V CSK 78/12
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy uchylił postanowienie Sądu Okręgowego, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania z powodu błędnego uznania braku dowodu na nieskorzystanie przez Agencję Nieruchomości Rolnych z prawa pierwokupu.
Sąd Najwyższy rozpoznał skargę kasacyjną wnioskodawców Z. G.-Z. i M. G. dotyczącą wpisu prawa własności nieruchomości. Sąd Okręgowy oddalił apelację wnioskodawców, uznając, że nie wykazali oni nieskorzystania przez Agencję Nieruchomości Rolnych z prawa pierwokupu, co było warunkiem umowy sprzedaży. Sąd Najwyższy uznał to stanowisko za błędne, wskazując na istnienie pisma Agencji z 2004 r. potwierdzającego rezygnację z pierwokupu oraz na prawomocny wyrok z 2009 r., który wiążąco ustalił brak wykonania tego prawa.
Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 24 stycznia 2013 r. uchylił zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Sprawa dotyczyła wniosku o wpis prawa własności nieruchomości na rzecz wnioskodawców Z. G.-Z. i M. G. Sąd Okręgowy oddalił apelację wnioskodawców od postanowienia Sądu Rejonowego, który wcześniej oddalił ich wniosek. Główną przyczyną oddalenia apelacji przez Sąd Okręgowy było stwierdzenie, że wnioskodawcy nie przedstawili dowodu na nieskorzystanie przez Agencję Nieruchomości Rolnych z prawa pierwokupu, które było warunkiem umowy sprzedaży nieruchomości z dnia 16 stycznia 2004 r. Sąd Najwyższy uznał to stanowisko za błędne z dwóch powodów. Po pierwsze, w aktach sprawy znajdowało się pismo Agencji Nieruchomości Rolnych z dnia 19 lutego 2004 r. potwierdzające rezygnację z prawa pierwokupu. Po drugie, prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 22 września 2009 r. (sygn. akt I C 330/09) wiążąco ustalono, że Agencja nie wykonała prawa pierwokupu. Sąd Najwyższy podkreślił, że kognicja Sądu Najwyższego jest ograniczona i nie może rozszerzać się na sferę nieobjętą rozpoznaniem sądu II instancji, dlatego konieczne było uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, nie jest wymagane przedstawienie odrębnego oświadczenia Agencji, jeśli prawomocnym wyrokiem sądu ustalono, że Agencja nie wykonała prawa pierwokupu.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy wskazał, że prawomocny wyrok ustalający brak wykonania prawa pierwokupu przez Agencję Nieruchomości Rolnych jest wystarczającym dowodem w postępowaniu wieczystoksięgowym, a dodatkowe oświadczenie Agencji nie jest potrzebne.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania
Strona wygrywająca
wnioskodawcy (Z. G.-Z. i M. G.)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Z. G.-Z. | osoba_fizyczna | wnioskodawca |
| M. G. | osoba_fizyczna | wnioskodawca |
| I. P. | osoba_fizyczna | uczestnik |
| S. P. | osoba_fizyczna | uczestnik |
| T. K. | osoba_fizyczna | sprzedający (w umowie warunkowej) |
| J. S. | osoba_fizyczna | sprzedający (w umowie warunkowej) |
| Agencja Nieruchomości Rolnych | instytucja | uprawniony do pierwokupu |
Przepisy (7)
Główne
k.p.c. art. 39815 § 1
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 13 § 2
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 108 § 2
Kodeks postępowania cywilnego
Pomocnicze
k.p.c. art. 6268 § 2
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 6269
Kodeks postępowania cywilnego
k.c. art. 157 § 1
Kodeks cywilny
u.k.u.r. art. 3
Ustawa o kształtowaniu ustroju rolnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Prawomocny wyrok Sądu Okręgowego z dnia 22 września 2009 r. (sygn. akt I C 330/09) wiążąco ustalił, że Agencja Nieruchomości Rolnych nie wykonała prawa pierwokupu. W aktach sprawy znajdowało się pismo Agencji Nieruchomości Rolnych z dnia 19 lutego 2004 r. potwierdzające rezygnację z wykonania prawa pierwokupu. Sąd Okręgowy błędnie uznał, że brak odrębnego oświadczenia Agencji o nieskorzystaniu z prawa pierwokupu uniemożliwia wpis prawa własności.
Godne uwagi sformułowania
Te stanowisko jest oczywiście błędne z dwóch przyczyn. Sąd Okręgowy wiążąco ustalił, że Agencja nie wykonała prawa pierwokupu. Kognicja Sądu Najwyższego w postępowaniu kasacyjnym jest ograniczona i nie może rozszerzać się - poza procesowym problemem nieważności postępowania - na sferę nieobjętą rozpoznaniem sądu II instancji.
Skład orzekający
Lech Walentynowicz
przewodniczący-sprawozdawca
Dariusz Dończyk
członek
Krzysztof Pietrzykowski
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących postępowania wieczystoksięgowego, znaczenie prawomocnych wyroków w kontekście wpisów do ksiąg wieczystych oraz dowodzenia nieskorzystania z prawa pierwokupu."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji, w której istniał prawomocny wyrok ustalający brak wykonania prawa pierwokupu.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa pokazuje, jak ważne jest prawidłowe rozumienie i stosowanie dowodów w postępowaniu wieczystoksięgowym, a także jak prawomocne wyroki sądowe wpływają na inne postępowania.
“Prawomocny wyrok ważniejszy niż oświadczenie? Sąd Najwyższy wyjaśnia zasady wpisu własności.”
