V CSK 441/18
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, uznając, że nie zostały spełnione przesłanki formalne wymagane przez kodeks postępowania cywilnego.
Powódka wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego, domagając się jego rozpoznania. Sąd Najwyższy, analizując przesłanki określone w art. 398^9 § 1 k.p.c., uznał, że skarżąca nie wykazała istnienia istotnego zagadnienia prawnego, potrzeby wykładni przepisów, nieważności postępowania ani oczywistej zasadności skargi. W szczególności, argumentacja dotycząca naruszenia art. 60 k.c., art. 22 ust. 3 ustawy o własności lokali oraz art. 229 k.p.c. nie przekonała sądu o rażącym naruszeniu prawa. W konsekwencji, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Sąd Najwyższy rozpatrywał wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej złożonej przez powódkę, Hotel "..." Sp. z o.o. w likwidacji, od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 30 marca 2018 r. Zgodnie z art. 398^9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Sąd podkreślił, że celem tych wymogów jest realizacja publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej, a Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową korygującą błędy w każdej indywidualnej sprawie. Skarżąca oparła swój wniosek na przesłance oczywistego uzasadnienia skargi (art. 398^9 § 1 pkt 4 k.p.c.), wskazując na zarzuty naruszenia art. 60 k.c. (dorozumiane zawarcie umowy o dostawę mediów), art. 22 ust. 3 ustawy o własności lokali (czynność przekraczająca zwykły zarząd) oraz art. 229 k.p.c. (niezastosowanie mimo przyznania faktu przez pozwaną). Sąd Najwyższy uznał jednak, że argumentacja ta nie wykazała rażącego naruszenia prawa. Wskazał na ustalenia faktyczne, że powódka nie wykazała stosunku zobowiązaniowego, świadczyła usługi bezumownie na własne ryzyko i nie udowodniła, że koszty dotyczyły wyłącznie nieruchomości wspólnej. Wobec braku spełnienia przesłanek formalnych, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 398^9 § 2 k.p.c., odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, skarżąca nie wykazała istnienia istotnego zagadnienia prawnego, potrzeby wykładni przepisów budzących wątpliwości lub rozbieżności, nieważności postępowania ani oczywistej zasadności skargi.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy stwierdził, że argumentacja skarżącej dotycząca naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 60 k.c., art. 22 ust. 3 ustawy o własności lokali) oraz procesowego (art. 229 k.p.c.) nie wykazała rażącego naruszenia prawa, które skutkowałoby oczywistym uzasadnieniem skargi. Podkreślono, że Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją i nie koryguje błędów w każdej indywidualnej sprawie.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Hotel "..." Sp. z o.o. w K. w likwidacji | spółka | powódka |
| Wspólnota Mieszkaniowa "..." w P. | instytucja | pozwana |
Przepisy (8)
Główne
k.p.c. art. 398^9 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Pomocnicze
k.p.c. art. 398^9 § § 2
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 398^4 § § 2
Kodeks postępowania cywilnego
Cel wymagania przewidzianego w tym przepisie może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej.
k.p.c. art. 398^13 § § 2
Kodeks postępowania cywilnego
W postępowaniu kasacyjnym nie jest dopuszczalne powołanie nowych faktów i dowodów, a Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia.
k.p.c. art. 398^3 § § 3
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów.
k.c. art. 60
Kodeks cywilny
Dotyczy zarzutu naruszenia przez uznanie, że nie doszło do dorozumianego zawarcia umowy o dostawę mediów i świadczenie usług.
u.w.l. art. 22 § ust. 3
Ustawa o własności lokali
Dotyczy zarzutu przyjęcia, że zawarcie umowy o dostawę mediów i świadczenie usług jest czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu.
k.p.c. art. 229
Kodeks postępowania cywilnego
Dotyczy zarzutu niezastosowania przepisu mimo przyznania faktu przez pozwaną.
Argumenty
Odrzucone argumenty
Naruszenie art. 60 k.c. poprzez uznanie braku dorozumianego zawarcia umowy o dostawę mediów i świadczenie usług. Naruszenie art. 22 ust. 3 ustawy o własności lokali poprzez uznanie, że zawarcie umowy o dostawę mediów i świadczenie usług jest czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu. Naruszenie art. 229 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie.
