V CSK 399/13

Sygn. akt V CSK 399/13
POSTANOWIENIE
Dnia 10 kwietnia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Kazimierz Zawada
w sprawie z powództwa F. […] Sp. z o.o. w G.
‎
przeciwko P. […] Sp. z o.o. w G.
‎
o zapłatę,
‎
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 10 kwietnia 2014 r.,
‎
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w G.
‎
z dnia 27 kwietnia 2012 r., sygn. akt X Ga […],
1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2) zasądza od strony pozwanej na rzecz strony powodowej kwotę 1800 ( tysiąc osiemset ) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Według art. 398
9
§ 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy zezwalającymi na wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla.
Strona pozwana uzasadniła wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oczywistą jej zasadnością ze względu na wydanie przez Sąd Okręgowy zaskarżonego wyroku z naruszeniem art. 799 k.c. oraz występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego dotyczącego zakresu dowodzenia braku winy w wyborze dla uwolnienia się spedytora od odpowiedzialności na podstawie art. 799 k.c.
Tak umotywowany wniosek strony pozwanej nie zasługiwał na uwzględnienie. Artykuł 799 k.c. ustanawia odpowiedzialność spedytora za przewoźników i dalszych spedytorów opartą na domniemanej winie w   wyborze. Inaczej przy tym niż przewidziano w zawierającym podobne uregulowanie art. 429 k.c., nie uchyla odpowiedzialności, o której mowa w art. 799 k.c., wykazanie powierzenia przez spedytora wykonania czynności podmiotowi, który w zakresie swej działalności zawodowej trudni się wykonywaniem takich czynności. Jest tak dlatego, że zarówno umowa przewozu (art. 774 k.c.), jak umowa spedycji (art. 794 k.c.), należą do umów, w  których stroną spełniającą świadczenie charakterystyczne (przewóz, usługi spedycyjne) może być tylko podmiot kwalifikowany przez działanie w zakresie swego przedsiębiorstwa (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 marca 2005 r., III CK 458/04). Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika natomiast, że strona pozwana nie przeprowadziła wskazywanych przez siebie dowodów co do informacji, na których miała polegać, sprawdzając przewoźnika – mających świadczyć  o braku jej winy w jego wyborze, mimo iż ukradł on powierzony mu do przewozu towar. U podstaw sformułowanego przez stronę pozwaną wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania leży więc w istocie niedopuszczalna polemika z ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę wydania zaskarżonego wyroku (art. 398
13
§ 2 k.p.c.). W tej sytuacji nie ma potrzeby rozstrzygania przedstawionego w skardze zagadnienia prawnego, a  twierdzenie o oczywistej zasadności wniesionej skargi kasacyjnej musi być uznane za gołosłowne.
Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zgodnie z art. 98 w związku z art. 108 § 1 i art. 398
21
k.p.c. oraz § 6 pkt 6 i § 13 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 2013. 461).
[aw]
es