V CZ 1/13

Sygn. akt V CZ 1/13 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
Dnia 28 maja 2013 r. 
 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
SSN Anna Kozłowska (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Marian Kocon 
SSN Marta Romańska 
 
 
 
w sprawie ze skargi J. H. i D. S. 
o wznowienie postępowania 
zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […]  
z dnia 31 stycznia 2008 r., w sprawie z powództwa J. D. i P. D. 
przeciwko J. H., D. S. oraz A.R. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 28 maja 2013 r., 
zażalenia J. H. i D. S.  
na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […] 
z dnia 8 listopada 2012 r.,  
 
 
oddala zażalenie. 
 
 
Uzasadnienie 
 

 
2 
Postanowieniem z dnia 8 listopada 2012 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę 
pozwanych J. H. i D. S. o wznowienie postępowania w sprawie z powództwa J. D. i 
P. D. o  zapłatę, zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 
31 stycznia 2008 r. Wyrokiem tym  Sąd Apelacyjny oddalił  apelację pozwanych od 
wyroku Sądu Okręgowego, mocą którego zasądzono od nich, na podstawie art. 299 
k.s.h., jako członków zarządu Przedsiębiorstwa Techniczno-Handlowego „S.” sp. z 
o.o., łącznie 212.059,52 zł z ustawowymi odsetkami. W skardze o wznowienie 
postępowania pozwani, wskazując na podstawę z art. 403 § 2 k.p.c., powołali się 
na prawomocny wyrok zaoczny Sądu Rejonowego w G. z dnia 14 maja 2012 r., 
ustalający, że od dnia 6 września 1996 r. nie byli członkami zarządu Spółki „S.”, 
wobec wygaśnięcia mandatów członka zarządu. Sąd Apelacyjny ocenił, że 
powołana okoliczności wraz z dowodem w postaci odpisu wyroku, nie stanowią 
ustawowej podstawy wznowienia.  
W zażaleniu na to postanowienie skarżący wnieśli o jego uchylenie.  
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zgodnie z art. 403 § 2 k.p.c. można żądać wznowienia postępowania w razie 
późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, 
które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła 
skorzystać w poprzednim postępowaniu.  
W postępowaniu, którego dotyczy skarga skarżący mogli powoływać 
wszelkie  fakty i dowody świadczące o tym, nie ponoszą - na podstawie art. 299 § 1 
k.s.h. - odpowiedzialności za niezaspokojone zobowiązania Przedsiębiorstwa 
Techniczno-Handlowego „S.” sp. z o.o. wobec powodów, a zatem dowodzić,  że w 
czasie powstania  niezaspokojonej wierzytelności powodów  nie pełnili funkcji 
członków jej zarządu. Tę okoliczność zresztą podnieśli w sprzeciwie od nakazu 
zapłaty wskazując, że „brak uchwały o powołaniu członka zarządu na nową 
kadencję skutkuje tym, że dotychczasowy członek zarządu po wygaśnięciu jego 
mandatu faktycznie członkiem zarządu nie jest” (k. 64). Sąd Apelacyjny, 
rozpoznając apelację pozwanych od wyroku Sądu Okręgowego rozważał zarzut 
braku statusu członka zarządu, przyjął  jednak, że „z protokołu posiedzenia zarządu 
spółki z dnia 25 lipca 1996 r. wynika, że członkowie zarządu powołani zostali 

 
3 
bezterminowo, wobec czego uprawnieni i zobowiązani byli do reprezentowania 
spółki aż do chwili odwołania ich z pełnionej funkcji”. W świetle powyższego 
powołanie się przez skarżących na wyrok zaoczny Sądu Rejonowego w G. z dnia 
14 maja 2012 r. - zawierający odmienną ocenę prawną - nie może stanowić 
podstawy wznowienia postępowania. Nie mogą być bowiem potraktowane jako 
nowe okoliczności faktyczne, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy w 
rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c., takie fakty i wywodzone z nich skutki prawne,  które 
strona mogła powołać w  prawomocnie zakończonym postępowaniu i, które - na 
dodatek - były brane pod uwagę przez sąd przy wydawaniu orzeczenia.  
 Nie można też nie uwzględnić, że  wyrok zaoczny Sądu Rejonowego w  G. 
został wydany po uprawomocnieniu się wyroku Sądu Apelacyjnego. Nie jest to 
zatem środek dowodowy, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy, a z którego 
strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Zgodnie bowiem z art. 
403 § 2 k.p.c. musiałby to być środek dowodowy istniejący już w czasie trwania 
prawomocnie zakończonego postępowania, ale stronie wówczas nieznany (por. 
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 czerwca 2012 r., IV CZ 11/12, niepubl).  
Z tych względów zażalenie podlegało oddaleniu, na podstawie art. 3941 § 3 
k.p.c. w zw. z art. 39814 § 1 k.p.c. 
 
 
 
 
 
 
es