Godne uwagi sformułowania
Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie. Cel wymagania przewidzianego w art. 398^4 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej. Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance uregulowanej w art. 398^9 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej na pierwszy rzut oka, bez konieczności głębszej analizy, sprzeczności wyroku z przepisami prawa niepodlegającymi różnej wykładni.
Skład orzekający
Teresa Bielska-Sobkowicz
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Uzasadnienie odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania przez Sąd Najwyższy z powodu niespełnienia przesłanek formalnych, w szczególności braku oczywistej zasadności skargi."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznych przesłanek formalnych przyjęcia skargi kasacyjnej, a nie meritum sprawy.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Orzeczenie dotyczy kwestii proceduralnych związanych z przyjęciem skargi kasacyjnej, co jest istotne dla prawników procesowych, ale może być mniej interesujące dla szerszej publiczności.
“Kiedy Sąd Najwyższy odrzuci Twoją skargę kasacyjną? Kluczowe przesłanki formalne.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt V CSK 441/18 POSTANOWIENIE Dnia 4 kwietnia 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Teresa Bielska-Sobkowicz w sprawie z powództwa Hotel " […] " Sp. z o.o. w K. w likwidacji przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej " […] " w P. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 kwietnia 2019 r., na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego […] z dnia 30 marca 2018 r., sygn. akt I ACa […] , odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE W związku ze skargą kasacyjną powódki Hotel […] sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w K. od wyroku Sądu Apelacyjnego […] z dnia 30 marca 2018 r. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 398 4 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Podkreślenia wymaga, że Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca oparła na przesłance uregulowanej w art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. Przesłanka ta nie została spełniona. Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance uregulowanej w art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej na pierwszy rzut oka, bez konieczności głębszej analizy, sprzeczności wyroku z przepisami prawa niepodlegającymi różnej wykładni (por. m. in. postanowienia SN z dnia 8 marca 2002 r., sygn. akt I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100, z dnia 10 stycznia 2003 r., sygn. akt V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49). Skarżąca tę przesłankę odniosła do zarzutów naruszenia norm prawnych uregulowanych w art. 60 k.c., w wyniku uznania, że nie doszło między stronami do dorozumianego zawarcia umowy o dostawę mediów i świadczenie usług, w art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (aktualnie t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 716 z późn. zm.), poprzez przyjęcie, że zawarcie umowy o dostawę mediów i świadczenie usług jest czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu, a w konsekwencji pozwana powinna była podjąć uchwałę wyrażającą zgodę na dokonanie tych czynności przez jej zarząd i kolejno zarząd ten nie mógł w sposób dorozumiany zawrzeć umowy z powódką, a także w art. 229 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie, mimo że pozwana w sprzeciwie od nakazu przyznała fakt dorozumianego zawarcia umowy o dostawę mediów i świadczenie usług z powódką. Argumentacja przedstawiona przez skarżącą nie przekonuje jednak, że doszło do rażącego naruszenia prawa, które skutkuje oczywistym uzasadnieniem skargi w ustalonym stanie faktycznym. Na uwagę zasługują te ustalenia faktyczne, które wskazują, że powódka nie wykazała, aby z pozwaną łączył ją stosunek zobowiązaniowy wynikający z ustawy. Z ustaleń wynika ponadto, że powódka świadczyła usługi wobec pozwanej bezumownie i na własne ryzyko, a co więcej nie wykazała, że koszty utrzymania nieruchomości związane z doprowadzeniem gazu, prądu, wody, sprzątaniem, zakupem materiałów biurowych i pozostałymi wydatkami dotyczyły wyłącznie nieruchomości wspólnej, a nie poszczególnych wyodrębnionych lokali. Okoliczności te wskazują, że nawet w razie uznania, że wyżej wskazane naruszenia prawa wystąpiły, czego skarżąca jednak nie wykazał w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, to i tak nie skutkowałyby one odmiennym kierunkiem rozstrzygnięcia. Zgodnie zaś z art. 398 13 § 2 k.p.c., w postępowaniu kasacyjnym nie jest dopuszczalne powołanie nowych faktów i dowodów, a Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia. Ponadto podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 398 3 § 3 k.p.c.). Wobec powyższego, na podstawie art. 398 9 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. jw
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI