II OSK 1186/06

II OSK 1186/06 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2006-09-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-08-05
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Koszty sądowe
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 695/06 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2006-06-07
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 219. art. 221
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 29 września 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. S.A. z siedzibą w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 695/06 odrzucające skargę P. S.A. z siedzibą w P. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2006 r., znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia oddalić skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 czerwca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 695/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę P. S.A. w P. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2006 r., znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, że w dniu 23 marca 2006 r. adwokat A. K., działając w ramach udzielonego pełnomocnictwa wniósł w imieniu P. S.A. w P. skargę na w/w decyzję Wojewody Mazowieckiego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu. Sąd stwierdził, że opłata od skargi w sprawach z zakresu budownictwa jest opłatą stałą i wynosi 500 zł, zatem Sąd nie miał obowiązku wezwania pełnomocnika strony skarżącej do uiszczenia opłaty. Wpis od skargi został uiszczony w dniu 29 marca 2006 r., tj. po terminie jaki przysługiwał do jej wniesienia, bowiem zaskarżoną decyzję odebrano w dniu 21 lutego 2006 r. W tej sytuacji, Sąd uznał, że skarga nie została należycie opłacona i na podstawie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), odrzucił skargę.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł pełnomocnik strony skarżącej i zaskarżając w całości postanowienie zarzucił naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy:
1) § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) poprzez stwierdzenie, że opłata tytułem wpisu od skargi powinna zostać uiszczona w sytuacji, gdy brak jest sygnatury akt sadowych sprawy,
2) Art. 221 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, poprzez przyjęcie, że pismo z dnia 23 marca 2006 r. w sprawie nie było należycie opłacone.
Wskazując na powyższe uchybienia strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W motywach skargi kasacyjnej podniesiono, że wobec brzmienia § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz uchylenia ust. 2 tego przepisu, adwokat, bądź radca prawny wnoszący pismo do sądu jest w sytuacji, w której z jednej strony pod rygorem odrzucenia pisma obowiązany jest je opłacić, z drugiej strony natomiast obowiązany jest w tytule wpłaty wskazać sygnaturę akt sądowych. W konsekwencji, każde z podjętych działań może się spotkać z odrzuceniem pisma przez sąd. W ocenie strony skarżącej, w obecnym stanie prawnym należy uznać, że art. 233 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i wydane na jego podstawie rozporządzenie stanowi lex specialis w stosunku do art. 219 § 1 tej ustawy, przewidującego obowiązek wniesienia opłaty w chwili wnoszenia do sądu pisma podlegającego opłacie.
W skardze kasacyjnej wskazano ponadto, że uiszczenie opłaty od pisma wniesionego przez radcę prawnego lub adwokata podlegającego opłacie stałej powinno wprawdzie nastąpić w momencie wnoszenia tego pisma do sądu (art. 219 § 1 powołanej ustawy), ale może też nastąpić aż do momentu przed przystąpieniem przez przewodniczącego do kontroli formalnej pisma. W przedmiotowej sprawie zaś, zdaniem skarżącego, pomimo, że formalnie nie było możliwe wniesienie opłaty na etapie wnoszenia pisma do sądu, to przedmiotowa opłata została uiszczona jeszcze przed przystąpieniem przez przewodniczącego do kontroli formalnej pisma, a zatem skutek określony w art. 221 powołanej ustawy nie powinien nastąpić.
Dodatkowo, autor skargi kasacyjnej podniósł, że z czynności, jakie Sąd podjął w niniejszej sprawie (dwukrotnie wzywał do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez przedłożenie odpisu pełnomocnictwa oraz odpisu z Rejestru Przedsiębiorców), można wnosić, iż Sąd w pierwszym etapie rozpoznawania skargi uznał ją za należycie opłaconą.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżących uchybił Sąd pierwszej instancji, uzasadnienia ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym, jest obwarowana przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1-3 P.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Wobec niestwierdzenia nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany był ograniczyć swoje rozważania wyłącznie do oceny zgłoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa.
Stosownie do art. 219 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Zgodnie zaś z art. 221 powołanej ustawy, pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Wyjątek od zasady wyrażonej w powołanym przepisie stanowił § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnym, jednakże wobec faktu, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 7 marca 2006 r., sygn. akt SK 11/05, stwierdził niezgodności tego przepisu z art. 221 cyt. ustawy, utracił on moc. W tej sytuacji, również wpis stały od skargi wniesionej przez adwokata lub radcę prawnego powinien być uiszczony bez wezwania sądu. Dodać należy, że jak przyjęto w judykaturze, wniesienie wpisu stałego przez adwokata lub radcę prawnego jest również prawnie skuteczne jeżeli nastąpiło po wniesieniu środka zaskarżenia, ale przed upływem terminu do jego wniesienia.
W świetle powołanych przepisów, bezzasadny jest zarzut skarżącego dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 221 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 23 marca 2006 r., zaś wpis od skargi został uiszczony w dniu 29 marca 2006 r., zatem z przekroczeniem terminu do dokonania tej czynności. W związku z powyższym, należy podzielić pogląd Sądu I instancji, że skarga ta została opłacona w sposób nieprawidłowy i stosownie do art. 221 podlegała odrzuceniu.
Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut, naruszenia § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mimo bowiem, że powołany przepis stwierdza, iż przy uiszczaniu wpisu należy między innymi wskazać sygnaturę akt sądowych, Sąd I instancji słusznie, w myśl zasady lex superior derogat legi interiori (norma wyższego rzędu uchyla normę niższego rzędu), zastosował przepis rangi ustawowej tj. art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na marginesie dodać należy, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem strony skarżącej, iż w obecnie obowiązującym stanie prawnym niemożliwe jest skuteczne dokonanie opłaty skargi, dopóki nie jest znana sygnatura akt. Wprawdzie po wydaniu przez Trybunał Konstytucyjny powołanego wyżej orzeczenia, pełnomocnik wnosząc skargę będzie musiał pokonać pewne trudności, jakie wystąpią w związku z koniecznością właściwego opisania sprawy, jednakże przy dochowaniu należytej staranności, trudność tę można pokonać. Dowodem na powyższe jest fakt, że w niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej, pomimo braku sygnatury akt, wprawdzie w niewłaściwy sposób, bo po terminie, ale jednak uiścił opłatę sądową bez wezwania Sądu.
Chybiony jest również zarzut przedstawiony w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, jakoby Sąd I instancji w pierwszym etapie rozpoznawania sprawy uznał, że skarga została należycie opłacona, potwierdzeniem czego, zdaniem strony skarżącej jest skierowane do strony wezwanie uzupełnienia braków formalnych skargi. Wskazać bowiem należy, że w myśl art. 220 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie podejmuje żadnych czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona opłata, oznacza to jednak, że do czasu uzupełnienia tego braku sąd nie może rozpoznać żadnych innych wniosków strony. Istotne również jest, iż wezwanie do uzupełnienia braków poprzez przedstawienie przez stronę pełnomocnictwa procesowego i dokumentu określającego sposób reprezentacji strony skarżącej było niezbędne dla ustalenia osoby uprawnionej do reprezentowania strony skarżącej, w tym uprawnionej do odbioru korespondencji w niniejszej sprawie.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.