V CSK 610/14
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy odrzucił skargę kasacyjną w sprawie wieczystoksięgowej dotyczącej wpisu ostrzeżenia o zakazie zbywania nieruchomości, uznając ją za niedopuszczalną.
Sąd Najwyższy rozpoznał skargę kasacyjną wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w Gliwicach, które oddaliło apelację od uchylenia wpisu ostrzeżenia o zakazie zbywania nieruchomości. Sąd Najwyższy odrzucił skargę kasacyjną, stwierdzając, że w sprawach wieczystoksięgowych dotyczących wpisu ostrzeżenia skarga kasacyjna jest niedopuszczalna na mocy art. 519(1) § 1 k.p.c., ponieważ nie jest to orzeczenie co do istoty sprawy kończące postępowanie w rozumieniu tego przepisu.
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej rozpoznał skargę kasacyjną wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 24 kwietnia 2014 r., które oddaliło ich apelację od postanowienia Sądu Rejonowego w Żorach z dnia 4 listopada 2013 r. Sąd Rejonowy uchylił wpis w księdze wieczystej ostrzeżenia o zakazie zbywania i obciążania nieruchomości, wynikający z orzeczenia Sądu Okręgowego w Nikozji. Wnioskodawcy domagali się uchylenia postanowienia Sądu Okręgowego i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy, powołując się na art. 519(1) § 1 k.p.c., uznał skargę kasacyjną za niedopuszczalną. Stwierdził, że w sprawach wieczystoksięgowych skarga kasacyjna jest dopuszczalna jedynie od prawomocnych postanowień co do istoty sprawy, kończących postępowanie. Wykreślenie lub wpis ostrzeżenia nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie w tym sensie, a jedynie zabezpieczeniem przed rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych, nie wywołującym zmian w ujawnionych prawach podmiotowych. Sąd Najwyższy podkreślił, że pogląd ten jest jednolicie przyjmowany w piśmiennictwie i orzecznictwie, i nie przedstawił argumentów skłaniających do odstąpienia od tej linii orzeczniczej. W konsekwencji, Sąd Najwyższy odrzucił skargę kasacyjną i zasądził od skarżących solidarnie na rzecz uczestnika postępowania zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, skarga kasacyjna nie jest dopuszczalna od postanowienia sądu drugiej instancji w sprawie o wpis ostrzeżenia w księdze wieczystej.
Uzasadnienie
Skarga kasacyjna jest dopuszczalna jedynie od prawomocnych postanowień co do istoty sprawy, kończących postępowanie (art. 519(1) § 1 k.p.c.). Wpis ostrzeżenia lub jego wykreślenie nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie w rozumieniu tego przepisu, a jedynie zabezpieczeniem, które nie rozstrzyga o prawie ujawnianym w księdze wieczystej.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odrzucenie skargi kasacyjnej
Strona wygrywająca
uczestnik postępowania
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| S. [...]1 Limited | spółka | wnioskodawca |
| S. [...]2 Limited | spółka | wnioskodawca |
| H. Sp. z o.o. w upadłości układowej | spółka | uczestnik postępowania |
Przepisy (4)
Główne
k.p.c. art. 519 § 1 § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Skarga kasacyjna jest dopuszczalna jedynie od prawomocnych postanowień co do istoty sprawy, kończących postępowanie.
k.p.c. art. 398 § 6 § 3
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa do odrzucenia skargi kasacyjnej.
Pomocnicze
k.p.c. art. 626 § 13 § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Dotyczy wpisu ostrzeżenia.
k.p.c. art. 13 § § 2
Kodeks postępowania cywilnego
Dotyczy stosowania przepisów o postępowaniu w sprawach cywilnych.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Skarga kasacyjna w sprawach wieczystoksięgowych dotyczących wpisu ostrzeżenia jest niedopuszczalna na podstawie art. 519(1) § 1 k.p.c., ponieważ nie jest to orzeczenie co do istoty sprawy kończące postępowanie.
Godne uwagi sformułowania
W sprawach wieczystoksięgowych skarga kasacyjna jest dopuszczalna jedynie od prawomocnych postanowień co do istoty sprawy, kończących postępowanie Istotą ostrzeżenia nie jest zaś rozstrzygnięcie o prawie ujawnianym w księdze wieczystej, lecz urzędowa informacja o tym, że jego wpis jest zgodny, bądź niezgodny z rzeczywistym stanem prawnym. Ostrzeżenia mają zatem charakter zabezpieczenia przed działaniem rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych i nie wywołują zmian ujawnionych w księdze wieczystej praw podmiotowych.