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt V CSK 78/12 POSTANOWIENIE Dnia 24 stycznia 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Dariusz Dończyk SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z wniosku Z. G.-Z. i M. G. przy uczestnictwie I. P. i S. P. o wpis prawa własności, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 stycznia 2013 r., skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 28 lipca 2011 r., uchyla zaskarżone postanowienie i sprawę przekazuje Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego. Uzasadnienie 2 Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 28 lipca 2011 r. oddalił apelacje wnioskodawców Z. G.-Z. i M. G. od postanowienia Sądu Rejonowego oddalającego ich wniosek o wpis prawa własności nieruchomości o powierzchni 56,04 arów, położonej w P., do księgi wieczystej X. Z ustaleń Sądu Rejonowego wynikało, że księga wieczysta nr X. (poprzedni nr Y.) jest prowadzona dla nieruchomości obejmującej cztery działki (nr 1186/185, 1187/185, 1188/185 i 1189/185) o łącznej powierzchni 56,04 a, położnej w P. Prawo własności tej nieruchomości jest wpisane na rzecz uczestników - małżonków I. i S. P. na podstawie warunkowej umowy sprzedaży z dnia 18 lutego 2008 r. oraz umowy przeniesienia własności z dnia 1 kwietnia 2008 r. W dziale III księgi wieczystej wpisano roszczenie wnioskodawców o przeniesienie własności nieruchomości na podstawie warunkowej umowy sprzedaży z dnia 16 stycznia 2004 r., zawartej między T. K. i J. S. (sprzedającymi) a wnioskodawcami. Wpisane jest też ostrzeżenie o zakazie sprzedaży nieruchomości. Powyższą umową warunkową z dnia 16 stycznia 2004 r. ówcześni właściciele T. K. i J. S. sprzedali Z. G.-Z. w 2 /3 częściach oraz M. G. w 1 /3 części nieruchomość rolną o powierzchni 1,7626 ha, położoną w P. za cenę 100.000 zł, pod warunkiem, że Agencja Nieruchomości Rolnych nie wykona prawa pierwokupu. Prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 22 września 2009 r. (sygn. akt I C 330/09) uczestniczy zostali zobowiązani do złożenia oświadczenia woli, że przenoszą na rzecz wnioskodawców własność nieruchomości wpisanej w księdze wieczystej nr Y. Sądu Rejonowego w M., położonej w P., o powierzchni 56,04 a, w sposób opisany w § 3 warunkowej umowy sprzedaży z dnia 16 stycznia 2004 r. Sąd Okręgowy podkreślił, że nawiązanie w wyroku z dnia 22 września 2009 r. (I C 330/09) do § 3 warunkowej umowy sprzedaży z dnia 16 stycznia 2004 r. nie przesądza o ziszczeniu się przewidzianego tam warunku w postaci nieskorzystania przez Agencję Nieruchomości Rolnych z prawa pierwokupu. Wnioskodawcy nie dołączyli bowiem do akt stosownego oświadczenia Agencji, 3 przez co nie wykazali w postaci właściwego dokumentu zasadności żądanego wpisu. W skardze kasacyjnej wnioskodawcy domagali się uchylenie postanowienia odwoławczego i przekazania sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. Skarżący przedstawili zarzut naruszenia art. 6268 § 2 k.p.c. i art. 6269 k.p.c. przez odmowę wpisu mimo spełnienia jego przesłanek. W szczególności twierdzili, że nie został respektowany prawomocny wyrok sądowy z dnia 22 września 2009 r. (I C 330/09), miarodajny w sferze przeniesienia własności nieruchomości na rzecz wnioskodawców, jak również potwierdzający nieskorzystanie przez Agencję Nieruchomości Rolnych z prawa pierwokupu. Powołali się również na naruszenie art. 157 § 1 k.c. przez pominięcie, że własność nieruchomości nie może być przeniesiona pod warunkiem ani z zastrzeżeniem terminu. Z tej przyczyny skutki wyroku w sprawie I C 330/09 były „bezwarunkowe”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że kluczową i praktycznie jedyną przyczyną oddalenia apelacji wnioskodawców było nieprzedstawienie przez nich oświadczenia Agencji Nieruchomości Rolnych o nieskorzystaniu z prawa pierwokupu przewidzianego w art. 3 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz. U. Nr 64, poz. 592 ze zm.). Te stanowisko jest oczywiście błędne z dwóch przyczyn. Po pierwsze, w aktach sprawy (k. 105) znajduje się pismo Agencji Nieruchomości Rolnych z dnia 19 lutego 2004 r. (Nr […]) potwierdzające jej rezygnację z wykonania prawa pierwokupu związanego z warunkową umową sprzedaży nieruchomości z dnia 16 stycznia 2004 r. Po drugie, w prawomocnym wyroku z dnia 22 września 2009 r. (sygn. akt I C 330/09) Sąd Okręgowy wiążąco ustalił, że Agencja nie wykonała prawa pierwokupu. Już z tej przyczyny skarga kasacyjna wnioskodawców jest zasadna. Sąd Rejonowy zgłosił pewne zastrzeżenia co do skuteczności wyroku Sądu Okręgowego z dnia 22 września 2009 r. (I C 330/09) w postępowaniu 4 wieczystoksięgowym, z którym polemizowali wnioskodawcy w apelacji. Sąd odwoławczy podzielił ich zarzut odnoszący się do zbędności nadania temu wyrokowi klauzuli wykonalności, nie ustosunkowując się do innych kontrowersji. Kognicja Sądu Najwyższego w postępowaniu kasacyjnym jest ograniczona i nie może rozszerzać się - poza procesowym problemem nieważności postępowania - na sferę nieobjętą rozpoznaniem sądu II instancji. Z tych przyczyn należało uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania (art. 39815 § 1 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c. i art. 108 § 2 k.p.c.).
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI