V CSK 441/13

Sąd Najwyższy2014-04-18
SNCywilneprawo rzeczoweŚrednianajwyższy
księgi wieczystenieruchomościdzierżawaegzekucjaskarga kasacyjnaSąd Najwyższywpisobciążenie nieruchomości

Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, uznając, że nie zachodzą przesłanki określone w art. 398^9 § 1 k.p.c.

Sąd Najwyższy rozpatrywał skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w G. w sprawie o wpis prawa dzierżawy do księgi wieczystej. Wnioskodawca zarzucił, że sądy błędnie uznały wpis prawa dzierżawy po wszczęciu egzekucji za obciążenie nieruchomości. Sąd Najwyższy, powołując się na własne uchwały, odmówił przyjęcia skargi, stwierdzając, że nie jest ona oczywiście uzasadniona.

Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej rozpoznał skargę kasacyjną wniesioną przez T. Spółkę z o.o. w R. od postanowienia Sądu Okręgowego w G., które dotyczyło wpisu prawa dzierżawy do księgi wieczystej. Sąd Najwyższy, działając na posiedzeniu niejawnym, postanowił odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Podstawą tej decyzji był art. 398^9 § 1 k.p.c., który stanowi, że Sąd Najwyższy przyjmuje skargę do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów budzących wątpliwości lub rozbieżności w orzecznictwie, zachodzi nieważność postępowania lub skarga jest oczywiście uzasadniona. W tej konkretnej sprawie skarżący oparł wniosek na przesłance oczywistej zasadności skargi. Sąd Najwyższy wyjaśnił, że oczywista zasadność oznacza łatwo dostrzegalne uchybienia przepisom prawa, które mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a wadliwość orzeczenia musi być widoczna prima facie. Sąd odniósł się do zarzutu skarżącego dotyczącego uznania wpisu prawa dzierżawy po wszczęciu egzekucji za obciążenie nieruchomości. Powołując się na uchwały Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2010 r. (III CZP 50/10) oraz z dnia 29 kwietnia 2008 r. (III CZP 15/08), Sąd stwierdził, że wpis do księgi wieczystej prawa dzierżawy po wszczęciu egzekucji nie stanowi obciążenia nieruchomości, a jedynie ujawnienie prawa. W związku z tym, że zarzuty skargi kasacyjnej nie spełniały kryteriów oczywistej zasadności, Sąd Najwyższy odmówił jej przyjęcia do rozpoznania.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism
Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (2)

Odpowiedź sądu

Nie, wpis prawa dzierżawy do księgi wieczystej po wszczęciu egzekucji nie stanowi obciążenia nieruchomości, a jedynie ujawnienie prawa.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy rozróżnił czynność prawną zawarcia umowy dzierżawy od czynności ujawnienia prawa dzierżawy w księdze wieczystej. Powołując się na utrwalone orzecznictwo, stwierdził, że tylko ta druga czynność mogłaby być traktowana jako obciążenie, jednakże w kontekście wpisu po wszczęciu egzekucji, nie jest to obciążenie.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

Strony

NazwaTypRola
T. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w R.spółkawnioskodawca
"X." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w T.spółkauczestnik
K. B.osoba_fizycznauczestnik
J. K.osoba_fizycznauczestnik

Przepisy (2)

Główne

k.p.c. art. 398^9 § § 1

Kodeks postępowania cywilnego

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

k.p.c. art. 398^9 § § 1 pkt 4

Kodeks postępowania cywilnego

O oczywistej zasadności skargi stanowią łatwo dostrzegalne, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy uchybienia przepisom prawa.

Argumenty

Odrzucone argumenty

Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ponieważ sądy bezzasadnie przyjęły, że wpis prawa dzierżawy nieruchomości po wszczęciu egzekucji stanowić będzie obciążenie nieruchomości.

