematerialne oraz doznaną krzywdę” 
a także renty, w związku ze śmiercią syna D. B., który zginął podczas 
obserwowania Rajdu Samochodowego. W ramach dochodzonej kwoty, którą 
wskazał jako wartość przedmiotu sporu, domagał się m. in. zwrotu kosztów 
wychowania syna w kwocie 150.000,-zł, kwoty 45.000,- złotych za kształcenie syna, 
oraz kwoty 48.398,63 złotych tytułem zwrotu kosztów pogrzebu. Resztę potraktował 
jako należne mu zadośćuczynienie za utratę dziecka, które było celem życia 
i z którym wiązał nadzieje, że na starość znajdzie w nim oparcie. Sąd Okręgowy 
w Ś. oddalił powództwo wobec pozwanego Automobilklubu Ziemi K., natomiast w 
stosunku do pozwanego PZU S.A. powództwo uwzględnił w kwocie 35.485,- 
złotych na którą składały się: zwrot kosztów pogrzebu i wystawienia pomnika w 
wysokości 15.485,- złotych oraz 20.000,- złotych tytułem odszkodowania za 
znaczne pogorszenie sytuacji życiowej powoda. W pozostałym zakresie wobec 
pozwanego ubezpieczyciela Sąd powództwo oddalił. Sąd przyjął, że na pomnik 
powód wydatkował 32.000,- złotych, ale uznał, że do zwrotu należy się powodowi z 
tego tytułu tylko 6.000,- zł. Powód zaskarżył powyższy wyrok oznaczając wartość 
przedmiotu zaskarżenia na kwotę 564.515,- złotych i wskazując, że nie kwestionuje 
zasądzonych kosztów pogrzebu a jedynie wysokość „rekompensaty na przyszłość z 
tytułu doznania w wyniku zgonu syna szkód niematerialnych” oraz pominięcie 
kosztów poniesionych przez niego na wychowanie i kształcenie syna. Podniósł, że 
„nie rezygnuje ze wskazanej wartości przedmiotu sporu ...(-) słusznym jest aby 
wartość przedmiotu sporu została utrzymana w wysokości dotychczasowej jak w 
pozwie”. Sąd Apelacyjny, któremu akta sprawy wraz z apelacją zostały 
przedstawione, wezwał powoda do usunięcia w terminie 7 dni, pod rygorem 
odrzucenia apelacji, braków formalnych apelacji przez wskazanie w jakim zakresie 
powód domaga się zmiany zaskarżonego wyroku, tj. jakiej dodatkowo domaga się 
kwoty od pozwanych i  z  jakiego tytułu. W odpowiedzi powód stwierdził, że w 
apelacji podał wartość przedmiotu zaskarżenia oraz, że nie domaga się kwoty 
wyższej niż ta wartość lecz kwestionuje – jako rażąco niskie – przyznane mu 

 
3 
zadośćuczynienie, 
brak 
zasądzenia 
żądanej 
renty 
i 
brak 
uwzględnienia 
rzeczywistych, poniesionych przez niego kosztów postawienia pomnika. 
 
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił apelację uznając, że 
mimo wezwania powód nie uzupełnił braku w postaci jednoznacznego wniosku, 
o  którym mowa w art. 368 § 1 pkt 5 k.p.c., sama zaś apelacja jest w istocie 
uzasadnieniem niesprecyzowanych zarzutów. 
 
W zażaleniu powód zarzucił, że odpowiadając na wezwanie Sądu wyjaśnił, iż 
zaskarżył całą oddaloną część jego roszczeń wymienionych w pozwie i dał temu 
wyraz m.in. przez zmniejszenie wartości przedmiotu zaskarżenia w porównaniu 
z  wartością przedmiotu sporu o kwotę zasądzoną w wyroku Sądu Okręgowego. 
Przyznał, że uczynił to nieudolnie. Podniósł jednak, że apelacja nie wymaga 
formułowania zarzutów według skatalogowanego wzorca, a ponadto, że działał bez 
pomocy profesjonalnego pełnomocnika pozostając w trudnej sytuacji życiowej 
w  związku ze skutkami tragedii, która go dotknęła. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Nie sposób nie przyznać racji Sądowi Apelacyjnemu, że w apelacji ani 
w  piśmie stanowiącym odpowiedź na wezwanie Sądu powód nie oznaczył 
wyraźnie jakiej dodatkowo domaga się kwoty ani tytułem czego. Zważywszy jednak 
na treść żądań powoda w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji  i treść  
wyroku Sądu Okręgowego oraz uwzględniając wskazaną w apelacji wartość 
przedmiotu zaskarżenia nie powinno budzić wątpliwości, że  powód domagał się 
zmiany zaskarżonego wyroku przez zasądzenie na jego rzecz dodatkowo 26.000,- 
złotych tytułem zwrotu kosztu pomnika, oraz różnicy pomiędzy kwotą 564.515,- 
i 26.0000,- zł jako dalszego odszkodowania z tytułu znacznego pogorszenia 
sytuacji życiowej przy uwzględnieniu, że poniósł określone koszty na wychowanie 
i kształcenie syna. Ponadto, domagał się renty miesięcznej po  400,- zł począwszy 
od 16 lutego 2001 r. Te roszczenia bowiem nie zostały uznane za zasadne 
w wyroku Sądu pierwszej instancji i – oprócz renty – wyrażały oznaczoną wartość 
przedmiotu zaskarżenia w apelacji.  
Zważywszy na podeszły wiek powoda, działającego bez profesjonalnego 
pełnomocnika oraz jego pozostawanie pod wpływem negatywnych emocji, 

 
4 
usprawiedliwionych poczuciem niewyobrażalnej krzywdy po tragicznym wypadku 
syna, można było w rozpoznawanej sprawie potraktować wypowiedzi powoda jako 
oczywistą niedokładność, w ramach której jednak znany był zakres zmian 
zaskarżonego wyroku objęty apelacją. W każdym jednak razie podstawą 
odrzucenia apelacji nie mogło być nieuzupełnienie apelacji w kierunku, którego 
dotyczy  art. 368 § 1 pkt 5 k.p.c. Powód nie był wzywany do sprecyzowania, czy 
wnosi o zmianę, czy  też uchylenie zaskarżonego wyroku, zaś z treści wezwania 
z dnia 21.VI.2005 r. wynika, iż nie budziło wątpliwości Sąd Apelacyjnego, iż powód 
w apelacji wnosił o  zmianę wyroku.  
 
W tych okolicznościach Sąd Najwyższy uznał, że zażalenie zasługiwało na 
uwzględnienie i orzekł jak w sentencji (art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3  k.p.c.).    
       
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
jc