Skład orzekający
Teresa Bielska-Sobkowicz
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Potwierdzenie niedopuszczalności skargi kasacyjnej w sprawach wieczystoksięgowych dotyczących wpisu ostrzeżenia."
Ograniczenia: Dotyczy wyłącznie spraw wieczystoksięgowych o wpis ostrzeżenia.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Orzeczenie jest ważne dla praktyków prawa cywilnego i wieczystoksięgowego, ponieważ jasno określa granice dopuszczalności skargi kasacyjnej w specyficznym rodzaju spraw.
“Kiedy skarga kasacyjna w sprawie księgi wieczystej jest niedopuszczalna? Wyjaśnia Sąd Najwyższy.”
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt V CSK 610/14 POSTANOWIENIE Dnia 12 maja 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Teresa Bielska-Sobkowicz w sprawie z wniosku S. […]1 Limited z siedzibą w L. oraz S. […]2 Limited z siedzibą w L. przy uczestnictwie H. Sp. z o.o. w upadłości układowej w Ż. o wpis w księdze wieczystej, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 maja 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt III Ca 173/14, 1) odrzuca skargę kasacyjną, 2) zasądza od skarżących solidarnie na rzecz uczestnika postępowania 137 (sto trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Gliwicach, postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2014 r., oddalił apelację wnioskodawców od postanowienia Sądu Rejonowego w Żorach z dnia 4 listopada 2013 r., którym uchylono wpis w księdze wieczystej ostrzeżenia o zakazie zbywania i obciążania nieruchomości wynikającego z orzeczenia Sądu Okręgowego w Nikozji. W skardze kasacyjnej od tego postanowienia wnioskodawcy wnieśli o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Gliwicach. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W sprawach wieczystoksięgowych skarga kasacyjna jest dopuszczalna jedynie od prawomocnych postanowień co do istoty sprawy, kończących postępowanie (art. 519 1 § 1 k.p.c.). Wpis ostrzeżenia, czy jego wykreślenie na podstawie art. 626 13 zd. 1 k.p.c. jest orzeczeniem, od którego przysługuje apelacja, natomiast od postanowienia sądu drugiej instancji w tym przedmiocie nie przysługuje skarga kasacyjna. Pogląd ten jest jednolicie przyjmowany w piśmiennictwie prawniczym. Orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie według unormowania zawartego w art. 519 1 § 1 k.p.c. jest rozstrzygnięcie, które dotyczy sprawy poddanej pod osąd, a nie kwestii wpadkowej czy ubocznej (por. np. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 14 listopada 1996 r„ I CKN 7/96, OSNC 1997, nr 3, poz. 31). Na gruncie wieczystoksięgowym jest to orzeczenie, którego przedmiotem jest prawo jakie może być ujawnione w księdze wieczystej, chodzi zatem o takie definitywne orzeczenia, które dotyczą wpisu (lub wykreślenia) uprawnień podmiotowych związanych z ustrojem ksiąg wieczystych. Istotą ostrzeżenia nie jest zaś rozstrzygnięcie o prawie ujawnianym w księdze wieczystej, lecz urzędowa informacja o tym, że jego wpis jest zgodny, bądź niezgodny z rzeczywistym stanem prawnym. Ostrzeżenia mają zatem charakter zabezpieczenia przed działaniem rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych i nie wywołują zmian ujawnionych w księdze wieczystej praw podmiotowych. Z tego względu skarga kasacyjna w sprawie o wpis ostrzeżenia dokonanego na podstawie art. 626 13 § 1 k.p.c. jest niedopuszczalna. Pogląd taki jest jednolicie przyjmowany w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 15 stycznia 1997 r., III CZ 1/97, OSNC 1997, nr 4, poz. 37; z dnia 22 czerwca 2001 r., V CZ 91/01, OSNC 2002, nr 2, poz. 25; z dnia 19 maja 2010 r., I CZ 32/10; z dnia 19 sierpnia 2010 r., IV CSK 51/10; z dnia 23 sierpnia 2012 r., II CZ 94/12; z dnia 20 grudnia 2012 r., IV CSK 207/12; z dnia 9 maja 2013 r., II CZ 7/13; z dnia 25 kwietnia 2015 r., V CSK 579/14, wydane w analogicznej sprawie). Skarżący nie przedstawili argumentów skłaniających Sąd Najwyższy do odstąpienia od ugruntowanej linii orzeczniczej. Dlatego też na podstawie art. 398 6 § 3 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. orzeczono jak w sentencji. l.n
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI