V CSK 479/12

Sygn. akt V CSK 479/12 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 17 lipca 2013 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
SSN Anna Owczarek 
 
 
w sprawie z wniosku A. M. 
przy uczestnictwie Osiedle C. Sp. z o.o. we W.,  
K. J. i S. P. 
o wpis w księdze wieczystej 39426/4 ostrzeżenia , 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 lipca 2013 r., 
na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy  
od postanowienia Sądu Okręgowego we W. 
z dnia 12 stycznia 2012 r.,  
 
 
1) odrzuca skargę kasacyjną, 
2) orzeka, 
że 
strony 
ponoszą 
koszty 
postępowania 
kasacyjnego związane ze swym udziałem w sprawie. 
 
 
 
 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
Sąd Okręgowy we W. postanowieniem z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt 
…1347/11, oddalił apelację wnioskodawcy A. M. od postanowienia Sądu 
Rejonowego we W. z dnia 18 października 2011 r., …29754/11, którym oddalony 
został wniosek o wpis w dziale III Księgi wieczystej nr 39426/4 ostrzeżenia o 
niezgodności stanu prawnego nieruchomości ujawnionego w księdze wieczystej z 
rzeczywistym stanem prawnym. Podstawę odmowy stanowiło ustalenie, że w dziale 
II jako właściciel ujawniony jest inny podmiot (Osiedle C. Spółka z ograniczoną 
odpowiedzialnością z siedzibą we W.), jak obowiązani (K. J., S. P.) wskazani, jako 
objęci żądaniem pozwu, w postanowieniu Sądu Rejonowego we W. z  dnia 1 
sierpnia 2011 r., sygn. akt …2327/11, zabezpieczającym przez ostrzeżenie 
powództwo o usunięcie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości 
ujawnionym w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, oparte na art. 
10 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (tekst 
jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 707; dalej – „u.k.w.h.”). 
Wnioskodawca 
zaskarżył 
skargą 
kasacyjną 
postanowienie 
Sądu 
Okręgowego w całości, opierając ją na naruszeniu art. 6262 § 4 w zw. z art. 62613 
§ 1 k.p.c. oraz art. 6268 § 2 k.p.c. i wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia 
przez dokonanie wpisu zgodnie z wnioskiem oraz zasądzenie kosztów 
postępowania według norm przepisanych. 
W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestniczka Osiedle C. Spółka z 
ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. wniosła o odrzucenie skargi ze 
względu na wniesienie jej po upływie przepisanego terminu. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. 
Dopuszczalność 
złożenia 
skargi 
kasacyjnej 
w 
postępowaniu 
wieczystoksięgowym określa art. 5191 § 1 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem od 
wydanego przez sąd drugiej instancji postanowienia co do istoty sprawy oraz 
od  postanowienia w przedmiocie odrzucenia wniosku i umorzenia postępowania 
kończących postępowanie w sprawie - w sprawach z zakresu prawa rzeczowego - 
przysługuje skarga kasacyjna do Sądu Najwyższego, chyba że przepis szczególny 

 
3 
stanowi inaczej. W zasadzie przyjęto, że w postępowaniu wieczystoksięgowym 
skarga kasacyjna służy od postanowień sądu drugiej instancji kończących 
postępowanie w przedmiocie, określonej żądaniem wniosku, istoty sprawy oraz od 
postanowień 
tego 
sądu 
kończących 
postępowanie 
w 
inny 
sposób 
(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego1997 r., III CKN 41/69, 
OSNC 1997, nr 5, poz. 67). Jednolite jest stanowisko judykatury co do tego, że  
postępowanie w sprawach kończą te postanowienia, które kładą kres określonym 
czynnościom w zakresie uprawnień podmiotowych związanych z ustrojem ksiąg 
wieczystych, a nie postanowienia które, nie spełniając cech definitywności, 
prowadzą jedynie do rozstrzygnięcia zagadnienia wpadkowego, bez zmiany 
ujawnionych w księdze wieczystej praw podmiotowych (por. postanowienie Sądu 
Najwyższego z dnia 22 czerwca 2002 r.,  V CZ 91/01, OSNC 2002, nr 2, poz. 25).  
Nie ma wątpliwości, że wskazanych cech nie ma orzeczenie o wpisie 
ostrzeżenia w księdze wieczystej, gdyż jego istotą jest jedynie urzędowa informacja 
o zakwestionowaniu zasadności wpisu. W judykaturze Sądu Najwyższy jednolicie 
przyjmowany jest pogląd, według którego w postępowaniu wieczystoksięgowym 
postanowienie 
sądu 
drugiej 
instancji 
w 
przedmiocie 
wpisu 
ostrzeżenia 
zabezpieczającego roszczenie o usunięcie niezgodności stanu prawnego 
nieruchomości ujawnionego w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym, 
na podstawie art. 10 ust. 2 u.k.w.h., nie jest postanowieniem co do istoty 
kończącym postępowanie w sprawie w rozumieniu art. 5191 § 1 k.p.c. i w związku 
z tym nie podlega zaskarżeniu skargą kasacyjną. Pogląd ten, podzielany przez Sąd 
Najwyższy w niniejszej sprawie, opiera się na trafnym założeniu, że wpis 
ostrzeżenia na podstawie art. 10 ust. 2 u.k.w.h. pełni funkcję zabezpieczającą, 
podobnie jak postanowienie sądu o udzieleniu zabezpieczenia w postępowaniu 
procesowym, niezaskarżalne skargą kasacyjną (por. postanowienia Sądu 
Najwyższego: z dnia 8 maja 2013r., I CZ 27/13, niepubl., z dnia 23 sierpnia 2012 r., 
II CZ 94/12, niepubl; z dnia 19 czerwca 2012 r., I CSK  653/11, niepubl., z dnia 
19 maja 2010 r., I CZ 32/10, niepubl.; z dnia 22 września 2006 r., II CSK 269/06, 
niepubl., z dnia 21 stycznia 2003 r., III CZ  128/02, niepubl., z dnia 29 sierpnia 
2001 r., IV CKN 100/01, z dnia 22 czerwca 2001 r., V CZ  91/01, niepubl., z dnia 
7 czerwca 2000 r., III CZ 56/00, niepubl.; z dnia 10 października 1999 r., III CZ 

 
4 
81/99, niepubl.; z dnia 10 września 1999 r., III CZ  81/99, niepubl; z dnia 
18 listopada 1997 r., I CKN 325/97, niepubl.; z dnia 15 stycznia 1997 r., III CZ 1/97, 
OSNC 
1997/4/37). 
W wymienionych 
sprawach 
przedmiotem 
wpisu 
były 
ostrzeżenia, których podstawę stanowił art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. 
o księgach wieczystych i hipotece, nie obowiązujący już art. 57 ust. 1 wymienionej 
ustawy, art. 62613 § 1 k.p.c. 
Sąd Okręgowy - wobec tego, że w myśl art. 5191 § 1 k.p.c. wnioskodawcy 
nie przysługiwała skarga kasacyjna od postanowienia z dnia 12 stycznia 2012 r. - 
powinien odrzucić ją na podstawie art. 3986 § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. 
Z tych przyczyn Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3986 § 3 w zw. z art. 13 
§ 2 k.p.c., odrzucił skargę kasacyjną jako podlegającą odrzuceniu przez sąd drugiej 
instancji, orzekając o kosztach postępowania kasacyjnego w myśl art. 520 § 1 
k.p.c. wobec braku wskazania przez uczestniczkę w odpowiedzi na skargę 
kasacyjną prawidłowej przyczyny niedopuszczalności skargi (dzień 17 czerwca 
2012 r. był dniem ustawowo wolnym od pracy, zatem gdyby skarga była 
dopuszczalna termin do jej wniesienia zostałby zachowany – por. art. 115 k.c. 
w zw. z art. 165 § 1 k.p.c.)