Godne uwagi sformułowania

wadliwość zaskarżonego orzeczenia jest dostrzegalna prima facie naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia należy odróżnić czynność prawną, jaką jest zawarcie umowy dzierżawy, od czynności polegającej na ujawnieniu, na wniosek uprawnionego podmiotu, prawa dzierżawy nieruchomości w księdze wieczystej

Skład orzekający

Grzegorz Misiurek

członek

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Średnia

Powoływalne dla: "Interpretacja przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności pojęcia 'oczywistej zasadności' oraz kwestii obciążenia nieruchomości wpisem prawa dzierżawy po wszczęciu egzekucji."

Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji wpisu prawa dzierżawy po wszczęciu egzekucji i stosowania art. 398^9 k.p.c.

Wartość merytoryczna

Ocena: 5/10

Orzeczenie wyjaśnia istotne kryteria przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania przez Sąd Najwyższy, co jest kluczowe dla praktyki prawniczej. Dodatkowo, porusza kwestię obciążenia nieruchomości w kontekście wpisów do księgi wieczystej.

Kiedy Sąd Najwyższy przyjmie Twoją skargę kasacyjną? Kluczowe kryteria i pułapki.

Sektor

nieruchomości

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.

Analiza orzecznictwa i przepisów
Drafting pism i dokumentów
Odpowiedzi na pytania prawne
Pogłębiona analiza z doktryny

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

Oryginał, niezmieniony
Sygn. akt V CSK 441/13
POSTANOWIENIE
Dnia 18 kwietnia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Grzegorz Misiurek
w sprawie z wniosku T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w R.
‎
przy uczestnictwie "X." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w T., K. B. i J. K.
‎
o wpis,
‎
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 kwietnia 2014 r.,
‎
na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego w G.
‎
z dnia 3 lipca 2012 r., sygn. akt III Ca […],
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 398
9
§ 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
W przedmiotowej sprawie skarżący oparł wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania na okoliczności, iż jest ona oczywiście uzasadniona.
Zgodnie z art. 398
9
§ 1 pkt 4 k.p.c. o oczywistej zasadności skargi stanowią łatwo dostrzegalne,  mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy uchybienia przepisom prawa. Według utrwalonej linii orzecznictwa Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 398
9
§1 pkt 4 k.p.c. tylko wtedy, gdy wskazana w niej wadliwość zaskarżonego orzeczenia jest dostrzegalna
prima facie
, bez potrzeby dokonywania głębszej analizy (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2011 r., I PK 237/10, z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11 i z dnia 24 lutego 2012 r., V CSK 225/11 - nie publ.). Ponadto celem sformułowania powyższej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2012 r., III SK 16/12, nie publ.).
Skarżący zarzucił, że sądy orzekające w sprawie bezzasadnie przyjęły, że dokonanie wpisu w księdze wieczystej prawa dzierżawy nieruchomości po    wszczęciu egzekucji stanowić będzie obciążenie nieruchomości. Rozstrzygnięcie sądów jest jednak uzasadnione stanowiskiem Sadu Najwyższego wyrażonym w uchwale z 16 września 2010 r., III CZP 50/10  (OSNC 2011, nr 4, poz. 39), zgodnie z którą należy  odróżnić czynność prawną, jaką jest zawarcie umowy dzierżawy, od czynności polegającej na ujawnieniu, na wniosek uprawnionego podmiotu, prawa dzierżawy nieruchomości w księdze wieczystej; tylko ta druga czynność mogłaby być traktowana jako czynność prowadząca do obciążenia nieruchomości.  Również w uchwale z 29 kwietnia 2008 r., III CZP 15/08 (OSNC 2009, nr 6, poz. 81) Sąd Najwyższy przyjął, że wpis do księgi wieczystej hipoteki umownej jest niedopuszczalny po ujawnieniu w tej księdze wzmianki o zajęciu prawa użytkowania wieczystego.
Z powyższych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
[aw]

Potrzebujesz pomocy prawnej?

Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.

Zadaj pytanie Asystentowi AI